My Lovely_HoMin!

[SF tvxq] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 21 : My Little Wizard 2..[Yunho ♥ Changmin]

อีกครั้ง.....ที่ยุนโฮไม่ยอมไปทำงานที่บริษัท ร่างสูงเอาแต่ให้เลขาหอบงานมาให้ทำที่บ้าน ไอ้จะไม่ทำเลยเนี่ย ก็ไม่ได้ เพราะถ้าเค้าไม่ทำงานหนึ่งวัน บริษัทมีเปอร์เซ็นท์ที่จะขาดทุนถึง 1,000 ล้านเลยเชียว นี่แหละน๊า..นักธุรกิจ..ยิ่งเป็นระดับผู้บริหารด้วย..ต้องทำงานหนักทุกวันแบบนี้ล่ะ

ไอ้น้องชายตัวดีก็พึ่งกลับมา ไว้ใจก็ไม่ค่อยได้ เพราะหาโอกาสจะเข้าห้องเค้าอยู่เรื่อย ไม่รู้จะสงสัยอะไรนักหนา อุตส่าห์ไล่ให้ไปอยู่มัลดีฟตั้งอาทิตย์นึง ทำไมรีบกลับมานักนะ ขืนปล่อยให้เห็นชางมิน มีหวังได้ไม่ยอมไปไหนแน่ ก็แบบชางมินน่ะ..สเป๊กเจ้าจุนซูเลยเชียว

รีบตื่นขึ้นมาเร็วๆนะชางมิน..เจ้านายคิดถึงนายจะแย่แล้ว จะรู้ตัวบ้างมั๊ย

..

..

เมื่อวันที่ 7 หลังจากชางมินสลบไปมาถึง ร่างสูงก็ยังคงนั่งทำงานต่อไปอย่างปกติ หันหน้ากลับมามองร่างบางเป็นปกติเช่นกัน แล้วร่างสูงก็เผลอหลับไป เมื่อเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เหนื่อยทั้งใจเหนื่อยทั้งกาย จะรู้ตัวบ้างมั๊ย..จุง ยุนโฮ..ว่าตัวเองกำลังต้องการพ่อมดน้อยชางมินมากเกินพิกัดนะ

ทั้งที่เมื่อก่อน.....นายไม่ต้องการใครไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องการความห่วงใย ไม่ต้องการความคิดถึง ไม่ต้องการความรัก แล้วตอนนี้ล่ะ..นายกำลังต้องการชางมินเพราะเหตุใดกัน คงไม่ใช่เพราะเวทย์มนต์ของชางมินหรอกนะ

ไม่ใช่.....ชั้นต้องการนายชางมิน ชั้นต้องการนายมาจากความรู้สึกข้างในนี้ ไม่ใช่เพราะเวทย์มนต์ รีบกลับมาหาชั้นเถอะนะ..พ่อมดน้อยของชั้น ชั้นคิดถึงนายจนแทบคลั่งแล้ว

..

..

หากตอนนี้ยุนโฮกำลังนั่งทำงาน..ร่างสูงอาจจะรู้สึกถึงร่างบางที่กำลังตื่นจากการหลับใหล

"เจ้านาย..ชางมินกลับมาแล้วฮะ" เสียงหวานใสกระซิบลงข้างๆหู แต่ยุนโฮหลับไปแล้ว

"ชางมินนี่..(^_^).." ชางมินร่ายมนต์พาร่างสูงให้มานอนบนเตียงแล้วห่มผ้าให้

ปิ๊งงงงง!!!!! ร่างบางหายตัวกลับเข้าไปอยู่ในตะเกียงของตัวเอง

..

..

เผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้..ยุนโฮเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา..แววตาคมมองสำรวจรอบกาย

"อืม.." ยุนโฮงงงวยว่าตัวเองมานอนบนเตียงได้ยังไง ก่อนจะนึกได้ว่าร่างบางเคยนอนอยู่ตรงนี้หนิ แล้วตอนนี้หายไปไหนซะล่ะ นี่ก็ 7 วันแล้วด้วย จะมาหายไปเลยไม่ได้นะ

"ชางมิน..ชางมิน!!" ยุนโฮเรียกหาร่างบางอย่างร้อนรน ไม่ทันสังเกตว่าตะเกียงกลับมาเป็นสีชมพูตามเดิมแล้ว

"เจ้านาย..(^_^).." ชางมินแว๊บเข้ามานั่งลงข้างยุนโฮอย่างรู้หน้าที่ ว่าเจ้านายกำลังคิดถึงมาก

"ชางมิน..กลับมาแล้วเหรอ ดีใจจัง..นึกว่านายจะหนีชั้นไปแล้วซะอีก" ยุนโฮรั้งชางมินเข้ามากอดอย่างลืมตัว

"อ๊ะ..โทษนะ กอดครั้งนี้จะสลบไปอีก 3 วันรึเปล่า" เมื่อนึกได้ก็รีบถามออกมาทันที

"คริคริ..เจ้านายก็ ชางมินบอกแล้วนี่ฮะ ว่าจะสลบก็เฉพาะครั้งแรกเท่านั้น..(^_^)..คริคริ" ชางมินหัวเราะให้กับภาพเจ้านายที่ดูโทรมมากกกกก..อย่างหาความดูดีไม่เจอเลย

"ก็ชั้นไม่แน่ใจนี่นา แล้วนี่หัวเราะอะไรนักหนาเนี่ย" ยุนโฮบู้หน้าเมื่อชางมินเอาแต่หัวเราะเค้าไม่หยุด จนคนที่ภาพลักษณ์ดูดีมาตลอด ใครเห็นเป็นต้องหันมองซะคอแทบเคล็ด เริ่มไม่มั่นใจ

"ก็ดูเจ้านายสิฮะ..คริคริ..โทรมเชียว..คริคริ..หนวดเคราโกนบ้างรึเปล่าฮะเนี่ย..คริคริ..(^_^).." ชางมินจับใบหน้าคมของเจ้านาย ที่ตอนนี้ยิ่งเข้มเข้าไปใหญ่ส่ายไปมาอย่างขำขัน

"ก็เพราะใครล่ะ..ทำให้ชั้นทั้งเป็นห่วงทั้งคิดถึงแทบแย่" ยุนโฮมองสบตากลมโต

"ก็เจ้านายไม่ต้องการชางมินนี่นา" ชางมินพูดออกมาอย่างไม่ยอมรับผิด

"ชั้นพูดเมื่อไหร่ว่าไม่ต้องการ?" ยุนโฮเองก็ไม่ยอม

"ก็เจ้านายถามเรื่อง..make love..ถ้าไม่ต้องการแม่มดแล้วจะให้ชางมินคิดว่าไงล่ะฮะ" ชางมินถามออกมาตามความเข้าใจ ว่าเจ้านายเป็นผู้ชายยังไงก็ต้องการแม่มดมากกว่าพ่อมดอยู่แล้ว

"ใครว่าเล่า..นายนี่ไม่เข้าใจอะไรเลยนะ..(^_^).." ยุนโฮยิ้มให้กับความคิดของชางมิน แต่ก็ไม่ยอมพูดให้ร่างบางเข้าใจหรอก เพราะมันยังไม่ถึงเวลา

"เจ้านาย..ชางมินไม่เข้าใจฮะ" ชางมินเขย่าแขนร่างสูงอย่างอยากรู้

"เดี๋ยวถึงเวลาแล้ว ก็เข้าใจเองแหละน่า ตอนนี้ไปโกนหนวดให้เจ้านายก่อนป่ะ..ชางมิน" ยุนโฮจูงมือบางให้เดินตามเข้ามาในห้องน้ำ ทันทีที่ร่างสูงเข้าไปส่องกระจก เพื่อเตรียมอุปกรณ์ให้

"ชางมินนี่..(^_^).." พริบตาเดียว ชางมินก็ร่ายเวทย์มนต์จนยุนโฮกลับมาดูดีตามเดิม ทั้งยังอาบน้ำเปลี่ยนชุดให้เสร็จสรรพ ภายใต้คำว่า..ชางมินนี่!!

"อ่าา..ชางมิน!! ทำอะไรน่ะ?!" ยุนโฮโวยวายออกมาอย่างอารมณ์เสีย ที่ตัวเองดูดีเร็วเกินไป

"ทำไมล่ะฮะ..ชางมินโกนหนวดเคราให้เจ้านายแล้วไง ทั้งยังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยนะฮะ..(^_^).." ชางมินยิ้มว่าเค้าทำถูกแล้วใช่มั๊ย

"งั้นนายก็ทำให้ชั้นกลับไปโทรมเหมือนเดิมเลยนะ" ยุนโฮสั่งเสียงเข้ม

"ทำไมล่ะฮะ เจ้านายไม่อยากดูดีแล้วเหรอฮะ..(*_*).." ชางมินเอียงคอถามอย่างสงสัย

"อยากดูดี..แต่ว่าไม่ใช่ด้วยเวทย์มนต์น่ะ..เข้าใจมั๊ย" ยุนโฮพยายามอธิบายอย่างใจเย็น

"ไม่เข้าใจฮะ..(*_*).." แต่ชางมินกลับเข้าใจยากเหลือเกิน ทั้งใบหน้าน่ารักก็ทำเอายุนโฮหงุดหงิดใส่ไม่ลง ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดแบบนี้ เค้าคงได้มีเรื่องกันซักยกไปแล้ว

"อืม..งั้นเริ่มจากนายทำให้ชั้นโทรมเหมือนเมื่อกี้นะ"

"ทำไมเจ้านายไม่โทรมเอง โดยไม่ต้องใช้เวทย์มนต์ล่ะฮะ..(*_*).." เหมือนโดนชางมินย้อน

"อืม.." ชั้นผิดเองชางมิน..ชั้นผิดเอง ยุนโฮอยากจะกู่ร้องบอกโลก..ว่าเค้าผิดเอง

กว่าจะพูดให้ชางมินเข้าใจได้ ก็ปาไปหลายสิบนาที กว่าจะโทรมได้..ก็พูดจนแทบเหนื่อย และกว่าจะสอนให้ชางมินโกนหนวดเป็น เค้าก็ต้องได้แผลมาหลายแผลอีกเช่นกัน การสอนให้พ่อมดน้อยโกนหนวดเป็นเนี่ย มันยากลำบากขนาดนี้เลยรึไงนะ?

"เจ้านาย..ชางมินขอโทษ ชางมินทำให้เจ้านายเจ็บ แล้วยังไม่หล่อแล้วด้วย..(*_*).." ชางมินพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไร..อย่าคิดมาก..ชั้นยังหล่อเหมือนเดิม" ยุนโฮเองก็ยังมั่นใจเต็มร้อย

"ราตรีสวัสดิ์นะชางมิน..(^_^).." ยุนโฮยิ้มอบอุ่นให้ร่างบาง ก่อนจะ..

"ชางมิน..(^_^).." ยุนโฮรู้ทันว่าชางมินจะร่ายมนต์ให้เค้านอนหลับจึงรีบปิดเรียวปากบางไว้

"ไม่ต้อง..ชั้นนอนเองได้ พรุ่งนี้เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกเยอะ" ยุนโฮว่า ก่อนปล่อยชางมิน

.............................

ยุนโฮล้มตัวลงนอน..ปิดเปลือกตาหนาไปได้ซักพัก..ก็รู้สึกถึงบางสิ่งกำลังซุกเข้ากับท่อนแขนของตน

"เจ้านาย..แขนเจ้านายอุ่นจัง" เสียงหวานที่พึมพำอยู่ใกล้ๆ ทำเอายุนโฮอดลืมตาขึ้นมามองไม่ได้ แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเจอชางมินมานอนซบต้นแขนตัวเองอยู่

"ชางมิน..มาอยู่นี่ได้ไง" ยุนโฮถามเสียงดังอย่างลืมตัว จนชางมินหน้าแหยเหมือนจะร้องไห้

"เจ้านายตวาดชางมิน..เจ้านาย..อึก"

"อย่าพึ่งร้อง..เจ้านายแค่ถามดังไปหน่อยเท่านั้นเอง แล้วมานอนตรงนี้ได้ไงล่ะ" ยุนโฮค่อยๆปลอบชางมินออกมาอย่างใจเย็น

"ก็ไม่ได้ดูแลเจ้านายตั้ง 10 วัน ชางมินคิดถึงเจ้านายฮะ ก็เลยอยากอยู่ใกล้ๆเจ้านาย..(^_^).." ชางมินยิ้มหวานกลับมา ทำเอายุนโฮอดยิ้มตามไม่ได้

"เห็นปกติอยู่แต่ในตะเกียงไม่ใช่เหรอ?" ยุนโฮถามออกมาอย่างสงสัย ว่าชางมินไม่ต้องอยู่ในตะเกียงตลอดเวลารึไง

"ไม่เป็นไรฮะ อยู่ข้างนอกก็ได้ แต่ที่เห็นพวกเราชอบอยู่ในตะเกียง ก็เพื่อจะหลบจากภัยชั่วร้ายเท่านั้นแหละฮะ ตอนนี้ยังไม่มา..ชางมินก็ออกมาอยู่กับเจ้านายได้ฮะ..(^_^).." ชางมินยิ้มน่ารัก แล้วซุกหน้าลงกับต้นแขนของยุนโฮอีกครั้ง ดิ้นยุกยิ๊กเหมือนลูกแมวหาที่นอนที่ถูกใจไม่ได้

"ถูกใจยังล่ะ..(^_^).." ยุนโฮแม้จะไม่เข้าใจว่าภัยชั่วร้ายของชางมินคืออะไร ร่างสูงก็ไม่ได้ใส่ใจถามอีก เพราะเริ่มเพลียเต็มที ขยับแขนให้ร่างบางได้นอนหนุนต้นแขน ก่อนจะถามเจ้าตัว

"ฮะ..เจ้านายใจดีที่สุดเลย ชางมินชอบเจ้านายฮะ..(^_^).." ชางมินแหงนหน้ายิ้มหวานให้ยุนโฮอีกครั้ง ก่อนจะพริ้มตาลงอย่างน่ารัก

"ชางมิน..ทีหลังอย่าพูดว่าชอบทั้งที่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นนะ" ยุนโฮชะงักกับคำพูดของชางมิน

"ก็ชางมินชอบเจ้านายจริงๆนี่นา ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะฮะ แต่กับนายปากเสียนั่น ชางมินไม่ชอบฮะ" เมื่อนึกถึงอีกคน ชางมินก็หน้าบึ้งออกมาอย่างไม่ชอบใจ

"นายปากเสีย? ใครเหรอ?" ยุนโฮเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย ว่านอกจากเค้าแล้ว..ชางมินยังรู้จักใครอีกรึไง นึกว่าอยู่กับเค้าคนเดียวซะอีก แล้วนี่ไปรู้จักคนอื่นตอนไหนล่ะเนี่ย

"ก็น้องชายเจ้านายไงฮะ หาว่าตะเกียงของชางมินเก่า ไม่มีค่า คนบ้าเท่านั้นถึงจะมาประมูล ภาพโมนาลิซ่ายังมีราคามากกว่า ชิส์..เป็นชางมิน ก็ไม่ประมูลนายนั่นหรอกฮะ ตาก็ไม่มี ปากก็เสีย ชางมินจะประมูลเจ้านายคนเดียว..(^_^).." พูดแล้วชางมินก็ซุกเข้ากับต้นแขนยุนโฮดิ้นยุกยิ๊กน่ารัก

"..(^_^)..ชางมินจะซื้อเจ้านายเหรอ" ยุนโฮเผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจ ที่ชางมินไม่ชอบจุนซู

"ฮะ..เจ้านายตาโตกว่านายนั่น ปากก็ไม่เสีย แล้วยังใจดีอีก ชางมินจะประมูลเจ้านาย"

"ชางมิน..เจ้านายเป็นคน จะประมูลเหมือนสิ่งของไม่ได้หรอกนะ" ยุนโฮพยายามอธิบาย

"แต่ที่โลกเวทย์มนต์ พ่อมดแม่มดชั้นต่ำกว่าชางมิน พวกเค้าจะโดนประมูลซื้อตัวได้นะฮะ พวกเค้าไม่มีสิทธิ์เลือกชีวิตเอง ต้องเป็นทาสไปตลอดชีวิต" ชางมินพูดถึงโลกของตนอย่างเศร้าใจ

"เจ้านายไม่รู้หรอก แต่โลกของเจ้านาย..ยังไม่มีแบบนั้นนะ" ยุนโฮพูดถึงแง่ดีของโลกมนุษย์ แม้ร่างสูงจะรู้ดีว่าความเป็นจริงมันไม่ได้สวยงามอย่างที่เค้าพยายามแต่งแต้มให้ชางมินฟังเลย

"ดีจังฮะ..ชางมินอยากอยู่โลกของเจ้านายจัง" ชางมินพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา

"ตอนนี้ก็อยู่แล้วนี่"

"แต่ซักวันก็ต้องไปฮะ เมื่อเจ้านายมีคนอื่นมาดูแลแทนชางมิน"

"คนอื่น..ใครอ่ะ?"

"ก็ภรรยาของเจ้านายไงฮะ เมื่อเจ้านายมีภรรยา ชางมินก็ต้องจากไปอยู่กับเจ้านายคนใหม่"

"งั้นเจ้านายจะไม่มีภรรยาดีมั๊ย?..(^_^)..ชางมินจะได้อยู่โลกของเจ้านายตลอดไปไง ไม่ต้องเปลี่ยนเจ้านายคนใหม่ด้วย"

"ไม่ได้หรอกฮะ มนุษย์ต้องมีทายาทไว้สืบสกุล จะได้ไม่สูญพันธุ์ไปจากโลกไงฮะ"

"ก็ให้เจ้าจุนซูมีทายาทไปสิ เจ้านายไม่ต้องมีก็ได้"

"เจ้านายชอบพูดล้อเล่น ชางมินจะนอนแล้ว..ชางมินนี่..(-o-).." ชางมินร่ายเวทย์มนต์แล้วหายเข้าไปในตะเกียงคู่กาย ปล่อยให้ยุนโฮงงอยู่คนเดียว

"ชางมิน..ไม่นอนกับเจ้านายแล้วเหรอ" ร่างสูงเอ่ยพูดกับตะเกียงใบสีชมพูอย่างไม่เข้าใจ ว่าเค้าไปพูดอะไรให้ชางมินน้อยไม่พอใจรึเปล่า ถึงได้หน้าบึ้งหนีหายเข้าไปในตะเกียงแบบนั้น คงไม่ได้เห็นเค้าเป็นภัยชั่วร้ายที่ต้องหลบหนีเข้าไปอยู่ในตะเกียงหรอกนะ

"ไม่ฮะ..ชางมินจะนอนในตะเกียง" เสียงใสๆส่งโต้ตอบออกมา

"ไม่คิดถึงเจ้านายแล้วเหรอ?"

"ไม่คิดถึงแล้วฮะ"

"เฮ้อ..งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ..ชางมิน" ยุนโฮถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนจริงๆซักที ชางมินกลับเข้าไปในตะเกียงก็ดีเหมือนกัน ขืนมานอนทำตัวน่ารักอยู่ในวงแขนเค้า มีหวังเค้าเองน่ะแหละจะนอนไม่หลับไปทั้งคืน

.......................................................... 80% ..........................................................

.............................

"ชางมิน..เจ้ายังอ่อนหัดนัก พ่อมดแม่มดในโลกของเราที่ว่าร้ายแล้ว ยังสู้ความร้ายกาจของมนุษย์ไม่ได้หรอกนะ ถ้าเจ้าไม่อยากอ่อนแอ ก็อย่าไปหลงคารมคำพูดของมนุษย์เข้านะลูก"

"ท่านแม่..คำพูดของมนุษย์เชื่อถือไม่ได้เหรอฮะ"

"ใช่..ทั้งคำพูดคำสัญญาของมนุษย์ ล้วนแล้วแต่เชื่อไม่ได้ทั้งนั้น ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหน ก็ยังรักษาคำพูดตัวเองไม่ได้ซักคนหรอกนะลูก"

"ท่านแม่..ชางมินไม่อยากไปโลกมนุษย์แล้ว"

"เจ้าต้องไปชางมิน เจ้าจำเป็นต้องไป เพื่อยื้อเวลาการแต่งงานของเจ้ากับซีวอนให้นานยิ่งขึ้น รอเวลาที่พี่ชายของเจ้าจะมาช่วยเจ้าไป อดทนไว้นะลูก รอพี่แจจุงกลับมา แล้วเจ้าจะเป็นอิสระ"

"ฮะ..ท่านแม่..ชางมินจะอดทนรอท่านพี่แจจุงกลับมา"

"อืม..แม่รู้ว่าลูกของแม่ต้องทำได้"

"ฮะท่านแม่ ท่านพี่แจจุง..ท่านพี่กลับมาช่วยชางมินเร็วๆนะฮะ"

..

..

"อึก..ฮึก..ฮือ..ฮือ.." ชางมินสะอื้นไห้ออกมาอย่างคิดถึงท่านแม่กับพี่ชาย

"ท่านแม่..ท่านพี่..มาช่วยชางมินเร็วๆด้วยนะฮะ ซีวอนเริ่มเข้าใกล้ชางมินทุกทีแล้ว" ร่างบางพร่ำเพ้อออกมาอย่างหวาดหวั่น เพราะการที่เค้าสลบติดต่อกันถึง 10 วันทำให้ซีวอนหาตัวเค้าง่ายขึ้น

ปกติ..แม้ซีวอนจะรู้ว่าเค้าอยู่กับใคร แต่ร่างสูงก็จะหาไม่เจอว่าเค้าอยู่ตรงไหน เหมือนมีเวทย์มนต์คอยพรางตาให้ซีวอนต้องสับสน หาบ้านของยุนโฮไม่เจอซักที แต่ 10 วันนี่ช่างเข้าทางซีวอนจริงๆ ซีวอนเริ่มมาถูกทางแล้ว ร่างสูงอยู่ห่างจากบ้านของยุนโฮไปเพียงไม่ถึง 10 กิโลเมตรนี่เอง

ชางมินเองก็มีเวทย์มนต์ไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อต้านซีวอนได้เลย ร่างบางเป็นเพียงพ่อมดน้อยฝึกหัดเท่านั้น ผิดกับพ่อมดเจ้าแห่งรัตติกาลอย่างซีวอน ที่เวทย์มนต์แข็งแกร่งอย่างหาคนประฝีมือได้ยากยิ่ง หากพ่อมดเจ้าแห่งความแข็งแกร่งอย่างพี่ชายเค้ากลับมาไม่ทัน เค้าคงต้องแต่งงานกับซีวอนเป็นแน่แท้ เพราะมีเพียงท่านพี่แจจุงเท่านั้น ที่สามารถช่วยเค้าให้เป็นอิสระได้

"ท่านพี่แจจุง..ช่วยชางมินด้วยนะฮะ..ท่านพี่..ฮึก..ฮือ..ฮือ.." ชางมินสะอื้นไห้จนตัวโยน

"ภรรยาแสนสวยของข้า..เจ้าจะร้องไห้ไปทำไมกัน" เสียงทุ้มที่ได้ยินแล้วเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจของชางมิน ส่งมาทักทายร่างบางผ่านแหวนหมั้นวงโตที่พ่อมดแม่มดเท่านั้นที่มองเห็นได้

"ข้าไม่ใช่ภรรยาของท่านนะ..อึก..ฮึก.." ชางมินโต้ตอบอย่างไม่ยอมรับ

"ตอนนี้อาจจะยังไม่ แต่อีกไม่นานคงต้องเป็นแน่ล่ะ เจ้าก็รู้นี่ชางมิน..ตอนนี้ข้าอยู่ใกล้เจ้ามากแค่ไหน มากกว่าพี่ชายเจ้าอีกนะ"

"แต่ท่านก็หาข้าไม่เจอหรอก ท่านทำได้แค่อยู่ใกล้เท่านั้นแหละ"

"หึหึ..แน่ใจเหรอชางมินของข้า เจ้ายุนโฮมันแพ้คนสวยน่ารักอย่างเจ้านะ ไม่นานมันก็ต้องลงมือล่ะ แล้วเมื่อนั้น..ข้าก็จะปรากฏตัว..พาเจ้ากลับไปเป็นภรรยาของข้ายังไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ไม่มีวัน..เจ้านายไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก"

"หึ..ภายใน 10 วันมันทั้งกอดทั้งจูบเจ้า เจ้ายังจะเชื่อใจมันอีกเหรอ" น้ำเสียงซีวอนฟังดูเหมือนไม่พอใจมาก

"เจ้านายไม่ได้ตั้งใจกอดข้า ส่วนจูบ..ข้าจูบเจ้านายก่อนต่างหากล่ะ" ชางมินเถียง

"ชางมิน!!..เจ้ากำลังทำให้ข้าโมโหนะ!!" ซีวอนเกรี้ยวกราด

"แล้วท่านจะทำอะไรข้าได้ล่ะ โมโหล่ะสิ ที่ท่านจูบข้าไม่ได้ แต่เจ้านายกลับจูบข้าได้"

"ชางมิน..อย่าถือดีไป ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก..ภรรยาของข้า แต่เจ้ายุนโฮ..ข้าคงไม่ปล่อยมันให้กอดจูบเจ้าได้ตามใจมันหรอกนะ..หึหึ" ซีวอนพูดเสียงเยือกเย็น

"ท่านซีวอน..ท่านอย่าทำอะไรเจ้านายนะ..ข้าขอร้อง" ชางมินตกใจกับคำขู่ของซีวอน

"หึหึ..ภรรยาของข้า เจ้าหลงคารมคำพูดของพวกมนุษย์แล้วรึไง ท่านแม่ของเจ้าเคยเตือนเจ้าไว้อย่างไร เจ้าจำไม่ได้เลยรึ หึหึ..ฝันดีนะภรรยาของข้า แล้วข้าจะรีบพาเจ้ากลับไปด้วยกัน..หึหึหึ" เสียงหัวเราะสุดท้าย ทำให้ชางมินหวาดกลัวยิ่งนัก แต่ร่างบางก็ต้องผล็อยหลับไปด้วยฤทธาของร่างสูงที่มีเวทย์มนต์เหนือกว่าตนมากนัก

.............................

.......................................................... 100% ..........................................................

.............................

By..Sweet JinNie