ตอนที่ 20 : Owner..มีเจ้าของ..NC-18
posted on 28 Jan 2009 05:58 by yunminjinnie[Fic tvxq] น้องเล็ก..ป่วนหัวใจนายลีดเดอร์....[YunxMin]
ตอนที่ 20 : Owner..มีเจ้าของ..NC-18
ยุนโฮค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าชางมินออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ ร่างสูงมองเรือนร่างของร่างบางที่เปิดเผยสู่สายตาของเค้าทีละน้อยอย่างอดกลั้นอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่าน
เมื่อถอดออกหมดแล้ว ยุนโฮก้มลงไปมอบจูบปลอบประโลมร่างบางให้คลายกังวล
"ลืมตาขึ้นสิครับ..มินมิน" จูบที่เปลือกตาบางที่ปิดอยู่ให้ลืมขึ้น
"ไม่ลืมตาไม่ได้เหรอฮะ ผมอะ..อายพี่ยุน" ชางมินเอ่ยออกมาตะกุกตะกัก
"อย่าอายพี่เลย มินมินออกจะสวยนะครับ สวย..สวยมากจนพี่จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว" ยุนโฮกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูร่างบาง มือหนาไล้เลื้อยสำรวจเรือนร่างร่างบางอย่างรักใคร่ยิ่งนัก ไล้ลงไปที่เอวบาง ลงเรื่อยไปที่ต้นขาเรียว แล้ววกกลับขึ้นมาวนนิ้วรอบๆ หน้าท้องแบนราบ
ชางมินรู้สึกรุ่มร้อนและเสียวสะท้านเรือนร่างไปในทุกทุกที่ที่มือหนาของยุนโฮลากผ่าน ร่างบางเด้งตัวตามมือร่างสูงที่สัมผัสบริเวณหน้าท้องเค้า
เพียงแค่ยุนโฮสัมผัสเรือนร่าง ส่วนอ่อนไหวของชางมินก็แข็งขึงชูชันขึ้นมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่ ทั้งน้ำสีขาวขุ่นก็เริ่มไหลซึมออกมาจากส่วนปลาย
ยุนโฮเฝ้ามองผลงานเค้าอย่างพอใจ ร่างสูงก้มลงไปมอบจูบให้ชางมินอีกครั้ง
"มินมิน..ช่วยถอดให้พี่หน่อยสิครับ" ยุนโฮมองร่างบางอย่างขอร้อง
"......(>///<).........ฮะ" ชางมินลุกขึ้นมานั่ง ค่อยๆ ถอดเสื้อให้ยุนโฮอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะเลื่อนมือลงไปถอดกางเกงให้ร่างสูง
ไม่นานแกนกายร้อนของยุนโฮก็ปรากฏสู่สายตาชางมิน
"..(>///<)..พี่ยุน.." ชางมินถึงกับหน้าแดงที่เห็นแกนกายของยุนโฮขยายใหญ่มากขนาดนี้
ยุนโฮที่นั่งพิงหัวเตียงมองการกระทำของร่างบางอยู่ถึงกับยิ้มน้อยๆ ให้กับท่าทีของชางมิน ก่อนที่จะจับมือบางให้มากุมแกนกายเค้าไว้ ร่างบางเซถลาตามแรงมานั่งคร่อมอยู่บนต้นขาร่างสูง
ยุนโฮชักนำมือบางให้รูดแกนกายเค้าขึ้นลงไปตามความยาว
"อ๊า.....เก่งมากมินมิน อย่างนั้นแหละ...อื้ม..มินมิน" ยุนโฮชมชางมินออกมา ที่ร่างบางทำได้ดีโดยที่ไม่มีมือเค้าต้องคอยชักนำแล้ว
ยุนโฮดึงท้ายทอยชางมินเข้ามามอบจูบที่เร่าร้อนให้
ก่อนที่ร่างสูงจะเอื้อมมือไปขยับรูดส่วนอ่อนไหวให้ชางมินบ้าง
"......(>///<)...อ๊า...พี่ยุน..." ชางมินครางออกมาเสียงสั่นไหว ร่างกายสะท้านไปทั้งตัว แทบจะละลายไปกองกับพื้น จึงต้องโผเข้าไปซบหน้าอยู่บนไหล่หนาของยุนโฮ มือบางเกาะกอดคอยุนโฮอย่างต้องการหาที่พึ่งพิง
ยุนโฮยื่นอีกมือไปที่สะโพกมนกลมกลึง ขยำไปมาเพื่อระบายความต้องการของตนเอง เรียกเสียงครางหวานจากชางมินได้ไม่หยุดหย่อน
"อ๊า.....พี่ยุน.......อ๊า.........."
"มินมิน ยกสะโพกขึ้นหน่อยนะครับคนดี" ยุนโฮกระซิบเสียงแผ่ว
ชางมินทำตามอย่างว่าง่าย ยกสะโพกบางโด่งขึ้นยั่วยวนล่อตายุนโฮ
ยุนโฮส่งนิ้ววนรอบช่องทางสีชมพูสวยไปมา ก่อนที่จะค่อยๆ ส่งนิ้วทั้งสองเข้าไปแหวกขยายช่องทางหวานที่ขมิบตอบรับนิ้วเค้าอย่างเชิญชวน
"อ๊า.....พี่ยุน.........อ๊ะ.......อ๊า...." ชางมินครางเสียงหวานออกมาไม่หยุดเมื่อนิ้วของยุนโฮวนสะกิดภายในช่องทางของเค้า
ยุนโฮส่งนิ้วที่สามตามเข้าไป เมื่อเห็นว่าช่องทางของชางมินขยายมากพอแล้วร่างสูงก็ดึงนิ้วทั้งสามออกมาในคราวเดียว
"อ๊าาาาาาาา............" เรียกเสียงครางยาวนานของชางมินได้เป็นอย่างดี
"มินมิน..พี่จะเข้าไปแล้วนะครับ" ยุนโฮกระซิบเสียงแหบพร่าพยายามควบคุมตัวเองเต็มที่
".....(>///<)...ฮะ" ชางมินตอบรับเบาๆ
ยุนโฮดันร่างบางให้นอนราบกับเตียงนอน ก่อนที่จะแยกเรียวขาเล็กออกจากกันอย่างรวดเร็ว
ยุนโฮจับแกนกายของเค้าวนรอบๆ ช่องทางหวานก่อนที่จะแทรกเข้าไปทีเดียวจนสุดความยาว
"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน........." ชางมินส่งเสียงครางออกมา
มือบางจิกไปที่ผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความเจ็บแสบ ร่างบางรู้สึกจุกเสียดและแสบร้อนที่ช่องทางด้านหลังเป็นอย่างมาก น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะมีกลับไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย
ยุนโฮแช่แกนกายไว้สักพักให้ช่องทางของชางมินได้คุ้นเคย
ร่างสูงเริ่มขยับเข้าออกในช่องหวานทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้ว
"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...ผมเจ็บฮะ" ชางมินครางออกมาเสียงสั่นเมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บในช่องทาง
"อ๊าาาาาา.....มินมิน...ทนหน่อยนะครับคนดี เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว" ยุนโฮพูดปลอบชางมิน พลางพยายามขยับวนแกนกายร้อนหาจุดกระสันของร่างบาง
"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...อ๊าาาาาา....." ชางมินครางออกมาอีกครั้งเมื่อยุนโฮวนแกนกายโดนตรงจุดนั้นแล้ว
ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นเสียวสะท้าน มีความสุขที่ได้รับ และต้องการเพิ่มมากขึ้น
"....(>///<)...อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...เร็วๆอีกฮะ" ชางมินร้องขอร่างสูงออกมา
ยุนโฮขยับแกนกายเข้าออกในช่องทางของชางมินถี่รัวเร็วและรุนแรงมากขึ้น กดเน้นย้ำตรงจุดกระสันเรียกเสียงครางหวานได้ไม่หยุด
ช่องทางหวานคับแน่นของชางมินบีบรัดตอดแกนกายยุนโฮไม่หยุดหย่อน สร้างความสุขให้ร่างสูงได้ดียิ่งนัก ร่างสูงขยับกระแทกแกนกายเข้าในช่องทางหวานอย่างบ้าคลั่งไม่นาน
"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...อ๊าาาาาา....." ชางมินสะดุ้งสุดตัวส่งเสียงครางยาวออกมาอย่างหมดแรง เมื่อได้ปลดปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องแกร่งของยุนโฮกับหน้าท้องแบนราบของตัวเอง
ยุนโฮเห็นชางมินปลดปล่อยแล้ว จึงขยับแกนกายเข้ากระแทกช่องทางหวานอีกสองสามครั้ง
"อ๊าาาาาา.....มินมิน...อ๊าาาาาา....." ไม่นานยุนโฮก็ปลดปล่อยน้ำรักเข้ามาในช่องทางหวาน
เมื่อน้ำรักทุกหยาดหยดของยุนโฮเข้าไปในช่องทางของชางมิน ร่างบางก็รู้สึกได้ถึงความรักความอบอุ่นที่ร่างสูงมอบให้
ยุนโฮค่อยๆ ถอนแกนกายออกมาช้าๆ ทำให้น้ำรักสีขาวขุ่นที่พึ่งส่งเข้าไปในช่องทางหวานไหลตามออกมาทั้งปนด้วยน้ำสีแดงสด อาจเป็นเพราะเป็นครั้งแรกของชางมิน แม้จะไม่ได้รุนแรงนัก แต่ก็ทำให้ช่องทางหวานต้องมีเลือดออกได้
ยุนโฮดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองกับชางมินไว้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ ดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างถะนุถนอม เอื้อมตัวไปจูบซับคราบน้ำตาให้ร่างบางอย่างรักใคร่ จูบไล้ไปทั่วใบหน้าเนียนใส แล้ววกกลับมาที่ริมฝีปากบางมอบจูบที่อ่อนโยนให้อีกครั้ง
.............................
"เจ็บมากมั๊ยครับคนดี" ยุนโฮเอ่ยถามออกมาอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นว่าชางมินหายเหนื่อย ทำความสะอาดและใส่เสื้อผ้าให้ตัวเองกับร่างบางเรียบร้อยแล้ว
"ไม่ฮะ" ชางมินตอบออกมาแผ่วเบาแล้วซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง ถามมาได้..ใครจะไม่เจ็บกันเล่า
"พี่รักมินมินนะครับ..คนดี" ยุนโฮพูดกระซิบลงที่ข้างหูชางมินให้ร่างบางได้ยิน
"....(>///<)...ผมก็รักพี่ยุนฮะ" ร่างบางตอบกลับมาแผ่วเบาแต่ร่างสูงก็ได้ยินมันเต็มทั้งสองหู
ยุนโฮยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สักพักร่างสูงก็นึกอะไรได้ขึ้นมาจึงลุกขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง พลอยทำให้ชางมินต้องลุกตามขึ้นมานั่งมองร่างสูงอย่างงงๆ
"พี่ยุนทำอะไรเหรอฮะ" เอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย เมื่อเห็นร่างสูงเอาหมอนตัวเองกับหมอนเค้าไปไว้ข้างหลังแล้วพิงหลังลงไป
"มินมินขึ้นมานี่มา" ยุนโฮเรียกพลางดึงร่างบางให้ขึ้นไปอยู่บนตัวเค้า
"พี่ยุนจะทำอะไรเหรอฮะ" ชางมินทำตามอย่างว่าง่ายแต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี
"ให้มินมินนอนบนตัวพี่ไง พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาจะได้ไม่เจ็บตัวมาก" ยุนโฮพูดพร้อมกับจูบลงไปที่ผมนุ่มนั้น
"แล้วพี่ยุนจะไม่หนักผมเหรอฮะ เดี๋ยวก็ปวดเมื่อยหรอก" ชางมินเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงอย่างเป็นห่วง
"ไม่หรอกครับ พี่คงไม่เจ็บเท่าที่มินมินเจ็บหรอก แค่นี้สบายมาก ตัวมินมินน่ะเบาออกนะ" ยุนโฮลูบหลังชางมินไปมาเพื่อกล่อมร่างบาง
"แต่ว่า..." ชางมินยังคงมีปัญหาต่อ ยุนโฮจึงรีบขัดขึ้นมา
"นอนได้แล้วนะครับคนดี หลับฝันดีนะครับ..จุ๊บบ.." ยุนโฮจุ๊บบลงไปที่ปากบางเบาๆ
"....(>///<)...พี่ยุนก็หลับฝันดีนะฮะ..จุ๊บบ......(>///<)..." ชางมินเงยหน้าขึ้นมาจุ๊บบที่ปากยุนโฮ ก่อนที่จะรีบนอนซบลงไปที่อกแกร่งทันทีอย่างเขินอายกับการกระทำของตัวเอง ไม่นานชางมินก็หลับลงอย่างง่ายดาย
ยุนโฮเฝ้ามองการกระทำของชางมินอย่างรักใคร่ ร่างสูงยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุขก่อนเข้าสู่ห้วงนิทราตามร่างบางไปอีกคน
.............................
"พี่ชางมินเป็นอะไรไปฮะ ทำไมเดินแบบนั้น" ริกกี้หน้าตาตื่นเข้ามาช่วยยุนโฮพยุงชางมินให้นั่งเก้าอี้อีกคนแล้วกลับมานั่งที่ของตัวเองที่อยู่ข้างแจจุงกับจุนซู (ที่มันตรงข้ามยุนโฮนั่นแหละ)
ก่อนจะถามออกมาซะพี่ๆ ทำหน้าตาไม่ถูกได้แต่มองหน้ากันเลิกลัก
"ไม่มีอะไรหรอกริกกี้ เมื่อเช้าพี่ลื่นล้มในห้องน้ำน่ะก็เลยเจ็บนิ๊ดหน่อย" ชางมินพูดออกมาให้ริกกี้ได้คลายความสงสัย ไม่ได้อยากจะโกหก..แต่ถ้าจะให้พูดตามความจริงมันก็ยังไงยังไงอยู่
"หึหึ..ฮ่าฮ่า....." ยุนโฮหัวเราะออกมาหลังจากที่กลั้นไว้ไม่อยู่ ขำร่างบางที่โกหกออกมาได้ไม่แนบเนียนเลย แต่สำหรับริกกี้น่ะอาจจะเชื่อ..เพราะหมอนี่น่ะเชื่อทุกคำทุกอย่างที่ชางมินบอกเลยน่ะสิ
"...( < / -).....ขำอะไรฮะพี่ยุน..." ชางมินถามอออกมาเสียงเขียวที่ยุนโฮมาหัวเราะตน
"ใช่..พี่ยุนโฮหัวเราะอะไร มีอะไรน่าตลกนักเหรอฮะ" ริกกี้เองก็ปกป้องชางมินเสียงแข็ง
"ไม่มีอะไรซักหน่อย บังเอิญนึกเรื่องตลกได้น่ะ...(^oV)..." ยุนโฮตอบแบบไม่สนใจมากนักก่อนจะหันไปยั้กคิ้วหลิ่วตาให้ชางมิน ซะจนร่างบางอยากเข้าไปจัดการกับร่างสูงซะให้รู้แล้วรู้รอด
"แต่ผมว่าไม่ใช่.." ริกกี้ไม่เชื่อที่ยุนโฮบอก จะหาเรื่องเพื่อนพี่ชายต่อ
"กินข้าวได้แล้วริกกี้ ไหนเมื่อกี้บอกว่าหิวแล้วไม่ใช่รึไง" แจจุงที่เห็นว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่รีบขัดขึ้น
"ก็ได้ฮะ.." ริกกี้ยอมทำตามอย่างว่าง่าย
แล้วทุกคนก็เริ่มลงมือกินข้าวเช้ากัน
.............................
"แล้วนี่นายจะเข้าบริษัทกับพวกพี่เลยมั๊ย" ยูซอนถามขึ้นมา
ขณะที่พวกเค้ากำลังเดินมาขึ้นรถตู้ของบริษัทที่จอดรออยู่ แล้วมีริกกี้เดินตามมาด้วย
"ก็แน่อยู่แล้วสิพี่มิกกี้ ถามแปลกคน" ริกกี้ว่าแหย่พี่ชายออกมาอย่างไม่เกรงใจ
"ไม่รู้ท่านประธานลีคิดยังไง ถึงได้ให้นายมาอยู่ในสังกัด รึว่าคงไม่อยากให้บริษัทอยู่อย่างสงบแล้วมั๊ง" ยูซอนว่าแหย่น้องกลับบ้าง
"แต่ผมว่าท่านประธานคงเห็นว่า ผมหล่อและมีความสามารถมากกว่าพี่มั๊ง" ริกกี้เถียงพี่ชาย
"นายนี่นะ..หล่อกว่าชั้น ใครบอกนายน่ะ"
"ทำไม พี่จะไปเลี้ยงข้าวเค้าเหรอ"
"เปล่า ชั้นจะพาเค้าไปผ่าตัดใส่ตาดวงใหม่ซะ"
"พี่มิกกี้......." ริกกี้เรียกพี่ชายเสียงสูง
"อะไรริกกี้......" ยูซอนก็เสียงสูงกลับไม่แพ้กัน
"พอออ......หยุดได้แล้ว ชั้นอยากอยู่อย่างสงบๆ นะ" แจจุงเอ่ยขัดสองพี่น้องขึ้นมา
เพราะขนาดขึ้นมานั่งบนรถแล้ว ก็ไม่มีทีท่าว่าพี่น้องคู่นี้จะหยุดทะเลาะกันซักที เมื่อเจอคำสั่งจากแจจุง ยูซอนกับริกกี้จึงยอมสงบลงอย่างง่ายได้
.............................
ระหว่างทางไปบริษัท SM Entertenment
เงียบบบบบบบบบ
ริกกี้มองไปข้างหน้าก็เห็นจุนซูนอนหลับซบไหล่ยูซอนอยู่ ก็ยิ้มที่เห็นพี่ชายกับคนรักรักกันมากขนาดนี้
เมื่อหันมองมาข้างหลังชางมินก็หลับซบไหล่ยุนโฮ โดยที่มือของยุนโฮยังกุมมือชางมินไม่ปล่อย ริกกี้หน้าเศร้าลงเล็กน้อย เค้ารู้แล้วล่ะว่าตอนนี้ชางมินคบกับยุนโฮแล้ว.......พี่ชางมินของเค้ามีเจ้าของแล้ว.......
รู้ตัวว่าเป็นได้แค่น้องมาตั้งนานแล้ว รู้ตัวว่าควรจะต้องตัดใจ แต่มันทำได้ง่ายๆ ที่ไหนกันล่ะ
เมื่อก่อนที่กลับไปอเมริกาก็ยังพอทำใจได้บ้าง แต่พอต้องกลับมาอยู่ใกล้มาเห็นหน้าทุกวันแบบนี้ มันยิ่งทำให้ตัดใจได้ยากมากขึ้นน่ะสิ แล้วยังต้องมาเจ็บที่เห็นคนที่ตัวเองรักไปรักกับคนอื่นอีก
เค้ารู้นะที่เมื่อเช้าชางมินเดินแปลกๆ เป็นเพราะอะไร เค้าไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่เมื่อชางมินเลือกที่จะให้เค้าเข้าใจแบบนั้น เค้าก็ยอมทำตาม..พี่ชางมินจะได้ไม่คิดมากเพราะกังวลเรื่องเค้า
ริกกี้คิดเรื่องชางมินได้ไม่นาน หันกลับมามองคนข้างตัวเองก็เห็นว่าแจจุงหลับไปอีกคนแล้ว
ร่างเล็กจึงเอนตัวซบไปที่ไหล่ของรุ่นพี่หน้าสวยแล้วก็หลับตามไปอีกคน
"....(-_-)...." แจจุงที่เห็นว่าริกกี้หลับไปแล้ว จึงลืมตาขึ้นมาขยับไหล่ให้ร่างเล็กได้นอนสบายๆ
ก่อนที่จะนึกถึงสีหน้าเศร้าซึมของริกกี้ก่อนหน้านี้ คงพยายามตัดใจจากชางมินอยู่สินะ
เฮ้อ! เด็กหนอเด็ก..ยิ่งรักแรกแล้วด้วยยิ่งลืมยาก
แล้วแจจุงก็หลับตามน้องๆ ไปอีกคน
.............................
.............................
อย่าว่าเลยนะที่ JinNie ให้ดงบังกิน เล่น แล้วก็นอนกันอยู่ทั้งวัน
ก็ในชีวิตจริงเห็นว่าดงบังไม่ค่อยมีเวลาแบบนี้มากนัก
ก็เลยจัดการให้ได้พักเยอะๆ ในฟิคซะเลย
.............................
อีกแง่ก็คือ ฟิคเรื่องนี้นำเสนอในเรื่องชีวิตส่วนตัวเบื้องหลังการทำงานน่ะ
ไม่ได้เน้นเรื่องการทำงานเป็นพิเศษ จึงไม่เห็นพูดถึงการทำงานซักเท่าไหร่
.............................
เรื่องที่อยากระบาย..ตอนนี้แต่งแล้ว JinNie เหนื่อยมากๆเลย
ช่วง NC 2 หน้า JinNie ก็แต่งซะ 2 ชั่วโมง เหนื่อยสุดๆ
ก็ดูสิยุนโฮอ่อนโยนเชื่องช้าไม่ได้ดั่งใจ JinNie ขนาดนั้นจะไม่ให้เหนื่อยได้ไงไหว
รู้งี้แต่งให้ยุนจับมินกระชากเสื้อออก แล้วกดเลยให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวซะก็ดีหรอก(รวดเร็วทันใจดี) ถ้าในเหตุการณ์จริงเป็นแบบนี้ JinNie ว่าไม่ยุนก็มินคลั่งก่อนแน่ (รึว่า JinNie กันล่ะ)
ว่ามั๊ยล่ะ..ใครจะไปทนชักช้าได้ขนาดนั้นกัน(JinNie ทนไม่ด้ายยย)
.............................
See U Again
ยุนมินจงเจริญ
And YunMin Forever
.............................
By..Sweet JinNie
เข้าใจแต่ง NC ต้องใช่เพาเวอร์ในการแต่งสูง
ถึงจะเชื่องช้า อ่อนโยนแต่ก็ทำเอาคนอ่านเลือดกระชูดได้อะนะ
#1 By นก (58.9.50.192) on 2009-01-29 22:11