My Lovely_HoMin!

[SF tvxq] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 20 : My Little Wizard 1..[Yunho ♥ Changmin]

Seoul 2008

" 50 ล้านนับ 1......" เจ้านาย เจ้านายช่วยผมด้วยฮะ ผมไม่อยากไปอยู่กับหมอนั่น

"50 ล้านนับ 2....." ฮือฮือ..เจ้านาย..เจ้านายช่วยผมด้วย..ฮือฮือ

"50 ล้านนับ....." ยังไม่ทันได้นับสาม เสียงทุ้มก็ขัดขึ้นมาซะก่อน

"60 ล้าน!!" ชายหนุ่มร่างสูงชูป้ายพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน

"ครับ..คุณยุนโฮประมูลในราคา 60 ล้านนะครับ มีใครให้มากกว่านี้มั๊ยครับ คุณซีวอนล่ะครับ" หันไปถามชายหนุ่มที่พึ่งประมูลในราคา 50 ล้านไป

"ผม..." ซีวอนทำท่าว่าจะชู 70 ล้านขึ้นมา แต่ก็โดนคนสนิทสะกิดเตือนไว้

"เจ้านาย..ผมว่าเราไปชิงตัวทีหลัง คงจะคุ้มกว่ายอมจ่าย 70 ล้านไปนะครับ"

"อืม..งั้นก็ได้" ซีวอนพยักหน้า ก่อนจะโบกมือบอกปัดไปว่าไม่

"60 ล้านนับ 1....."

"60 ล้านนับ 2....."

"60 ล้านนับ 3.....คุณยุนโฮเป็นผู้ได้ตะเกียงนี้ไปในราคาประมูล 60 ล้านวอนครับ" เสียงปรบมือดังขึ้นกึกกราว ให้กับชายหนุ่มวัย 20 ต้นๆ ที่สนใจมาประมูลตะเกียงโบราณชิ้นนี้

.............................

"พี่เพี้ยนรึเปล่าพี่ยุนโฮ นึกไงไปประมูลไอ้ตะเกียงเก่าๆใบนี้น่ะ 60 ล้านวอนนะพี่ ไม่ใช่ 600 วอน ผมเสียดายเงินอ่ะ" เมื่อนั่งอยู่บนรถ ยุนโฮก็โดนน้องชายโวยวาย เรื่องที่เค้าประมูลอะไรมา

"นายจะคิดมากทำไม..จุนซู" ยุนโฮไม่สนใจตอบ เค้าเองก็ไม่รู้ว่าอะไรมาดลใจให้เค้าพูด 60 ล้านออกไป เหมือนเค้ากำลังโดนมนต์สะกด เพราะนักธุรกิจ 10,000 ล้านอย่างเค้าคงไม่ยอมเสียเงิน 60 ล้านเพื่อตะเกียงใบเก่าๆโบราณนี้เป็นแน่

"พี่!! 60 ล้านนะ..ยังไงผมก็เสียดาย ถ้าพี่ประมูลรูปโมนาลิซ่า ผมจะไม่ว่าพี่ซักคำ"

"คงต้องมีดีอะไรบ้างล่ะน่า ไม่งั้นเจ้าซีวอนคงไม่ยอมจ่าย 50 ล้านหรอก" ยุนโฮพูดพลางมองจ้องเข้าไปในตะเกียงใบเก่า แต่วิจิตรศิลป์นี่อย่างสงสัย

"โอ้ว..60 ล้าน..60 ล้านๆๆๆ.." จุนซูพร่ามออกมาอย่างเสียดาย

"เลิกพร่ามได้แล้วจุนซู ทีนายประมูลเสื้อเดวิด แบคแฮมมา 10 ล้าน พี่ไม่ได้ว่านายซักคำ" ยุนโฮเอ็ดน้องชายอย่างรำคาญเต็มทน

"ก็นั่นเสื้อแบคแฮมนะพี่ ถ้าผมจะเอาไปประมูลต่อก็ยังได้เงินเพิ่มอีกนะ แต่ตะเกียงของพี่สิ คงไม่มีใครบ้ามาประมูลต่อแล้วล่ะ" จุนซูมองยังตะเกียงอย่างแหยงๆ

"............." ยุนโฮไม่พูดอะไร นอกจากเก็บตะเกียงเข้ากระเป๋าเสื้อข้างอกข้างซ้าย

"เจ้านาย..พักผ่อนก่อนนะฮะ เดี๋ยวผมจะดูแลเจ้านายเอง จะไม่ยอมให้นายปากเสียนี่กวนเจ้านายได้เลยฮะ..(^_^).." เสียงหวานใสดังก้องในโสตประสาท แต่ยุนโฮคิดว่าเค้าคงหูฝาดไป ร่างสูงจึงหลับลงด้วยเพลียที่เคร่งเครียดทำงานมาทั้งวัน และด้วยเวทย์มนต์น้อยๆจากตะเกียงใบเก่านั่น

.............................

เมื่อกลับมาถึงบ้าน..ยุนโฮก็ตรงดิ่งเข้าห้องเพื่ออาบน้ำเข้านอนทันที เนื่องจากร่างสูงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แต่ก่อนจะนอน ก็มิวายหยิบตะเกียงใบเดิมขึ้นมาดูอีกครั้ง

"ไม่เห็นมีอะไรพิเศษเลยนี่นา แล้วชั้นจะยอมจ่าย 60 ล้านไปทำไมเนี่ย?" ยุนโฮนั่งมองตะเกียงโบราณใบเก่าอย่างไม่แน่ใจ ไม่เข้าใจตัวเองมากมายเลยจริงๆ

"คริคริ.." เสียงหัวเราะน้อยๆดังแว่วมา จนยุนโฮต้องมองรอบๆห้องตัวเอง

"............." เมื่อไม่เห็นอะไร ร่างสูงวางตะเกียงลงบนหัวเตียง แล้วล้มตัวลงนอน

ปิ๊งงงงง!!!!! ปรากฏหมอกควันสีแดงอมชมพูลอยคละคลุ้งออกมาจากตะเกียง เมื่อควันนั่นหายไป ก็ปรากฏร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอม ในชุดสีชมพูอ่อนคล้ายตัวละครในนิยายปรัมปรา

"เจ้านาย..ขอบคุณนะฮะ ที่ช่วยผมไว้ ต่อไป..ผมจะดูแลเจ้านายเองฮะ..(^_^).." ร่างกายบอบบางเดินไปล้มตัวลงนอนเคียงข้างร่างสูง ก่อนจะซบเข้าท่อนแขนแกร่งหาความอบอุ่น

ชีวิตที่ไร้ความหมาย.....ของชายหนุ่มนามจุง ยุนโฮ กำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว

.............................

"จุนซู..นายเข้ามายุ่งกับห้องของพี่เหรอ!!" ยุนโฮโวยวายเสียงดัง เมื่อกลับเข้ามาในห้องแล้ว พบกับความเป็นระเบียบเรียบร้อยที่เค้าไม่คุ้นเคย มันทำให้เค้าหาของที่ต้องการไม่เจอ

"เปล่านะพี่..ผมก็พึ่งกลับเหมือนกัน ทำไมเหรอ..ห้องพี่มีปัญหาอะไรรึไง" จุนซูโผล่เข้ามาดูอย่างอยากรู้อยากเห็น

"โอ้ว..อิมพ็อตซิเบิ้ล เป็นระเบียบอย่างไม่น่าเป็นไปได้" จุนซูตาโตอย่างไม่เคยทำได้มาก่อน

"อย่านอกเรื่อง..นายทำรึเปล่า?!!" ยุนโฮคาดคั้น

"เปล่า..พี่ก็รู้ว่าผมก็เหมือนพี่นั่นแหละ จัดห้องให้เรียบร้อยน่ะ ผมทำไม่ได้หรอก พี่ลองถามแม่บ้านดูสิ" จุนซูแนะนำพี่ชาย

"อืม.." ยุนโฮขานรับ วันนั้นร่างสูงก็ได้สอบถามคนในบ้าน ก็ไม่มีใครได้เข้าไปยุ่งกับห้องของร่างสูงเลย เพราะรู้ดีว่าเจ้านายไม่ชอบให้ใครวุ่นวาย

ถ้าไม่ใช่จุนซู..ไม่ใช่คนในบ้าน แล้วจะเป็นใครกันล่ะ ยุนโฮครุ่นคิดออกมาอย่างสงสัย

..

..

หลังจากนั้นทุกวัน..ยุนโฮก็ยังขยันทำห้องรกได้ทุกวัน พอกลับจากทำงาน เค้าก็จะเห็นมันเป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นเดิม พักแรกร่างสูงหงุดหงิดที่หาของที่ต้องการไม่เจอ แต่พักหลังเริ่มชิน เริ่มจะรู้แล้วว่าอะไรอยู่ตรงไหน แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้..ว่าใครกัน..ที่มาจัดห้องให้เค้าทุกวันน่ะ??

..

..

วันนี้..ยุนโฮยอมลงทุนหยุดงานหนึ่งวัน ยอมเสียรายได้ไป 65 ล้านวอน เพื่อ..มาเฝ้าจับผู้ต้องสงสัยที่จะคอยจัดห้องให้เค้าตลอดเวลา ต้องจับให้ได้ และไม่ให้พลาดเด็ดขาด..ร่างสูงคิด

ปิ๊งงงงง!!!!! ยุนโฮได้ยินเสียงและเห็นควันสีแดงอมชมพูลอยคละคลุ้งออกมาจากตะเกียงใบที่เค้าวางไว้บนหัวเตียง ใช่..เค้าลืมสังเกตไปได้ไงว่าตะเกียงใบนั้นดูสวยงามขึ้นผิดจากตอนแรก

เมื่อหมอกควันนั่นหายไป ก็ปรากฏร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอม ในชุดสีชมพูอ่อนคล้ายตัวละครในนิยายปรัมปราของอาหรับ.....ทำเอาร่างสูงอึ้งไปเลยทีเดียว

นี่คือชุดที่ว่าน๊าจร๊า..นู๋ชางมินนี่..ต้องใส่ชุดนี้แหละ

หยุด!!..ห้ามคิดเด็ดขาดว่า..ถ้าที่รักจะใส่ชุดนี้ ไม่ต้องใส่เลยจะดีกว่ามั๊ย..เพราะ JinNie คิดไปแล้ว ^^

"น..นั่น..นั่นมันคนรึผีอ่ะ..(OoO).." ยุนโฮพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา(หมีๆ)ของตัวเอง

"เจ้านายทำห้องรกอีกแล้ว ชางมินขี้เกียจจัดให้แล้วนะ คอยดูเถอะ คืนนี้จะแกล้งเขียนหน้าให้กลายเป็นหมีเลย..ชางมินนี่..(^_^).." ร่างบางบ่นออกมา ก่อนจะพูดคำว่า..ชางมินนี่..เหมือนเวทย์มนต์..ข้าวของที่เคยรกอยู่เริ่มเข้าที่เข้าทางจนเป็นระเบียบ

"..(OoO).." ยุนโฮอึ้งอีกครั้ง และก่อนที่จะทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงก็รวบรวมความกล้า

"อ่ะ..เจ้านาย!!" ร่างบางอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อโดนสวมกอดจากด้านหลัง หันหน้ามาพบว่าเป็นใคร ก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ นิ้วเรียวตั้งท่าจะร่ายเวทย์กลับเข้าไปในตะเกียง ก็โดนมือหนากุมมือจับไว้ซะก่อน

"เธอเป็นใคร? เข้ามาทำอะไรในนี้? บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!!" ยุนโฮมองจ้องคนในอ้อมกอดเขม็ง

พึ่งจะสังเกต.....ว่าคนที่ตัวเองกอดอยู่..น่ารักมาก..มาก..จนไม่สามารถละสายตาไปไหนได้ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น เรียวปากบางแดง แก้มเนียนใสชมพูระเรื่อ ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ

"เจ้านาย..ปล่อยชางมินเถอะฮะ" ร่างบางเริ่มน้ำตาคลออย่างตกใจ

"ชื่อชางมินเหรอ? แล้วเรียกชั้นว่าเจ้านายสินะ" ยุนโฮได้สติวิเคราะห์เอง เมื่อร่างบางไม่ได้คิดจะตอบเค้า วงแขนแกร่งก็ยังกักขังร่างบางไว้อย่างแน่นหนา

"เจ้านาย..ชางมินกลัวแล้ว..อึก..ฮือ..ฮือ.." ร่างบางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร ร่างบางไม่คุ้นเคยกับสัมผัสแบบนี้จากคน(หมี)แปลกหน้า เมื่อโดนร่างสูงกอด..จึงหวาดกลัวได้ง่าย

"เอ่อ..อย่าร้องไห้สิ ชั้นไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอกลัวนะ อย่าร้องไห้นะ..ชั้นยอมปล่อยแล้ว" ยุนโฮยอมปล่อยวงแขนแกร่ง พลันในพริบตา..ร่างบางในอ้อมกอดเมื่อครู่ก็หายเข้าไปในตะเกียงทันที

"อ้าว..อย่าหนีไปแบบนี้สิ" ยุนโฮร้องออกมาอย่างตกใจ ก่อนร่างสูงจะรีบตามไปหยิบตะเกียงขึ้นมาถือไว้

"............." ตะเกียงนั้นสะเทือนน้อยๆ ทั้งยังเปลี่ยนจากสีชมพูเป็นสีเหลืองอีก

"นี่..เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมตะเกียงมันเปลี่ยนเป็นสีเหลืองล่ะ" ยุนโฮพูดกับร่างในตะเกียงอย่างสงสัย แม้จะมองไม่เห็นร่างบาง แต่ร่างสูงก็คิดว่าร่างบางต้องอยู่ในนั้นแน่

"ร้องไห้อยู่เหรอ? ชั้นขอโทษนะ..ไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจ..ไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอกลัวชั้นเลยนะ ชั้นแค่อยากรู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..ก็แค่นั้นเอง" ยุนโฮพูดกับตะเกียงเหมือนคนบ้า

"เอ่อ..พี่..หยุดงานเพื่อมานั่งพูดกับตะเกียงน่ะเหรอ" จุนซูที่พึ่งเข้ามา มองพี่ชายอย่างอึ้งๆ

"นายเข้ามาทำอะไร?" ยุนโฮถามน้องชายอย่างไม่พอใจ

"เปล่า..ผมแค่จะขอพี่ไปเที่ยวมัลดีฟซักวันน่ะ..(^_^).." จุนซูยิ้มเอาใจพี่ชายเต็มที่

"อืม..จะไปซักอาทิตย์ก็ได้" ยุนโฮพูดเหมือนเป็นคนละคน เล่นเอาจุนซูตกใจไปเลย

"จริงเหรอพี่!! ขอบคุณครับ..(^_^).." จุนซูแผดเสียงออกมาอย่างยินดี แล้วรีบวิ่งออกไป

ที่รีบ.....เพราะกลัวว่าพี่ชายจะเปลี่ยนใจนี่สิ ร้อยวันพันปี ขอไปเที่ยวแค่ 2 ชั่วโมง..ยังไม่อนุญาต แต่นี่..อนุญาตตั้งหนึ่งอาทิตย์ อิมพ็อตสิเบิ้ล เป็นไปไม่ได้ จุนซูไม่อยากจะเชื่อ

"ชางมิน..เด็กดีต้องเชื่อฟังเจ้านายนะ" ยุนโฮกลับมาพูดกับตะเกียงอีกครั้ง

"ตอนนี้เจ้านายอยากรู้จักชางมิน ตามมารยาทที่ดี ชางมินต้องออกมาแนะนำตัวกับเจ้านายนะ มาอยู่บ้านเจ้านายตั้งหลายวัน แล้วไม่ยอมแนะนำตัวกับเจ้านายเลยน่ะเหรอ" ยุนโฮตำหนิน้อยๆ

ปิ๊งงงงง!!!!! ร่างกายบอบบางปรากฏออกมาตามความต้องการ

"............." แต่สภาพของคนน่ารักตอนนี้ ทำเอายุนโฮแทบหมดแรง ผิวสีน้ำผึ้งซีดเชียวจนน่าตกใจ เรี่ยวแรงที่เคยต่อต้านเค้ากลับลงไปทรุดกึ่งนั่งกึ่งนอนหมอบอยู่บนพื้น

"ชางมิน..เป็นอะไรไป บอกชั้นมาเร็ว" ยุนโฮปรี่เข้าไปอุ้มร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงทันที

"เจ้านาย..ชางมินเหนื่อย" ชางมินบอกอาการตัวเองออกมาอย่างไม่แน่ใจ เพราะเค้าเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

"เหนื่อยเหรอ? งั้นนอนพักก่อนนะ" ยุนโฮจัดแจงจับหน้าผากมนวัดอุณหภูมิ ก็พบว่าร่างบอบบางตัวเย็นจัด ทำเอาชักมือกลับแทบไม่ทัน

"ชางมิน..ตัวเธอเย็นมากเลย เป็นอะไรไป..ไปหาหมอมั๊ย" ยุนโฮถามออกมาอย่างร้อนรน

"ไม่รู้ฮะเจ้านาย ขอชางมินพักก่อนนะฮะ" ชางมินพูดแล้วค่อยๆปิดเปลือกตาบางลงไป

"ชางมิน" ยุนโฮเรียกชางมินไว้ไม่ทัน ร่างสูงไม่รู้ว่าตนต้องทำยังไง ควรจะพาชางมินไปหาหมอดีมั๊ย? รึปล่อยให้ร่างบางหายเอง..ตามที่เจ้าตัวเค้าบอกว่าขอพักก่อน?!!

.............................

3 วันแล้ว.....ชางมินก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย ทำเอายุนโฮไม่เป็นอันทำงานทำการ ต้องสั่งให้เลขาขนงานมาให้ทำที่บ้านแทน

ทั้งที่มีงานกองโตกองอยู่ตรงหน้า..แต่ยุนโฮก็ยังคอยพะวงหันกลับมามองร่างบางอยู่เรื่อยๆ เป็นอยู่อย่างนั้นตลอด 3 วัน จนวันนี้..ความกังวลของยุนโฮก็ได้สิ้นสุดลง

"เจ้านาย..ชางมินหายแล้วฮะ..(^_^).." ชางมินที่จู่ๆก็ขึ้นมานั่งไขว่ห้างบนโต๊ะทำงานของยุนโฮ ทำเอาร่างสูงที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ตกใจ

"ชางมิน..เล่นเอาชั้นตกใจเลยรู้มั๊ย" เอ็ดออกมาเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นร่างบางหน้าจ๋อยลง

"หายดีแล้วใช่มั๊ย รู้มั๊ยว่าชั้นเป็นห่วงแทบแย่" ยุนโฮแสดงสีหน้าอ่อนโยนออกมา มือหนาก็เผลอลูบแก้มเนียนใสอย่างลืมตัวให้กับความน่ารักของร่างบางตรงหน้า

"รู้ฮะ..ชางมินรู้ว่าเจ้านายเป็นห่วง" ชางมินถูแก้มไปกับมือหนาอย่างลูกแมวขี้อ้อน

"รู้แล้วทำไมยังไม่ยอมฟื้นซักทีล่ะ" ยุนโฮชักมือกลับ กลัวว่าตัวเองจะเผลอตัวเผลอใจเข้า

"ชางมินไปห้องสมุดมานี่ฮะ อยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ชางมินก็เลยไปอ่านหนังสือมา" ชางมินเล่าให้ฟัง พลางทำหน้าเอียงคอครุ่นคิดไปด้วย

เหมือนนางฟ้ามานั่งอยู่ตรงหน้า.....ยุนโฮยิ้มไปกับภาพน่ารักๆจนแก้มปริ ถ้าใครมาเห็นเข้า คงเข้าใจว่าร่างสูงกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความรักแน่ๆ

"แล้วรู้อะไรมาบ้างล่ะ?" ร่างสูงถามอย่างสนใจ ทั้งที่ปกติออกจะไม่สนใจใครด้วยซ้ำไป

"ในตำราบอกไว้ว่า..พ่อมดน้อยหรือแม่มดน้อย หากถูกเจ้านายกอดเป็นครั้งแรก จะเหนื่อยจนสลบไปสามวันของโลกมนุษย์ถึงจะฟื้นน่ะฮะ.." ชางมินเล่าออกมาคร่าวๆ

"ห๊ะ..แค่โดนกอดถึงกับสลบไปสามวันเลยเหรอ" ยุนโฮอุทานออกมาอย่างตกใจ

"ฮะ..แต่สลบเฉพาะในโลกมนุษย์ ในตะเกียงของเรา..เราจะสามารถใช่ชีวิตปกติได้ แต่เราจะจดจำเจ้านายของเราไม่ได้น่ะฮะ แล้วเรายังได้รับพลังความห่วงใยจากเจ้านาย..ช่วยให้เราฟื้นตามเวลาด้วยนะฮะ แต่ถ้าเจ้านายไม่ห่วงเรา..พ่อมดหรือแม่มดน้อยก็อาจโดนดึงความทรงจำเดิมออกไป เพื่อเปลี่ยนเจ้านายคนใหม่อีกครั้งน่ะฮะ" ชางมินเล่าในแบบที่เข้าใจง่ายที่สุด แต่สำหรับมนุษย์ออกจะเข้าใจยากซักหน่อย เพราะยุนโฮใช้เวลาคิดตามนานมาก

"ถ้าชั้นไม่ห่วงชางมิน..ชางมินก็คงจะไปจากชั้นใช่มั๊ย" ยุนโฮถามออกมาอย่างตัดเพ้อ

"ชางมินไม่ได้อยากไปเองซักหน่อย นั่นเป็นเพราะเจ้านายทำให้ชางมินต้องไปต่างหากฮะ"

"แล้วนี่..เปลี่ยนเจ้านายมากี่คนแล้วล่ะ" ยุนโฮเริ่มเข้าโหมดงอนร่างบางโดยไม่รู้ตัว

"ท่านแม่บอกว่า..เจ้านายเป็นเจ้านายคนแรกของชางมินฮะ..(^_^).." ชางมินยิ้มน่ารัก

"เชื่อได้รึเปล่าเนี่ย?" ร่างสูงมองร่างบางอย่างชั่งใจ แม้จะแอบดีใจอยู่ลึกๆก็เถอะ

"ไม่รู้ฮะ..ชางมินไม่แน่ใจ" แต่คำตอบตรงๆจากชางมินทำเอาจิตใจยุนโฮเริ่มห่อเหี่ยวอีกครั้ง

"อืม..ชางมินเป็นแม่มดน้อยเหรอ?" ยุนโฮพึ่งนึกถามคำถามสำคัญ

"เปล่าฮะ..ชางมินเป็นพ่อมดน้อย..(^_^).." ชางมินยิ้มร่าให้ยุนโฮอย่างน่ารัก

"ห๊ะ..พ่อมดเหรอ" อีกครั้งที่ร่างสูงตกใจ หวังว่าคงไม่มีอะไรให้ตกใจมากไปกว่านี้แล้วนะ

"ฮะ.." ชางมินขานรับน้อยๆ

"ชางมิน..ถ้าโดนกอดแล้วสลบไป 3 วัน แต่ถ้าโดนอย่างอื่นล่ะ..จะเป็นอะไรมั๊ย?" ยุนโฮตัดสินใจถามบางอย่างกับชางมินออกมา ร่างสูงพอจะรู้ตัวว่าเค้าออกจะเพี้ยนไปหน่อย แต่ก็ป้องกันไว้ก่อนไง เวลาคิดจะทำอะไร จะได้ระวังมากขึ้น!! (เอ่อ..ไม่ทราบว่าพี่ยุนคิดจะทำอะไรเหรอ??)

"โดนอย่างอื่น? โดนอะไรเหรอฮะ?" ชางมินไม่เข้าใจคำถามเท่าไหร่

"ก็อย่างโดนจูบ โดน make love อะไรประมาณนั้นน่ะ" ยุนโฮพูดผ่านๆเหมือนไม่คิดอะไร

"อ๋อ..ถ้าจูบแรก..ก็สลบ 7 วันฮะ..แล้วก็ถ้าโดน..make love..เป็นครั้งแรก..(>///<)..ก็สลบ 1 เดือนฮะ" ชางมินตอบออกมาอย่างเขินอาย ร่างบางไม่คิดว่าเจ้านายจะถามอะไรพวกนี้ด้วย

"ห๊ะ!!..1 เดือนเลยเหรอ!!" แต่ยุนโฮท่าจะตกใจโอเวอร์ไปหน่อย ช่างไม่เก็บอาการซะเลย

"เจ้านาย..ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นล่ะฮะ คิดจะไป..make love..กับแม่มดน้อยที่ไหนรึไงกัน เจ้านายทำไม่ได้หรอกนะ เพราะแม่มดตนอื่นต่างก็มีเจ้านายของเค้าเอง เจ้านายไปแตะต้องแม่มดน้อยตนอื่นไม่ได้หรอกฮะ" ชางมินเตือนยุนโฮอย่างหวังดี

"ชั้นก็ไม่ได้จะไป..make love..ใครนี่ ถามไปงั้นแหละน่า แค่สงสัยน่ะ" ยุนโฮตอบปัด

"เจ้านาย..ไม่อยากได้ชางมินแล้วเหรอฮะ" ชางมินถามออกมาเสียงเศร้า

"ชั้น.." ทำเอายุนโฮอึ้ง ทำไมถึงได้ถามแบบนี้เนี่ย ใครไม่อยากได้กันเล่า แต่ถ้านายต้องสลบไปตั้งเดือนนึง ก็ขอคิดดูก่อนแล้วกัน ขอทำใจให้ได้ก่อนอ่ะนะ!!~ ยุนโฮคิดคนละอย่างกับชางมิน

"ถ้าเจ้านายอยากได้แม่มดน้อยมาดูแลแทน..ก็จูบชางมินสิฮะ..แล้วก็อย่าคิดถึงชางมิน..เพียงแค่นี้..ชางมินก็จะจากไป..เจ้านายก็จะได้แม่มดน้อยมาดูแลแทนไงฮะ" ชางมินพูดแล้วเข้ามานั่งคร่อมลงบนตักยุนโฮ มือบางเอื้อมขึ้นไปโน้มคอร่างสูงให้เข้ามาจูบตัวเอง

"ไม่ใช่..ชางมิน..อย่า..อื้อ.." ยุนโฮตกใจกับการรุกอันรวดเร็วของชางมิน พอได้สติจะเอ่ยห้าม ก็โดนเรียวปากบางกดจูบเข้ามาซะแล้ว

ลิ้นเล็กเข้ามาภายในโพรงปากร้อนอย่างไม่ประสา ทำเอายุนโฮชักอยู่นิ่งไม่ได้ มือหนากอดเอวบางเข้ามาแนบชิดหน้าท้องแกร่ง ไอ้ความยับยั้งชั่งใจก็ขาดหายไป เมื่อได้ลิ้มชิมรสโพรงปากแสนหวานของชางมิน รสจูบเร่าร้อนจึงดำเนินต่อไปอย่างเนินนาน โดยที่ยุนโฮเป็นฝ่ายคุมเกม

"อื้อ..เจ้านาย..(*_*).." ชางมินตาปรือพร่าอย่างเหนื่อยอ่อน น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เรี่ยวแรงเริ่มหดหาย ทรุดลงซบแผงอกแกร่งของเจ้านายอย่างหาที่พึ่ง ผิวสีน้ำผึ้งที่ซีดลงเรื่อยๆ

"ชางมินอย่าสลบนะ เจ้านายต้องการนาย ไม่ต้องการแม่มดน้อย เจ้านายต้องการชางมินนะ" ยุนโฮพูดออกมาอย่างร้อนรนเมื่อชางมินเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ ร่างสูงพร่ำโทษตัวเองที่ทำอะไรไม่คิดเลย ทั้งที่ชางมินพึ่งจะฟื้นแท้ๆ ก็ยังจะมาทำให้ต้องสลบต่ออีก 7 วันเชียวเหรอ

"เจ้านาย..ถ้าไม่..ต้องการ..ชางมิน..ก็อย่า..คิดถึง..ชางมิน..นะฮะ..(*_*).." ชางมินปรือตาล่ำลายุนโฮเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มือบางจะตกลงไปอยู่ข้างลำตัว ตะเกียงคู่กายพลันเปลี่ยนเป็นสีส้ม

"ไม่นะชางมิน!! ชั้นต้องการนาย!! ต้องการพ่อมดน้อยตนนี้ กลับมาหาชั้นนะ!!" ยุนโฮเขย่าร่างบางไร้สติบนตักอย่างบ้าคลั่ง ชั้นเคยพูดเมื่อไหร่ว่าไม่ต้องการนาย ทำไมถึงได้คิดไปเองนะ!!

.............................

.............................

By..Shim JinNie