My Lovely_HoMin!

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 13 Deer Love..รักนะ..กวางน้อยของชั้น 2..[Ki x Min]..NC-18

************************

               "อ๊า...อื้ออ...." ชางมินครางออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าส่วนอ่อนไหวของเค้ากำลังโดนใครกอบกุม  ทั้งยังรูดขึ้นลงไปตามความยาวอีก

               "อ๊า.....ไม่...อ๊า...." ชางมินบิดร่างกายไปมา  ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

               ".....(OoO)....อ่ะ...คิบอม...อ๊า  นายทำอะไรของนายน่ะ  อ๊า...ปล่อยน้า....ปล่อยชั้นนน" เมื่อลืมตาขึ้นมาชางมินก็พบเห็นกับภาพที่ทำให้ต้องตาโตกว่าที่เป็นอยู่

               ชางมินมีร่างกายที่เปลือยเปล่านอนราบอยู่บนเตียง  ข้อมือเรียวเล็กทั้งสองข้างก็ถูกพันธนาการมัดไขว้หลังไว้ด้วยผ้าขาวบางที่มาจากไหนก็ไม่รู้  เรียวขาทั้งสองก็ถูกกางแยกออกจากกัน

คิบอมที่มีร่างกายเปลือยเปล่าเช่นกัน  ก็แทรกตัวอยู่ระหว่างกลางของเรียวขาชางมินทั้งสองข้าง  ร่างสูงกำลังใช้ปากดูดเม้มส่วนอ่อนไหวของร่างบาง

"..(>///<)..อ๊า..คิบอม  พอเถอะนะ...อ๊า  ชั้นจะไม่ไหวแล้ว....อ๊า..." ชางมินบิดตัวไปมาเมื่อรู้สึกเสียวซ่านกับรสสัมผัสที่คิบอมมอบให้  ปากบางร้องบอกให้ร่างสูงหยุดแต่ร่างกายกลับไม่เป็นเช่นนั้น

"..(>///<)..อ๊า..คิบอม..อ๊า..." เมื่อชางมินยกสะโพกสวนขึ้น  ให้ส่วนอ่อนไหวของตัวเองเข้าไปในโพรงปากของคิบอมมากอย่างที่ร่างกายต้องการได้รับ

คิบอมที่เห็นปฏิกิริยาจากชางมิน  ก็เร่งเร้าดูดดุนส่วนอ่อนไหวน่ารักนั่นตามความยาว  มือหนาก็ช่วยขยับอีกทาง  ก่อนจะกลับมาขบกัดที่ส่วนปลายเบาๆ ให้ชางมินต้องเด้งสะโพกขึ้นสุดตัว

"...(>///<)..อ๊าาาาาาา......คิบอมมม......อาาาาา" ชางมินครางเสียงหวานหู  เมื่อได้ปลดปล่อยออกมาเต็มโพรงปากอุ่นร้อนของคิบอม

คิบอมกลืนกินน้ำรักของชางมินเข้าไปอย่างไม่รังเกียจ  ทำอย่างกับว่าน้ำสีขาวขุ่นนั่นเป็นของหวานชั้นเลิศที่หากินจากไหนไม่ได้อีกแล้ว

คิบอมเคลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมชางมินที่กำลังนอนหอบ  ร่างสูงก้มลงไปมอบรสจูบให้ร่างบางที่เผยอปากหายใจอยู่  ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างง่ายดาย  พร้อมกับส่งน้ำหวานที่ตัวเองได้กินเข้าไปให้ร่างบางได้ลองชิมดูบ้าง

ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กไปมา  แสดงความต้องการที่แอบแฝงอยู่ภายในกายที่กำลังร้อนรุ่ม

"หวานอร่อยมั๊ย..ชางมิน....(^o^).." พูดออกมาหลังจากที่ถอนจูบออกจากเรียวปากบางแล้ว

"....(>///<).." ชางมินไม่ตอบ  แต่กลับเบือนหน้าหนีจากแววตาเจ้าเล่ห์ของคนข้างบน

"เอ! สงสัยจะยังไม่รู้รสชาติ  งั้นก็คงต้องทำกันอีกครั้งใช่มั๊ย..ชางมิน....(^o^).." คิบอมจับพลิกตัวชางมินให้ขึ้นมาหมอบท่าสี่ขาอยู่ข้างบนตัวเค้า  แล้วให้ร่างบางก้มอยู่ตรงแกนกายเค้าที่กำลังสั่นขยายใหญ่อยู่

"...(O0O)...." ชางมินถึงกับตาโตอีกครั้งเมื่อได้เห็นแกนกายของคิบอมที่ขยายใหญ่โต  ร่างบางเริ่มสั่นระริกเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกไม่นานตัวเองต้องโดนอะไรบ้าง

"ไม่ต้องกลัวนะชางมิน..ชั้นจะอ่อนโยนนะ" คิบอมลูบผมปลอบร่างตรงหน้าให้คลายกังวล

มือหนาจับคางเรียวของชางมินบีบให้อ้าปากขึ้น   แล้วส่งแกนกายร้อนของตัวเองเข้าไปในโพรงปากหวานให้ลึกเท่าที่โพรงปากหวานจะรับได้  มือหนาจับขยุ้มผมของชางมินให้ขยับปากกับแกนกายร้อนของเค้าให้เป็นไปตามที่ต้องการ

 "อื้อ..อื้อ... ...(>///<).." ชางมินพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของคิบอม  แต่ก็หาทำได้ไม่

"อื้ม...ชางมิน  ทำให้ชั้นบ้างเถอะน้า..คนเก่ง.. ...(#0#)..." คิบอมพูดออกมาเสียงแหบพร่า

มืออีกข้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน  ก่อนจะไปหยุดที่สะโพกมนกลมกลึ่งที่ถูกยกลอยโด่งขึ้นโดยเจ้าของร่างที่กำลังมอบคลานอยู่ที่หน้าขาเค้า

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้จักชางมินมาก่อน  และรู้ว่าธรรมชาติของร่างบางเป็นแบบนี้  คิบอมก็คงคิดว่าท่ายกสะโพกของชางมินคงเป็นการกำลังยั่วยวนให้เค้าเข้าไปในช่องทางที่บริสุทธิ์ผุดผ่องนั้นแน่เลย

มือหนาเอื้อมไปบีบเคล้นสะโพกมนเพื่อบิวท์อารมณ์ให้ร่างบางมีอารมณ์ร่วมด้วยอีกครั้ง  ทั้งนิ้วเรียวยังถูกส่งเข้าไปในช่องทางหวานที่ยังไม่เคยมีใครได้รุกล้ำมาก่อน

"อึก...อื้อ.. (>///<).." ชางมินชะงักกึกทันทีที่โดนรุกล้ำช่องทางด้านหลัง  น้ำตาใสไหลลงอาบแก้มเนียน  เมื่อคิบอมส่งนิ้วที่สองและสามตามเข้ามา

นิ้วเรียวขยับวนรอบช่องทางหวานเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของเจ้าของช่องทางเต็มที่  อีกมือก็ขยุ้มผมร่างบางให้ขยับปากกลืนกินแกนกายร้อนของตัวเอง

"อื้ม...อย่างงั้นแหละชางมิน  อา...ชางมินเก่งมากเลยนะ  ชั้นคงต้องมีรางวัลให้แล้วล่ะ...(#0#)..." เมื่อเห็นว่าชางมินยอมขยับปากเองแล้ว  คิบอมก็ผละมือที่ขยุ้มผมอยู่มาขยับรูดส่วนอ่อนไหวน่ารักของชางมินแทน

คิบอมขยับรูดส่วนอ่อนไหวของชางมินสลับกับกดสะกิดนิ้วที่ช่องทางหวาน  เมื่อเห็นว่าช่องทางหวานคงจะขยายพอสำหรับเค้าแล้วจึงดึงนิ้วเรียวออกมา

"อื้อ...อื้อ.. (>///<).." เรียกเสียงครางอื้ออึงออกมาจากชางมินเมื่อคิบอมไปขัดใจเข้า

"อย่าพึ่งโมโหสิครับ..ชางมิน  เดี๋ยวก็ได้รับชั้นเข้าไปทั้งหมดแล้วล่ะ" คิบอมเองก็ไม่อยากปลดปล่อยในโพรงปากหวาน  แต่กลับอยากปลอดปล่อยในช่องทางคับแน่นนี้มากกว่า

คิบอมจึงจับชางมินนอนหงายราบลงกับที่นอน  มือหนาแยกขาเรียวออกจากกันอย่างรวดเร็ว  ก่อนที่จะส่งแกนกายร้อนที่ขยายใหญ่เต็มที่เข้าไปในช่องทางหวานรวดเดียวจนสุดความยาว

".. (>///<)..อ๊า...อึก..คิบอม  ชั้นเจ็บ...อือ..เอาออกไป...อื้อ" ชางมินน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง  เมื่อคิบอมไม่ถนุถนอมเค้าอย่างที่พูดไว้เลย

ชางมินรู้สึกเจ็บที่ช่องทางมาก  รับรู้ได้ว่าช่องทางของตัวเองต้องฉีกขาดเป็นแน่แท้  ความปวดร้าวเจ็บทรมานอย่างที่ไม่เคยได้รู้สึกมาก่อน  ทำให้น้ำตาใสไหลออกมาไม่หยุด  ข้อมือเรียวเล็กที่ถูกพันธนาการไว้จิกเนื้อตัวเองจนเลือดไหลซิบเพื่อต้องการระบายความเจ็บที่ช่องทางด้านหลัง

"...(#0#)...อ๊า..ชางมินของชั้น  ผ่อนคลายหน่อยน้า...เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว" คิบอมเองก็รู้ว่าช่องทางของชางมินนั้นฉีกขาด..แต่ตัวเองก็ไม่ได้อยากให้เป็นเช่นนี้เพียงแค่เมื่อครู่เค้าทนไม่ไหวจริงๆ  และตอนนี้ก็เช่นกัน

แต่เมื่อเห็นน้ำตาของชางมินที่ไหลออกมาไม่หยุด..เค้าก็คงต้องทนให้ได้  คิบอมก้มลงไปจูบซับน้ำตาปลอบประโลมให้ชางมิน  มือหนาเอื้อมไปแก้คลายผ้าที่พันธนาการข้อมือบางอยู่ออก

"กอดชั้นไว้นะ..ถ้าเจ็บมากก็จิกลงที่หลังชั้นเพื่อแบ่งความเจ็บมาให้ชั้นบ้าง..นะชางมิน...(#0#).." คิบอมยกมือเรียวบางขึ้นมากอดคอตัวเองไว้  ก่อนที่จะก้มลงไปมอบจูบที่อ่อนโยนให้ร่างข้างใต้ได้ลืมความเจ็บปวดที่ช่องทางด้านหลังไปบ้าง

เมื่อรู้สึกได้ว่าชางมินผ่อนคลายแล้ว  คิบอมก็ขยับแกนกายร้อนของตัวเองทันที  น้ำเลือดที่ช่องทางหวานช่วยหล่อลื่นให้เค้าได้ขยับแกนกายได้ง่ายขึ้น

คิบอมสอดใส่แกนกายเข้าไปลึกจนสุดความยาว  ก่อนที่จะส่ายวนหาจุดกระสันให้ชางมินรู้สึกดีไปด้วย

".. (>///<)..อ๊า...คิบอม....อา.." ชางมินครางเสียงหวาน  เมื่อคิบอมกดแกนกายโดนที่จุดกระสันของเค้า

เมื่อรู้แล้วว่าจุดกระสันของชางมินอยู่ตรงไหน  คิบอมก็ถอนแกนกายร้อนออกมาจากช่องทางหวานจนเกือบหลุด  แล้วสอดกระแทกเข้าไปใหม่เน้นที่จุดกระสันชางมินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

".. (>///<)..อ๊า...คิบอม....อา..แรงกว่านี้.....อ๊า.." ชางมินร้องขอออกมาอย่างต้องการการสอดใส่ของคิบอม  มือบางกอดร่างสูงไว้แน่น

ชางมินลืมความเจ็บปวดเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น  เมื่อตอนนี้คิบอมได้มอบความสุขให้เค้าจนแทบจะละลายไปอยู่แล้ว  สะโพกบางยกขึ้นสวนรับการสอดใส่แกนกายร้อนของคิบอมอย่างสุขสม

"...(>///<)..อ๊าาาาาาา......คิบอมมม......" ชางมินครางออกมาสุดเสียงเมื่อได้ปลดปล่อยความสุขออกมาเลอะหน้าท้องแกร่งของคิบอมและหน้าท้องแบนราบของตัวเองแล้ว

ช่องทางหวานกระตุกเกร็งบีบรัดแกนกายร้อนของคิบอมเป็นครั้งสุดท้าย

"...(#0#)..อ๊าาาาาาา......ชางมินนนน......" คิบอมครางเสียงกระเส่า  ปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในช่องทางหวานของชางมินจนหมดตัวและหัวใจ  ช่องทางหวานก็เหมือนรู้หน้าที่..รีดเอาน้ำรักจากเค้าไปซะทุกหยาดหยด

คิบอมค่อยๆ ถอนแกนกานร้อนออกมาจากช่องทางหวาน  ทำให้น้ำรักของเค้าไหลตามออกมาด้วย..ปนมากับน้ำเลือดสีแดงที่เกิดจากความใจร้อนของเค้าเอง

คิบอมล้มลงนอนข้างๆ ชางมินที่นอนหอบอย่างหมดแรง  ร่างสูงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองกับร่างบางไว้  ก่อนที่จะดึงชางมินเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

......................................

               "เจ็บมากมั๊ย..ชางมิน..." คิบอมถามชางมินออกมาอย่างห่วงใย  หลังจากที่ทำความสะอาดชำระร่างกาย  ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย...จนนั่งอยู่ที่เตียงนอนกันทั้งสองคนแล้ว

               "เจ็บสิ...ถามได้...(>///<)..." ชางมินว่าคิบอมไปแต่ก็ต้องหน้าแดงขึ้นมาเอง  เมื่อนึกได้ว่าตัวเองก็ยอมคิบอมง่ายไป  ทั้งยังร้องขอให้คิบอมทำแรงๆ อีก....อ๊า...อายจัง! ไม่รู้ว่าตอนนั้นพูดออกไปได้ไง

               "ขอโทษน้า...คราวหน้าชั้นจะอ่อนโยนมากกว่านี้...(#0#).." คิบอมพูดออกมาอย่างสำนึกผิดจนชางมินจะยกโทษให้อยู่แล้ว  แต่ประโยคหลังที่ตามมามันทำให้หายเคืองไม่ได้

               "นายคิดว่าจะมีคราวหน้าอีกเหรอ..คิบอม" ชางมินถามขึ้นมา  ขาเรียวลุกเดินไปที่ระเบียงห้องมองวิวทิวทัศย์ยามค่ำคืนของกรุงโซล

               "ก็ใช่น่ะสิ...ก็เราเป็นแฟนกัน...ชั้นก็ย่อมต้องการชางมินตลอดเวลาอยู่แล้ว" คิบอมเดินตามมาโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง  ชางมินเอนตัวพิงหัวลงมาที่อกแกร่งให้ร่างสูงได้ซบหน้าลงที่ไรผมอ่อนนุ่มได้สบายขึ้น

               "ชั้นไม่เห็นรู้เลย...ว่าชั้นกับนายเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่" ชางมินพูดขึ้นมา  ตาใสแป๋วก็ยังคงมองทิวทัศน์ภายนอกไม่เปลี่ยน

               "ชั้นรักนายนะชางมิน...รักมาตั้งแต่แรกที่ได้เจอ  ตอนที่เราถ่าย MV Show Me Your Love ด้วยกันแล้วยังจะ Snow Dream อีก..ชั้นกับนายก็ไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดสนิทกันเลย

จนมาตอนนี้...ที่แฟนๆ เค้าโหวตให้เราได้มาเล่นละครเรื่องนี้ด้วยกัน  ชั้นต้องขอบคุณแฟนๆ ที่สนับสนุนให้ชั้นได้เล่นเรื่องนี้กับนาย...ถ้าไม่มีพวกเค้า  ชั้นก็คงยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงจะได้นายมาเป็นคนรักของชั้น....." คิบอมสารภาพออกมาอย่างหมดใจ  จมูกโด่งซุกไซร้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่นของชางมินอย่างโหยหา

               "คบกับชั้นนะชางมิน...มาเป็นคนรักของชั้นเถอะนะ  ชั้นสัญญาว่าจะรักและดูแลปกป้องนายตราบเท่าชีวิตและลมหายใจของชั้น  นะชางมิน...ชั้นรักนายนะ....." คิบอมจับชางมินให้หันหน้ามาสบตากัน

               "คิบอม...." ชางมินน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนใส  แต่ก็จำต้องพูดคำบางคำออกมาให้คิบอมได้รับรู้

               "ครับ..ชางมิน...." คิบอมไล้มือเช็ดน้ำตาออกให้ชางมิน  ก่อนที่จะรอฟังคำที่จะออกมาจากปากของร่างตรงหน้าอย่างตั้งใจ

               "คิบอม...มันสายไปแล้วล่ะ  ชั้นน่ะคบกับพี่ยุนโฮไปแล้วนะ  นายไม่เคยสังเกตรู้เลยเหรอ..ว่าชั้นกับพี่ยุนโฮมีความสัมพันธ์กันมากกว่าพี่น้องธรรมดาน่ะ  ทั้งที่พี่ยุนโฮก็มารับชั้นที่กองถ่ายทุกวัน  ทั้งที่ชั้นก็นอนห้องเดียวกับพี่ยุนโฮ  และอีกหลายๆ อย่าง..ชั้นนึกว่านายจะรู้ซะอีกนะ.." ชางมินพูดออกมาหลังจากที่น้ำตาหยุดไหลไปแล้ว

               "นายคงคิดว่านายเป็นคนแรกของชั้นสินะ  นายไม่เอ่ะใจบ้างเหรอว่าทำไมตอนที่นายปลุกอารมณ์ชั้นตอนที่เรากำลังถ่ายละครอยู่..ถ้าชั้นจะโวยวายให้พี่ซองซุนช่วยชั้นก็ทำได้..แต่ชั้นก็ไม่ได้ทำ..."

               "นายไม่เอ่ะใจเหรอว่าหลังจากที่ชั้นตื่นขึ้นมา..แล้วเจอว่าตัวเองเปลือยอยู่..ทำไมชั้นถึงไม่ดิ้นโวยวายออกมา..หรือต่อว่านายเลย..."

               "นายไม่เอ่ะใจบ้างเหรอว่าทำไมชั้นถึงได้..ยอมให้นายจับชั้นมอบท่าสี่ขาโดยที่ชั้นไม่ขัดขืนเลย  แล้วชั้นยังยกสะโพกชั้นขึ้นลอยเด่นให้นายได้เห็นอีก....นายไม่สงสัยบ้างเลยเหรอ..."

               "ไม่ซักนิ๊ดเลยเหรอ...ว่าชั้นทำไมทำออรัลเซ็กซ์ให้นายได้  ทั้งยังรู้จักวิธียั่วยวนนายอีก  ชั้นนึกว่านายจะรู้ซะอีกว่าตลอดเวลาที่เราถ่ายละครอยู่ด้วยกัน...ชั้นน่ะกำลังยั่วให้นายกดชั้น   แต่สุดท้ายนายก็กดชั้นจนได้นะ...แล้วยังมาขอชั้นเป็นแฟนอีก..."

               "ชั้นขอบใจนะ..ที่นายรักชั้น  แต่เราคงเป็นแฟนกันไม่ได้หรอก  เพราะชั้นคงทิ้งพี่ยุนโฮเพื่อมาหาคนซื่อบื้ออย่างนายไม่ได้...."

               "คนแรกของชั้นน่ะคือ...พี่ยุนโฮ  พี่ยุนโฮเค้าสอนทุกอย่างให้ชั้น..เดี๋ยวนี้ชั้นเร่าร้อนมากขึ้นจนพี่ยุนโฮไปไหนไม่รอดเลยล่ะ  ที่นายได้เห็นชั้นในวันนี้น่ะ..มันยังไม่ถึงเศษเสี้ยวนึงที่ชั้นทำเวลาอยู่กับพี่ยุนโฮเลยนะ  แล้วที่สำคัญ..นายน่ะไม่ได้เรื่อง...ลีลาเร้าใจสู้พี่ยุนโฮไม่ได้หรอกนะ....คิบอมของชางมิน....(^0^)...."

               "ชางมิน....นะ...นายยยย........(oOo).........." คิบอมพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักหลังจากได้ฟังคำไม่คาดฝันจากชางมินเข้า  ร่างสูงแทบจะล้มทั้งยืน  ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะได้ยินเรื่องแบบนี้จากปากของคนตรงหน้าเลย

               "ชางมิน...พี่มารับแล้วน้า....ชางมินอยู่ไหนอ่ะ..." เสียงทุ้มนุ่มลึกที่ทั้งชางมินและคิบอมคุ้นเคยดีดังเข้ามาก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏ

               "พี่ยุนโฮ...ผมอยู่นี่ฮะ..." ชางมินเดินเข้าไปกอดแขนยุนโฮที่กำลังเดินตรงมาหาเค้ากับคิบอม

               "เห็นพี่ซองซุนว่าวันนี้เลิกกองเร็วกว่าปกติหนิ  แล้วทำไมไม่โทรไปบอกให้พี่มารับล่ะ.....(^0^)...." ยุนโฮว่าพลางลูบผมชางมินอย่างเอ็นดูกับการกระทำของชางมิน  ก่อนที่มือหนาจะมากุมมือบางไว้

               "เดี๋ยวกลับไปผมจะเล่าให้ฟังฮะ  แต่ตอนนี้เรากลับบ้านกันเถอะฮะ..ผมเหนื่อยมากแล้ว  พี่ยุนโฮอุ้มหน่อยสิฮะ..ผมล่ะไม่มีแรงเดินเลย..." ชางมินถูไถหัวไปที่แขนยุนโฮอย่างออดอ้อน

               "ขี้อ้อนจริงนะเรา..แล้วคืนนี้จะอยู่ดึกกับพี่ได้เหรอเนี่ย  ขืนไม่มีแรงแบบนี้" ยุนโฮพูดออกมาโดยไม่ได้คิดอะไร  แต่กลับทำให้ใครบางคนที่ยืนหัวโด่อยู่คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

               ‘อยู่ดึกก...ไม่มีแรงง.....มะ...หมายย..ความม...ว่า.........(oOo)..........'

               "ได้สิฮะ..สำหรับพี่ยุนโฮแล้ว..ผมมีแรงและสู้ไหวตลอดเวลาแหละ...พี่ยุนโฮก็รู้นี่นา" ชางมินพูดพลางกอดโน้มคอยุนโฮลงมาให้อุ้มตัวเองขึ้นไป  ทั้งการกระทำและคำพูดของชางมินมันทำให้อีกคนแทบบ้าไปแล้ว

‘มีแรงง...สะ..สู้ไหวว.....มะ..หมายถึงงงง.........(oOo)..........'

               "อ่ะครับ..พี่รู้ว่าชางมินน่ะสู้พี่ไหวอยู่แล้ว  ดีล่ะคืนนี้พี่จะทำเอาให้เราไม่ได้นอนทั้งคืนเลย" ยุนโฮยอมอุ้มชางมินขึ้นมา  ทั้งยังพูดคำที่ทำให้วิญญาณของใครบางคนต้องหลุดลอยออกไปแล้ว

‘ทะ..ทำ...จะ..จน..มะ..ไม่ได้นอน..ทะ..ทั้งคืน.....มะ...หมายความว่า.........(oOo)..........'

               "พี่ยุนโฮอ่ะ..ถ้าเก่งจริงก็เอาให้ถึงเที่ยงเลยมั๊ยล่ะ" ชางมินพูดออกมาอย่างกวนๆ ก่อนจะซบลงที่อกแกร่งของยุนโฮ  ทำให้วิญญาณของบางคนที่หลุดลอยออกไปแล้วกลับเข้าร่างแทบไม่ถูก

               ‘ห๊า...จะ..จะเอาถึง..ทะ..เที่ยง......มะ..หมายถึงง.........(oOo)..........'

               "เรานี่นา..ถ้าเราไหว..พี่ก็ไหวเหมือนกันแหละ  ว่าแต่นี่ก็กลับกันเถอะ..เดี๋ยวเวลาสำหรับคืนนี้จะไม่พอ..อืม...พี่พาชางมินไปก่อนนะคิบอม" ยุนโฮยังพูดเล่นกับชางมินต่อก่อนจะหันมาบอกลารุ่นน้องที่ยืนไม่พูดไม่จามาตั้งนานสองนานและมากมายหลายนาน

               ก็พอรู้อยู่ว่า..คิบอมเป็นคนพูดน้อย  แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะน้อยมากจนมากได้ถึงขนาดนี้..แปลกคนจริง

               และถ้าคิบอมมีโอกาสได้เถียงบ้างก็คงพูดออกมาว่า...ผมไม่ได้อยากจะพูดน้อยครับ  เพียงแต่ชางมินทำให้ผมพูดไม่ออกไปแล้ว  ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้ผมยังหายใจอยู่ได้  ไม่หัวใจแตกสลายไปซะก่อน

               และพี่..ผู้ซึ่งเป็นตัวมารสำหรับผม  ผมอยากเข้าไปชกพี่ให้หายแค้นมากๆ  ที่บังอาจมากดชางมินของผม

               "ชั้นไปล่ะน้าคิบอม...ต้องรีบกลับไปต่อกับพี่ยุนโฮน่ะ...( ^// >)..." ชางมินพูดขัดความคิดคิบอมออกมาอย่างกำกวมก่อนจะขยิบตาให้คิบอมทีนึงว่า..อย่างที่รู้ๆ กันอยู่

               แล้วยุนโฮก็เดินอุ้มชางมินไกลออกไป.....ไกลออกไป.....ไกลออกไป.....ไกลออกไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เค้ามองไม่เห็นชางมินแล้ว

..........................................

               ไม่จริง..เป็นไปไม่ได้...ที่ชางมินพูดออกมานั่นจริงเหรอ

               แต่ถ้าพูดไม่จริง...แล้วทำไมชางมินต้องโกหกเค้าด้วยล่ะ..ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรเลยนี่นา

               มันต้องไม่จริงสิ..ถึงแม้เค้าจะไม่เคยยุ่งกับผู้ชายหรือผู้หญิงคนไหนมาก่อนก็จริง

               แต่เค้าก็ไม่โง่พอ..ถึงขนาดที่จะไม่รู้ว่าช่องทางหวานที่เค้าได้สอดใส่แกนกายร้อนเข้าไปสัมผัสนั่น..มันเป็นครั้งแรกของชางมินหรอกนะ

               ใช่...ที่เค้าได้สัมผัสนั่นมันคือ....ครั้งแรกของชางมิน....

               "ชั้นจะไม่ยอมให้นายมาปั่นหัวชั้นเล่นหรอกนะชางมิน   ยังไงวันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง" หลังจากที่คิบอมนั่งคิดทบทวนไปมาตั้งนาน  ในที่สุดร่างสูงก็ตัดสินใจได้ว่าควรทำเช่นไร

               เค้าควรที่จะเชื่อการสัมผัสของตัวเอง...และเชื่อตามที่ใจต้องการจะดีกว่า

               ใช่แล้ว...เชื่อในสิ่งที่หัวใจเชื่อ...เชื่อในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง...และเชื่อในสิ่งที่หัวใจเราต้องการ

..........................................

               "ชางมิน...ชางมิน...ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องนะ...ชางมิน...ชางมิน...ออกมานะ  ถ้านายไม่ออกมา..ชั้นจะตะโกนเรียกนายอยู่อย่างนี้แหละ  ชางมิน...ชางมิน..." เสียงเอะอะโวยวายดังปลุกคนในบ้านดงบังและเพื่อนบ้านข้างเคียงให้ตื่นขึ้นมา

               "อะไรกันคิบอม  มาโวยวายอะไรดึกดื่นป่านนี้.." คนที่เปิดประตูออกมาคนแรกคือแจจุงในชุดนอนแฮมทาโร่สีส้มที่ใครๆ ก็คุ้นเคยกันดี

"มีอะไรกับชางมินก็ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ไม่ได้รึไง  ยังไงก็ต้องเจอกันที่กองถ่ายอยู่แล้วนี่" ต่อด้วยจุนซูที่ออกมาในชุดนอนปลาโลมาสีฟ้า

"ป่านนี้ชางมินคงเพลียจนหลับไปกับพี่ยุนโฮแล้วล่ะ" สุดท้ายก็ยูซอนที่ออกมาในชุดมิกกี้เมาท์สีดำแดง  มาพร้อมกับคำพูดที่ทำให้คิบอมที่เย็นลงแล้วกลับมาร้อนระอุอีกครั้ง

"ไม่ได้ครับ..ผมต้องคุยกับชางมินให้รู้เรื่องในตอนนี้  ถ้าไม่งั้น..ผมก็ไม่ไปไหนทั้งสิ้น" คิบอมพูดออกมาอย่างไม่ยอมแพ้  ทั้งยังฝ่าฝูงพี่ๆ ของร่างบางเดินเข้าไปในบ้านอย่างหน้าตาเฉย

"...( -_-)..(-_-)..(-_- )..." ปล่อยให้แจจุง  จุนซู  ยูซอน  ต้องมองหน้ากันเองอย่างสงสัย  ว่าเมื่อกี้มีใครเชิญคิบอมเข้าไปในบ้านรึเปล่า  แล้วผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือ

"..เปล่าน้า..."  ก่อนที่ทั้งสามจะตามคิบอมเข้าไปในบ้านตัวเองบ้าง

......................................

"พี่ๆ ฮะ..เสียงใครมาเอ่ะอ่ะโวยวายเหรอฮะ.." เสียงร่างบางที่คุ้นเคยดังออกมา  พาทำให้ไอ้คนที่เอ่ะอะโวยวายรีบหันไปมองอย่างแสนจะคิดถึง....

"..(^_^)...ชะ...ชางงง..." แต่แล้วก็ต้องชะงักรอยยิ้มที่ฉีกจนจะถึงท้ายทอย  และหน้าที่กำลังจะเบ่งบานเท่าจานดาวเทียมลง..

"ใช่..รบกวนเวลาของชั้นกับชางมินจริง" ยุนโฮพูดออกมาบ้าง

‘วะ...เวลา.........(oOo)..........'

ภาพที่ทุกคนเห็นคือ...สภาพที่ดูไร้เรี่ยวแรง  เหมือนไปทำกิจกรรมอะไรมาอย่างสาหัสสากันอย่างนั้นแหละ  แล้วยังเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของทั้งสองคนอีก  สุดท้ายยุนโฮที่นอนใส่ชุดนอนหมีขาวสีน้ำเงินหลับตาซบหน้าลงกับหมอนบนโซฟาอยู่  โดยมีชางมินนอนใส่ชุดนอนกวางทองสีชมพูหลับตาทับคร่อมขี่หลังยุนโฮอยู่ข้างบน

ภาพเหล่านี้เป็นภาพที่ชินตาของดงบังทั้งสาม  แต่ไม่ชินมากๆ สำหรับแขกผู้มาเยือนซะดึกดื่นป่านนี้

"คิบอมมาน่ะ...พี่ไปนอนก่อนนะชางมิน  นายกับยุนโฮก็อย่าหักโหมกันนักล่ะ" แจจุงตอบคำถามยุนโฮกับชางมินก่อนจะเดินผละไปที่ห้องนอน  ทั้งยังพูดคำที่เหมือนยื่นมีดไปเสียดแทงหัวใจแขกผู้มาเยือนอีก

‘หะ...หักโหมมมมม.........(oOo)..........'

"ฮะ / อื้อ..." นี่คือคำขานรับจากชางมินและยุนโฮที่ยังคงปิดตากันอยู่

"มีอะไรก็คุยกันแล้วกันนะ..พี่ไปนอนก่อนล่ะ..ง่วงมากๆ เลย  นายกับพี่ยุนโฮก็นอนกันได้แล้วนะ..เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ลุกไปทำงานไม่ไหวกันพอดี" จุนซูพูดออกมาบ้างก่อนจะเดินไปยังห้องนอนบ้าง  ก่อนไปยังใช้หอกทิ่มแทงซ้ำไปที่รอยแผลเดิมกับแจจุงยังแขกผู้มาเยือนเป๊ะ

‘ละ...ลุกไม่ไหวววว.........(oOo)..........'

"ฮะ / อื้อ..." นี่คือคำขานรับจากชางมินและยุนโฮที่ยังคงปิดตากันอยู่เช่นเดิม

"รีบคุยให้เสร็จล่ะ..พี่ไปนอนแล้ว..แบบว่าง่วงที่สุดน่ะ  นายกับยุนโฮก็เพลาๆ กันบ้าง..ไม่รู้จะหักโหมอะไรกันนักกันหนา  ทั้งที่ก็อยู่ด้วยกันทุกวันยังจะทำอะไรที่มันหักโหมเกินไปอีก" ตามด้วยยูซอนที่เดินเข้าห้องนอนไปเป็นคนสุดท้าย  ก่อนไปก็ส่งกระบี่ทิ่มแทงไปซ้ำที่แผลเดิมที่แจจุงกับจุนซูทำไว้กับแขกผู้มาเยือนเป๊ะ

คราวนี้แขกยามวิกาลของเราคงได้สิ้นชีวีชีวาจนหาทางฟื้นไม่เจอแน่

‘พะ...เพลา..เพลา..ทุกวันนนน.......(oOo)..........'

"ฮะ / อื้อ..." นี่คือคำขานรับจากชางมินและยุนโฮที่ยังคงปิดตากันอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

........................................

               "ชางมิน..ชั้นขอคุยด้วยหน่อยสิ" หลังจากที่อดทนนั่งมองชางมินนอนอยู่บนหลังยุนโฮมานาน  ก็ไม่มีทีท่าว่าชางมินหรือยุนโฮจะยอมลืมตาตื่นขึ้นมาเลย  คิบอมจึงต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง

               "อื้อ..ก็พูดมาสิ" ชางมินพูดออกมาแม้เปลือกตาบางนั้นยังคงปิดสนิท

               "พูดตรงนี้ได้เหรอ" คิบอมย้ำถามออกมา

               "อื้อ.."

               "ต่อหน้าพี่ยุนโฮเลยนะ..ได้เหรอ.." คิบอมยังไม่แน่ใจอยู่ดี

               "อื้อ..ชั้นไม่มีความลับกับพี่ยุนโฮหรอก" ชางมินพูดออกมาแต่ตายังคงปิด

‘พี่ยุนโฮสำคัญกับนายมากขนาดนั้นเลยเหรอ....ชางมิน......'

               "ชั้นจะเริ่มล่ะนะ....  ชางมินยังไงชั้นก็ไม่เชื่อที่นายพูดที่กองถ่ายหรอกนะ  แล้วถึงแม้พี่ๆ นายจะพูดจาแปลกๆ ทิ่มแทงหัวใจชั้นแค่ไหน..ชั้นก็ไม่เชื่อพวกเค้าหรอก  ชั้นน่ะ..มั่นใจว่าชั้นเป็นคนแรกของนาย

ถึงแม้นายจะคบกับพี่ยุนโฮแล้ว..ชั้นก็จะแย่งนายมาจากพี่ยุนโฮให้ได้  ที่นายบอกว่าพี่ยุนโฮลีลาเร่าร้อนกว่าชั้นใช่มั๊ย..ชั้นก็ไม่เชื่อหรอก  ชั้นมั่นใจว่าชั้นทำให้นายมีความสุขได้มากกว่าที่พี่ยุนโฮทำให้นายแน่..

นายให้โอกาสชั้นเถอะนะ..รับรองว่าชั้นจะหื่นกว่าพี่ยุนโฮแน่นอน  ทั้งชั้นยังหนุ่มยังแน่น..แข็งแรงมากกว่าพี่ยุนโฮเยอะเลยนะ  นะชางมินนะ..มาเป็นแฟนชั้นเถอะนะ" คิบอมพูดออกมาซะยืดยาว  หวังอ้อนวอนให้ชางมินมาคบกับตัวเองให้ได้

               "นายพูดอะไรของนายน่ะคิบอม  ไร้สาระชะมัด  นี่นายเชื่อเรื่องที่ชั้นพูดที่กองถ่ายเหรอ..ทำไมซื่อบื้อขนาดนี้เนี่ย  นายจำไม่ได้รึไงว่าที่ชั้นพูดน่ะ..มันเนื้อหามันคล้ายบทละครที่เราจะถ่ายทำกันวันพรุ่งนี้น่ะ

ชั้นแค่เปลี่ยนจากชื่อคยูมาเป็นพี่ยุนโฮก็เท่านั้นเอง  แค่นี้นายก็ลืมแล้วเหรอ..แล้วนี่เป็นนักแสดงมาตั้งนานได้ไงเนี่ย  ว่าแต่ไม่มีอะไรแล้วใช่มั๊ย..ชั้นเข้าห้องก่อนนะ  ไม่ไหวแล้ว..เหนื่อย...ง่วง  สู้กับพี่ยุนโฮมาตั้งนานขืนไม่ให้ชั้นพัก..มีหวังพรุ่งนี้ไปทำงานไม่ไหวแน่เลย..." ชางมินก็เฉลยออกมาซะยืดยาว

ทั้งยังต่อว่าคิบอมที่ซื่อบื้อที่เชื่อที่เค้าพูดอีก  แม้ปากจะพูดไปแต่ชางมินก็ยังคงคอนเซ็ปเดิมคือตาปิด  เพื่อบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ไหวแล้ว...ง่วงง่วง

               "แล้วทำไมนายนอนบนตัวพี่ยุนโฮอย่างงั้นล่ะ  แล้วยังพี่แจจุง  พี่จุนซู  พี่ยูซอน  ยังชอบพูดอะไรแปลกๆ ให้ชั้นเข้าใจผิดกันไปใหญ่อีก" คิบอมที่เข้าใจในเรื่องที่ค้างคาใจมาตลอดแล้ว  แต่ยังคงมีเรื่องคาใจอีกอยู่ดีจึงรีบถามออกมา  แม้จะเห็นใจที่ร่างบางง่วงนอนแต่ก็ยังอยากรู้ความจริงทั้งหมดให้มันกระจ่างในวันนี้เลย

               "แปลกเหรอ..นายคงจะหมายถึงเรื่องที่ชั้นกับพี่ยุนโฮเล่นเกมต่อสู้กันทั้งวันทั้งคืน  จนพี่แจจุงต้องบอกว่าอย่าหักโหม  พี่จุนซูบอกว่าเดี๋ยวลุกไม่ไหว  แล้วพี่ยูซอนก็ว่าให้เพลาๆ สินะ.."

"แล้วที่ชั้นนอนบนหลังพี่ยุนโฮแบบนี้ก็เพราะชั้นขี่หลังพี่ยุนโฮออกมาจากห้องนอน  เพราะชั้นเดินเองไม่ไหวแล้ว..ซึ่งมันก็เป็นเพราะนายนั่นแหละที่รุนแรงกับชั้นนัก

แล้วเดี๋ยวชั้นก็ต้องขี่หลังพี่ยุนโฮกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง  ก็เลยไม่รู้ว่าจะลงจากหลังพี่ยุนให้เสียเวลาทำไม  แล้วนอนบนตัวพี่ยุนโฮนี่ก็นุ่มกว่านอนบนโซฟาอีก...ทีนี้เข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้วใช่มั๊ย

งั้นก็นอนๆ กันได้แล้ว  ชั้นจะได้นอนบ้าง..แล้วอย่ามาเซ้าซี้อีกล่ะ  ไปนอนกันเถอะฮะพี่ยุนโฮ" ชางมินอธิบายให้คิบอมฟังอีกครั้ง  ก่อนที่จะหันมากอดคอยุนโฮให้พาไปนอน

               "เดี๋ยว..ชางมิน  ให้ชั้นอุ้มนายไปส่งที่ห้องนะ" คิบอมเมื่อเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้งน้ำเงินแดงแจ๋เป็นสีของซุปเปอร์จูเนียร์และดงบังชินกิแล้ว  ก็อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่อาสาจะพาชางมินไปส่งที่ห้องเอง.....แต่

               "ให้มันน้อยๆ หน่อยคิบอม  ที่นายกดชางมินของชั้น...ชั้นยังไม่เอาเรื่องเลยนะ  นี่ยังจะมาบุกไปถึงห้องนอนอีกเหรอ

แล้วที่นายว่านายลีลาดีกว่าชั้นน่ะ..ใช้อะไรวัดเหรอ  รึว่าจะเป็นชางมินเป็นคนวัดดีล่ะ..ถ้างั้นชั้นจะได้ให้ชางมินวัดคืนนี้เลยไง  จะได้รู้กันว่าใครมันแน่กว่ากัน  ถึงแม้ชั้นจะแก่กว่านาย..ชั้นก็ไม่ได้แก่แต่อายุนะ..ชั้นน่ะแก่ประสบการณ์ที่จะทำให้ชางมินประทับใจเยอะกว่านายด้วย

ช่างเถอะ..ชั้นง่วงแล้ว  ถ้านายจะนอนนี่ก็นอนตรงโซฟาแล้วกัน  แล้วพรุ่งนี้เช้าก็เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ..รอรับบทลงโทษจากดงบังทั้งสี่ได้เลย..ที่นายบังอาจมากดชางมินของพวกเราน่ะ" ยุนโฮพูดจบก็หันหลังจะพาชางมินเดินไปที่ห้องนอน

               "พี่ยุนโฮฮะ...คือว่า.." คิบอมอึ้งกับสิ่งที่ยุนโฮพูดออกมา  กลัวว่ารุ่นพี่คนนี้จะกดชางมินของเค้าจริงๆ   กำลังจะเอ่ยปากคัดค้านแต่ก็พูดต่อไม่ได้เมื่อ

               "เอ่อ....แล้วก็...พวกเราดงบังทั้งห้าน่ะ  นอนห้องเดียวกันมาแต่ไหนแต่ไร...จำเอาไว้ซะนะ..คนนอก  ว่าถึงแม้นายจะกดชางมินได้..แต่นายก็ไม่มีวันได้นอนห้องเดียวกับชางมินแน่นอน.....(-[] > )...ฮ่าฮ่าฮ่า...." ยุนโฮหันมาหยักคิ้วหลิ่วตาใส่คิบอมก่อนที่จะเดินหัวเราะเข้าห้องนอนไปอย่างอารมณ์ดี

               โดยมีชางมินนอนหลับบนหลังยุนโฮไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

               ฝ่ายคิบอมเองก็ได้แต่นอนแผ่หลาลงบนโซฟา  กุมหน้าผากอย่างกลัดกลุ้มต่อไปอีก

               ถึงแม้เค้าจะคุยกับชางมินจนเคลียร์กันแล้ว  แต่ก็ยังมีปัญหาต่อมาอีก..ปัญหานั้นก็คือ

               ........ผมจะไม่ได้นอนห้องเดียวกับชางมินในเวลากลางคืนอ่ะ........

........แบบนี้ผมมิต้องกดชางมินได้แต่เวลากลางวันเหรอครับ??........

........ไม่ได้น้า..ผมต้องการกดชางมินเวลากลางคืนด้วยนะคร้าบบ........

[นี่บอมห่วงกลัวว่าจะไม่ได้กดมินตอนกลางคืนเหรอ....แต่ JinNie ว่าบอมห่วงเรื่องที่ตัวเองเป็นคนนอกดีกว่านะ...เป็นคนนอกแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะได้เป็นคนในล่ะจ๊ะ..]

^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^

By..Sweet JinNie