ตอนที่ 12 Hurt..เจ็บจะขาดใจ..
posted on 29 Feb 2008 18:58 by yunminjinnieน้องเล็ก..ป่วนหัวใจนายลีดเดอร์..
ตอนที่ 12 Hurt..เจ็บจะขาดใจ..
+*+*+*+*+*+*+*++*+*+*+*+*+
"แล้วเชวกัง ชางมินล่ะครับ....รักจุง ยุนโฮบ้างมั๊ยครับ...." ถามออกมาแล้วก็กลัวคำตอบซะเหลือเกิน ก็เห็นร่างบางตรงหน้าก้มหน้าลงทำท่าคิดหนักน่ะสิ
.........................
ร่างสองร่างนั่งนิ่งกันไปอย่างนั้นเนิ่นนาน....................
ร่างสูงก็ยังจับมือร่างบางไว้แน่น....................
แต่หากแววตาของร่างสูงนั้นกลับไม่กล้าที่จะมองสบตาร่างบางอีกแล้ว....................
.........................
ร่างบางเองก็นั่งนิ่งเช่นกัน....................
ร่างบางยอมให้ร่างสูงจับมือตัวเองต่อไป....................
รู้สึกได้ว่ามือนั้นเริ่มสั่นเล็กน้อยและเย็นขึ้นเรื่อยๆ....................
.........................
"พี่ยุนฮะ...." ชางมินเป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นมาก่อนทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่
"...................." ยุนโฮยังนั่งก้มหน้าเงียบไม่กล้าหันมามองร่างบางแม้แต่น้อย
"ผะ..ผม..ผมขอโทษนะฮะพี่ยุน..ผมไม่รู้ว่า..ผมรักพี่เหมือนที่พี่รักผมรึเปล่า..ผมขอโทษนะฮะ..ผมไม่รู้จริงๆ..ผมขอโทษ..ฮึก..ฮึก..ฮือ..ฮือ...." พูดจบแล้วชางมินก็วิ่งร้องไห้ออกจากห้องของยุนโฮไปทันที
ทั้งที่พยายามกลั้นน้ำตาแล้วเชียวนะ ผมขอโทษนะฮะพี่ยุนโฮ ผมขอโทษที่ผมไม่รู้ว่าผมรักพี่รึเปล่า ผมขอโทษ.....ผมขอโทษ......
เมื่อร่างบางวิ่งออกไปแล้ว น้ำตาก็หยดลงมาจากดวงตาคมของร่างสูงอย่างห้ามไม่อยู่
เจ็บ..เจ็บเหลือเกิน.....ทำไมมันเจ็บมากขนาดนี้นะ..............
แล้วจากนี้ไป..ความสัมพันธ์ของเราสองคนจะเป็นยังไงนะ................
ชางมินจะยังอยากอยู่ใกล้เราอีกมั๊ย....................
ชางมินจะหนีจากเราไปรึเปล่า..................
ไม่น่าเลยนะจุง ยุนโฮ.....นายไม่น่าพูดออกไปเลยนะ.............
นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด..ที่ทำให้ชางมินต้องลำบากใจ................
พี่ขอโทษชางมิน..พี่ขอโทษที่พี่รักนายมากเกินคำว่าพี่น้อง ขอโทษที่รักนายมากจนทนเก็บไว้ไม่ได้ รักมากจนทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้.....พี่ขอโทษนะชางมิน
.........................
"ฮึก..พี่ซีวอนเหรอฮะ..ฮึก..ฮือ..พี่ซีวอนช่วยมารับผม..ฮึก..หน่อยได้มั๊ยฮะ...." ชางมินเมื่อออกมาจากห้องของยุนโฮแล้ว ก็โทรหาคนที่จะทำให้เค้าห่างจากที่นี่ได้ที่สุด คนที่จะทำให้เค้าห่างจากบ้านนี้ได้มากที่สุด และคนที่ไว้ใจได้มากที่สุดในตอนนี้ด้วย
"ชางมิน...เป็นอะไรไป..ร้องไห้ทำไม..ใครทำอะไร..บอกพี่มาพี่จะไปจัดการมันให้...." ซีวอนเองเมื่อรับโทรศัพท์ก็เห็นว่าคนที่โทรมาร้องไห้ซะยกใหญ่ ก็ถามออกไปด้วยความเป็นห่วงทันที
ใครกันที่ทำให้ชางมินต้องร้องไห้ ใครกันที่ทำให้ชางมินต้องเสียน้ำตา ชั้นไม่ปล่อยมันไว้แน่
"ฮึก..ไม่มีใคร..ฮึก..ฮือ..ทำอะไรผม..ฮึก..หรอกฮะ..ฮึก.."
"แล้วตอนนี้อยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวพี่จะไปรับเดี๋ยวนี้แหละ" ซีวอนที่เห็นชางมินร้องหนักกว่าเดิมก็รีบจะไปรับทันที
"ฮึก..อยู่ที่บ้านฮะ..ฮึก..บ้านดงบังน่ะฮะ..ฮึก..ฮือ.."
"งั้นรออยู่ที่นั่นนะ พี่จะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ซีวอนพอวางสายก็รีบหยิบเสื้อคลุมกับกุญแจรถทันที กลัวว่าถ้าปล่อยให้ชางมินรอนานแล้วจะแย่
ระหว่างทางก็นึกในใจว่าทำไมชางมินโทรหาเค้า ทั้งที่ก็สนิทกับพี่ๆ ดงบังกันทุกคน ยิ่งเฉพาะยุนโฮแล้วด้วยยิ่งไม่มีทางปล่อยให้ชางมินต้องร้องไห้คนเดียวแบบนี้แน่ มันเป็นเพราะอะไรกันนะ รึว่าจะเป็นยุนโฮเองที่ทำให้ชางมินต้องร้องไห้ ทำเหรอ..ทำ..ยุนโฮทำอะไรชางมินรึเปล่า
เมื่อคิดได้ดังนั้น ซีวอนก็เร่งความเร็วรถให้มากว่าเดิมยิ่งกว่าติด BTS ดีนะที่ช่วงนี้เริ่มจะดึกแล้ว ก็จะสี่ทุ่มแล้วนี่นา รถเลยไม่เยอะเท่าไหร่
.........................
ภายใน 10 นาที รถสปอร์ตสีแดงและป้ายแดงคันหรูของซีวอนก็มาจอดอยู่หน้าร่างบางที่ยืนกอดอกคอยอยู่จนตัวสั่นที่หน้าบ้าน ทั้งที่ปกติต้องใช้เวลา 25 นาทีเชียวนะ
ร่างสูงรีบลงจากรถวิ่งมาหาร่างบางทันที มือจับร่างบางหันซ้ายขวาหน้าหลังไปมา สำรวจว่ามีรอยบอบช้ำบุบสลายอะไรตรงไหนรึเปล่า
"ชางมินเป็นอะไรมากมั๊ย...." เมื่อสำรวจเสร็จแล้วเห็นว่าไม่มีอะไรก็ถามออกมาด้วยความเป็นห่วงทันที
"ฮึก..ฮือ..พี่ซีวอน..ฮึก..ฮือ.." แต่ปฏิกิริยาที่ตอบรับกลับมาคือร่างบางโผเข้ากอดร่างสูงซะแน่น
"ไม่เป็นไรนะครับ..ไม่เป็นไรแล้วนะคนดี....พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะ....." พูดปลอบร่างบางพร้อมกับลูบผมนุ่มสลวยนั่นเบาๆ อย่าให้ชั้นรู้นะว่าใครทำชางมินร้องไห้ชั้นไม่ปล่อยมันไว้แน่
ไม่นานซีวอนก็พาชางมินขึ้นรถไป แล้วหยิบเสื้อคลุมสีขาวที่เอามาจากบ้านให้ชางมินได้ใส่เพิ่มความอบอุ่นของร่างบางเอง ว่าแล้วเชียวต้องไม่ได้ใส่เสื้อคลุมอยู่แน่เลยถือว่าหยิบมาไม่เสียเปล่าเลยนะเนี่ย(คนหล่อมักเฉลียวฉลาดเสมอ..ฮ่าฮ่า) มือก็ลูบหัวร่างบางไปมาด้วยความเอ็นดู
"นอนพักซะนะ..ถ้าถึงแล้วพี่จะปลุกเอง" ว่าแล้วก็ปรับเบาะให้ร่างบางได้นอนสบายๆ
"ฮะ..ขอบคุณมากนะฮะพี่ซีวอน.."
เมื่อเห็นร่างบางหลับตาลงแล้ว ซีวอนก็ขับรถออกไปทันที
.........................
ปล่อยให้แววตาคู่นึงมองตามไปอย่างเศร้าสร้อย...........................
เจ็บปวดใจเป็นที่สุด...........................
เจ็บที่ร่างบางที่ตัวเองหลงรักมากมายมีคนดูแลซะแล้ว...........................
เจ็บที่คนที่ได้ดูแลร่างบางนั้นไม่ใช่เค้า...........................
เจ็บที่ร่างบางมีคนที่ร่างบางรักแล้ว...........................
เจ็บที่คนที่ร่างบางรักไม่ใช่เค้า...........................
เจ็บจริงๆ...........................
เจ็บเหลือเกิน...........................
เจ็บจนแทบจะขาดใจ...........................
.........................
อยากให้เปิดฟังเพลงขาดใจ - ของแพนเค๊ก Pancakeน้า
ได้อารมณ์มากเลย สงสารยุนจังอ่ะ
อาจเป็นเพราะฉันมีเพียงแค่ใจ
มากมายแค่ไหนก็คงไม่พอ
ไม่ว่าเธอขออะไร ฉันให้ไม่ได้สักอย่าง
เมื่อเธอพบบางคนที่ดี ที่มีพร้อมให้เธอทุกทาง
ฉันคงไม่ขวาง เมื่อเธอเจอคนที่เธอตั้งใจ...
มันเจ็บจะขาดใจอยู่ตรงหน้าเธอ
แต่ต้องเก็บไว้ไม่แสดงว่าเสียใจ
เมื่อเธอเลือกจะไป ฉันต้องทำยังไง
เพียงหนึ่งคำคงฉุดรั้ง เธอไม่ไหว... คำว่ารักเธอ...
อาจเป็นเพราะฉันคงดีไม่พอ
มันคือผลลัพธ์เมื่อเธอไม่รอ
เมื่อตัวเธอขอจะไป ฉันคงต้องยอมทุกอย่าง
เมื่อเธอพบบางคนที่ดี ที่มีพร้อมให้เธอทุกทาง
ฉันคงไม่ขวาง เมื่อเธอเจอคนที่เธอตั้งใจ...
มันเจ็บจะขาดใจอยู่ตรงหน้าเธอ
แต่ต้องเก็บไว้ไม่แสดงว่าเสียใจ
เมื่อเธอเลือกจะไป ฉันต้องทำยังไง
เพียงหนึ่งคำคงฉุดรั้ง เธอไม่ไหว... คำว่ารักเธอ...
( Solo )
มันเจ็บจะขาดใจอยู่ตรงหน้าเธอ
แต่ต้องเก็บไว้ไม่แสดงว่าเสียใจ
เมื่อเธอเลือกจะไป ฉันต้องทำยังไง
คำว่ารักคงฉุดรั้งเธอไม่ไหว...
.........................
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา...........................
"เอ่อ..พี่ยุนอรุนสวัสดิ์ฮะ.." ชางมินทักยุนโฮขึ้นมาก่อน ที่เห็นร่างสูงกำลังยืนคนถ้วยชาอยู่ในห้องครัว
"อรุนสวัสดิ์ครับมินมิน..จะมาหาอะไรรองท้องเหรอครับ งั้นตามสบายเลยนะ" ยุนโฮทักร่างบางกลับแล้วก็เดินถือถ้วยชาออกไปจากห้องครัวทันที่
‘.....พี่จะไม่ทำให้ต้องลำบากใจอีกแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ.....ชางมิน.....' ร่างสูงคิดในใจ โดยไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองทำให้ร่างบางต้องน้อยใจโดยไม่รู้ตัว
ร่างบางก้มหน้าเดินเข้าไปหยิบนมออกมาดื่มอย่างเศร้าสร้อย
‘พี่ยุนโฮไม่สนใจเค้าแล้ว ทั้งที่ปกติเค้าจะกินอะไรก็หาให้ทุกอย่างนี่นา....ใช่สิตอนนี้เราไม่เหมือนเดิมกันแล้ว จะไปหวังให้พี่เค้ามาดูแลเหมือนเดิมไม่ได้แล้วสินะ เค้าเองที่ผิดเค้าเองที่ทำให้เรื่องต้องเป็นแบบนี้ ทำไมวันนั้นถึงได้พูดแบบนั้นออกไปได้นะ'
.........................
ยุนโฮและชางมินดูห่างเหินกันมากขึ้นทุกที...........................
เวลาทำงานก็คุยกันได้ปกติจนไม่มีใครสังเกตรู้.......................
ต่างฝ่ายต่างก็เป็นมืออาชีพมากพอ...........................
ไม่ได้ทำอะไรให้ส่งผลกระทบกับงานเลย...........................
.........................
แต่..ถ้าหมดเวลางานเมื่อไหร่...........................
ทั้งสองคนคุยกันจนแทบนับคำได้.....................
นั่งกันก็คนล่ะมุม...........................
อยู่กันก็คนละที่...........................
แบบที่กล่าวได้ว่า...........................
ที่ไหนมียุนโฮ..ที่นั่นจะไม่มีชางมินแม้เสี้ยววินาที...........................
แล้วถ้าที่ไหนมีชางมิน..ที่นั่นจะไม่มียุนโฮแม้เสี้ยววินาที.....................
(ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะยุนโฮจะเดินหลีกหนีจากชางมินไปก่อนในทุกครั้งที่เผชิญหน้ากัน)
.........................
พาทำให้ TVXQ ที่เหลือต้องแปลกใจไปตามๆ กัน
ก็วันนั้นเห็นอุ้มเข้าห้องไปนึกว่าจะเข้าใจกันแล้วซะอีก
ที่ไหนได้..ตื่นเช้าขึ้นมา
ก็เห็นยุนโฮนั่งซึมอยู่ที่โซฟา
ขอบตาก็คล้ำจนจะกลายพันธุ์เป็นหมีแพนด้าไปซะแล้วล่ะมั้งนั่น
ฝ่ายซีวอนเอง..ก็โทรมาบอกว่าชางมินอยู่บ้าน SuJu นะ
จากนั้นชางมินก็ไปไหนมาไหนกับซีวอนบ่อยขึ้น
เนื่องจากคังตะติดงานโปรโมตอัลบั้มที่ออกกับแวนเนส F4 ที่ไต้หวัน
จุนกิเองก็ติดถ่ายหนังที่ต้องมาถ่ายทำที่เมืองไทย
สุดท้ายกับยุนโฮที่ดูจะไม่ได้ใส่ใจแล้วว่าชางมินจะเป็นยังไง......
ไปไหนมาไหนกับใคร......(ในความคิดของชางมินเอง)
.........................
แต่เพื่อนๆ ดูแล้วก็รู้ว่าจริงๆ แล้วยุนโฮซึมไปมากแค่ไหน......
คอยชำเลืองมองชางมินตลอดเวลาที่ชางมินเผลอ......
คอยส่งแววตาว่าห่วงใยมาให้เวลาที่ชางมินเหนื่อย......
คอยส่งความห่วงหามาให้เวลาที่ชางมินเหม่อลอย......
คอยส่งความอาทรเมื่อเห็นว่าชางมินโหมอ่านหนังสือมากไป......
คอยรอว่าเมื่อไหร่ชางมินจะกลับบ้านมา......
คอยรอว่าเมื่อไหร่ชางมินจะเข้านอน......
คอยรอหลายสิ่งหลายอย่างที่ชางมินไม่มีวันที่จะรู้เลย......
.........................
แต่พี่ๆ ดูแล้วก็รู้ว่าชางมินเองก็ซึมไปไม่แพ้กัน......
คอยแอบมองยุนโฮเวลาที่ยุนโฮก้มหน้า......
คอยส่งแววตาห่วงใยมาเมื่อโรคกระเพาะของยุนโฮกำเริบ......
คอยส่งความห่วงหาเมื่อยุนโฮเครียดจากงาน......
คอยส่งความอาทรเมื่อยุนโฮโหมซ้อมเต้นหนักมากเกินไป......
คอยรอว่าเมื่อไหร่ยุนโฮจะออกมาทานข้าว......
คอยรอว่าเมื่อไหร่ยุนโฮจะเข้านอนซักที......
คอยรอหลายสิ่งหลายอย่างที่ยุนโฮไม่มีวันจะรู้เลย......
.........................
สองคนนี้เค้ามีปัญหาอะไรกันนะ.....เพื่อนๆพี่ๆน้องๆได้แต่คิดอยู่ในใจ
ไม่รู้จะช่วยกันยังไงดี
แจจุง จุนซู ยูซอนเอง.....ก็เคยลากซีวอนมาถามว่าเรื่องเป็นมาไงกันแน่
เพราะถามยุนโฮกับชางมินดูก็พูดแต่ว่า
.......‘ไม่มีอะไรนี่'........
.......‘ไม่มีอะไรนี่ฮะ'.......
แค่นี้ล่ะคือคำตอบที่ได้รับกลับมาจากทั้งสอง
แล้วซีวอนเองก็ไม่ต่างกัน....ไม่ได้พูดอะไรให้รู้เรื่องหรือเข้าใจมากขึ้นเลย
.......‘ไม่มีอะไรหรอกครับ อย่าบังคับให้ผมต้องพูดเลย เมื่อถึงเวลาที่ชางมินเค้าพร้อม เค้าก็จะบอกกับพี่ๆ เองล่ะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ'.......
แค่นี้แหละที่ซีวอนพูด......ทำเอาซะ Get จริงจริ๊ง
...."แค่พูดให้พวกชั้นเข้าใจ เนี่ยมันลำบากนักใช่ม้ายยยย ".....แจจุง จุนซู ยูซอนตะโกนอยู่ในใจดังๆ
+*+*+*+*+*+*+*++*+*+*+*+*+
ไม่รู้เป็นไร..ช่วงนี้ JinNie จะแต่งออกมาซะคร่ำครวญพรรณนาเป็นส่วนใหญ่
ทำเอาใครๆ ไม่ได้พูดกันเลย..ที่รักทั้งหลายจะไม่ประท้วงเหรอเนี่ย
[ประท้วง ประท้วง ประท้วง..นักแสดง]
แต่ไม่นานหรอก....เดี๋ยวก็ได้พูดกันแล้วล่ะน้า
[คร้าบ/ฮะ..นักแสดง]
ไม่มีอะไรมากมาย.........................
ง่ายๆ สั้นๆ.........................
ไว้เจอกันตอนหน้าน้า.........................
ยุนมินจงเจริญ
By..Sweet JinNie
ขอไปอ่านก่อนนา
#1 By มายมินมิน (202.29.83.65) on 2008-02-29 19:09