My Lovely_HoMin!

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 12 Deer Love..รักนะ..กวางน้อยของชั้น1..[Ki x Min]..NC-18

                ณ กองถ่ายละครเรื่อง...

........เผลอรักเธอครั้งนี้.....ชั้นจะผิดไหม........

"ฉากนี้จะเป็นตอนที่พระเอกของเราโมโหที่นางเอกออกไปเที่ยวกับคนอื่น  พระเอกจึงรุนแรงกับนางเอกหน่อยนะครับ  พี่ก็จะให้น้องทั้งสองทำตามบทนี้เลยนะครับ  อย่างฉากที่พระเอกผลักนางเอกให้ล้มลงไปกับเตียงนอนแล้วพระเอกตามลงไปทาบทับตัวนางเอกไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน  นางเอกก็พยายามดิ้นให้หลุดจากพระเอกก็จะ น้องชางมินก็ดิ้นเต็มที่เลยนะ  เข้าใจนะครับ??.." อธิบายอย่างคร่าวๆ พี่ผู้กำกับบทก็หันมาถามเจ้าตัวที่ต้องเล่น

                "ฮะ.." ก็ได้รับคำตอบที่น่าพอใจ

                "ฉากต่อจากนี้พระเอกจะจับนางเอกที่คลานหนีให้กลับมาอยู่ใต้ร่าง  แล้วพระเอกก็จะเริ่มซุกไซร้นางเอกแล้วก็จะมีการลูบลูบคลำคลำปลุกอารมณ์นางเอก  จนกว่านางเอกจะปลดปล่อยออกมา  ฉากนี้น้องคิบอมไม่ต้องเล่นจริงนะครับ  เดี๋ยวพี่จะให้เค้าใช้มุมกล้องเข้าช่วยแล้วกัน  น้องชางมินก็ร้องออกมาตามอารมณ์ที่ต้องเล่นนะครับ  เอาให้สมจริงไปเลยนะครับ  จะได้ไม่ต้องมีรอบสอง..." พี่ผู้กำกับหันมาย้ำกับชางมินเป็นพิเศษ

                "ฮะ..ผมจะพยายาม" ชางมินตอบกลับมา  แม้จะกังวลบ้างเพราะเค้าไม่แน่ใจว่าเวลาที่คนเค้ากำลังโดนปลุกอารมณ์จะมีความรู้สึกหรือมีอารมณ์จนต้องร้องครางออกมาแบบไหนกัน

                "น้องคิบอมก็ช่วยเชฟน้องชางมินหน่อยนะครับ  น้องชางมินเค้าพึ่งเล่นเรื่องแรกอาจจะเชฟตัวเองได้ไม่ดีนัก  แล้วก็ช่วยบิวท์อารมณ์ให้น้องชางมินด้วยนะครับ" พี่ผู้กำกับหันมาพูดกับคิบอมบ้าง

                "ครับ..เดี๋ยวผมจะช่วยบิวท์อารมณ์ให้ชางมินเอง..(^o^).." คิบอมบอกออกมาอย่างอารมณ์ดี

"ครับ..ถ้าพร้อมกันแล้วก็เริ่มเลยแล้วกัน  เอ้า..ประจำที่กันได้แล้ว" พี่ผู้กำกับมองคิบอมที่หน้าตาระรื่นเป็นพิเศษอย่างแปลกใจ  ก่อนจะหันมาบอกทีมงานให้เริ่มงานได้

.........................

                " 5 4 3 2 แอ็กชั่น..."

                "โอ๊ย! เจ็บนะ  ผลักลงมาได้" ชางมินร้องออกมาเมื่อโดนคิบอมผลักเค้าจนล้มลงบนเตียง

                "อย่ามาทำเป็นสำออย  ทีออกไปกับเจ้าคยูฮยอนยังออกไปได้  โดนมันทำอะไรมาบ้างล่ะ  ถึงได้แตะนิดแตะหน่อยก็ร้องครวญครางออกมาแล้ว  ช้ำระบมไปทั้งตัวเลยรึไง" คิบอมว่าชางมินออกมาย่างดูถูก  ร่างสูงตามลงมาคร่อมร่างบางที่กำลังจะลุกหนี  แววตาที่มองมายังร่างบางมีแต่แววตาที่ครุกกรุ่นไปด้วยอารมณ์โมโห

                "พูดบ้าอะไรของนาย  คยูแค่ให้ชั้นไปเลือกซื้อของให้ต่างหาก  ไม่มีอะไรบ้าๆ อย่างที่นายพูดซักหน่อย" ชางมินบอกออกมา  มือบางพยายามดันอกร่างสูงให้ออกห่างจากตัวเค้า  แต่ดูถ้าว่าร่างสูงกลับไม่เขยื้อนไปไหนเลย

                "ฮึ..ซื้อของเหรอ  ซื้ออะไรล่ะ?  ถึงเลือกเองไม่ได้" คิบอมถามออกมา  มือหนาก็จับข้อมือบางทั้งสองข้างของชางมินไว้แน่น

                "บอกไม่ได้หรอก  คยูขอเอาไว้ว่าไม่ให้บอกใคร" ชางมินพูดออกมาพลางพยายามเบี่ยงตัวหนีคิบอมที่ก้มหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ

"แม้แต่ชั้นก็บอกไม่ได้เหรอ??" คิบอมถามออกมายิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ที่ชางมินมีความลับกับเค้า

"อื้อ..ก็คยูบอกว่าเดี๋ยวนายจะทำให้แผนของคยูแตก" ชางมินพูดออกมาตามที่คยูได้บอกไว้

"แผนแตกเหรอ??.." คิบอมได้ฟังที่ชางมินบอกก็ยิ่งหน้ามืดเข้าไปใหญ่

เมื่อนึกถึงภาพเมื่อตอนกลางวันที่เห็นร่างบางเลือกซื้อแหวนอยู่กับคยูฮยอน  ทั้งยังเห็นว่าร่างบางของเค้าใส่แหวนของเจ้าคยูฮยอนนั่นอีก  คิดแล้วมันน่าเข้าไปจัดการไอ้หมอนั่นนัก  แต่ติดที่ว่าเค้ากำลังคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญอยู่น่ะสิ  ไม่งั้นคงไม่ต้องมานั่งโมโหร่างบางอยู่อย่างนี้หรอก..ที่ไปยอมใส่แหวนคนอื่นง่ายดายขนาดนี้

แล้วแผนที่ว่านี่  เจ้าคยูฮยอนมันคงจะขอคบกับชางมินแน่  ไม่งั้นคงไม่ให้ชางมินไปช่วยเลือกแหวนให้หรอก  เมื่อประติดประต่อเรื่องได้ดังนั้น  คิบอมก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่  คนของเค้าทั้งคนไม่ยอมให้คนอื่นมาเอาไปได้ง่ายๆ หรอกนะ

"อื้อ..แล้วนายจะปล่อยชั้นได้รึยัง  ทับลงมาแบบนี้มันหนักนะ  อึดอัดด้วย..เบียดอยู่นั่นแหละ..(>///<).." ชางมินพูอขัดห้วงความคิดของคิบอมขึ้นมา  ก่อนที่จะต้องหน้าแดงเมื่อรู้สึกได้ว่าคิบอมบดเบียดแทรกลงมาที่ระหว่างขาเค้ามากเกินไปแล้ว

"ปล่อยไปก็โง่น่ะสิ  คิดว่าชั้นจะปล่อยนายไปง่ายๆ รึไง  คิดผิดแล้วล่ะชางมิน..กวางน้อยของชั้น" คิบอมว่าพลางกับเริ่มลูบไล้ไปที่ใบหน้าของชางมิน

"จะทำอะไรน่ะ..ปล่อยนะ" ชางมินดิ้นไปมามือบางพยายามยื้อยุดให้หลุดออกจากการเกาะกุมของคิบอม

"ก็ทำแบบที่นายกับเจ้าคยูฮยอนคิดจะทำกันไงล่ะ" คิบอมพูดออกมา  มือหนาปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระแล้วยิ้มกริ่ม

ทันทีที่ข้อมือเป็นอิสระ..ชางมินก็พยายามถอยตัวหนีออกมาจากร่างของคิบอม

"ชั้นกับคยูทำอะไร???..." ชางมินถามคิบอมกลับไปอย่างท้าทาย  ก็เค้าไม่ได้ทำอะไรกับคยูอย่างที่ร่างสูงกล่าวหานี่นา

"หึ..ทำอะไรน่ะเหรอ..หึหึ" คิบอมที่เห็นชางมินท้าทาย  ก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่  รู้ว่าร่างบางไม่ได้มีอะไรกับคยูฮยอนเกินเลยหรอก  แต่เมื่อเห็นร่างบางไม่ยอมอ่อนข้อให้ก็เลยเพิ่มโทสะขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ร่างสูงดึงตัวร่างบางที่กำลังเขยิบคลานหนีให้กลับเข้ามาอยู่ใต้ร่างตัวเองดังเดิม

ก่อนที่จมูกโด่งจะซุกไซร้ไปที่แก้มเนียนใสอย่างรุนแรง  เรียวปากนุ่มก็ฉวยโอกาสกดจูบซุกไซร้ซอกคอร่างบางอย่างหื่นกระหาย  รอยคิสมาร์คปรากฏแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

มือหนาสอดเข้าไปในเสื้อของร่างบาง  ก่อนจะสะกิดเม็ดเล็กๆ ที่อยู่บนเนิ่นอกนั่นเบาๆ

"..(>///<)..อ๊า...คิบอม...อ๊ะ...นายทะ..ทำอะไรน่ะ...." ชางมินสะดุ้งอกบางขึ้นตามการสัมผัสของมือหนา  เผลอร้องเสียงครางออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ปากบางก็พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก  เมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองรู้สึกแปลกๆ กับสัมผัสที่คิบอมมอบให้  ใบหน้าใสก็รู้สึกรุ่มร้อนขึ้นอย่างประหลาด  ทั้งยังรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังมีความต้องการขึ้นมาจริงๆ ซะแล้ว

"อย่าใจร้อนสิ..เดี๋ยวนายก็ได้รู้แล้วล่ะ"  คิบอมพูดด้วยเสียงแหบพร่า  เรียวปากก็ไม่หยุดจูบซุกไซร้ชางมิน  มือหนาเริ่มไล้เรื่อยไปถึงเอวบาง  วนรอบหน้าท้องแบนราบอย่างได้ใจ..ก่อนที่จะไปสะกิดที่ส่วนอ่อนไหวของร่างบางผ่านผ้าบางที่เริ่มจะแข็งขึงขึ้นมาซะแล้ว

"อ๊ะ..คิบอมนายทำอะไรของนายน่ะ...ปล่อยนะ...ปล่อย..(>///<)....อ๊า" ชางมินเมื่อรู้สึกว่าเหมือนคิบอมจะนอกบทแล้วก็ดิ้นไปมาเต็มที่  ทั้งผลักดันและถีบร่างสูงไปมาแต่ร่างสูงหาเขยื้อนไม่

"นิ่งๆ สิ.." คิบอมกระซิบที่ข้างหูชางมินเบาๆ  ทั้งไล้เลียใบหูบางให้สยิวเข้าไปใหญ่.....

มือหนาล้วงเข้าไปในชั้นในของร่างบาง  ก่อนจะกอบกุมสัมผัสส่วนอ่อนไหวของชางมินไว้แล้วเริ่มรูดขึ้นลงตามความยาว  คิบอมยังเจ้าเล่ห์ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมท่อนล่างบังมุมกล้องไว้ไม่ให้เห็นว่ามือตัวเองกำลังทำอะไรกับส่วนอ่อนไหวของชางมินอยู่

"..(>///<)..อ๊า...ปล่อยน้า...พี่ซองซุนฮะช่วยผมด้วย  คิบอมบ้าไปแล้ว...ช่วยผมด้วยฮะ...อ๊ะ..อ๊า..." ชางมินเมื่อรู้ว่าตัวเองสู้แรงคิบอมไม่ได้  ทั้งร่างสูงยังทำไม่รับรู้อะไรอีก  จึงร้องเรียกออกมาให้พี่ผู้กำกับช่วย

"คั๊ตตตตต.....น้องชางมินครับ  ไม่ใช่แบบนี้นะ" ซองซุนก็สั่งคั๊ตกะทันหันทันทีเมื่อเข้าใจว่าชางมินจำบทผิดไป

"น้องชางมินต้องพูดว่า.......อ๊า...คิบอม....ปะ...ปล่อยชั้น..เถอะน้า...อ๊า..เข้าใจนะครับ  เอ้า..แอ๊กกชั่นนน" ซองซุนเมื่อตะโกนทวนบทให้ชางมินเสร็จก็สั่งให้ถ่ายทำต่อไปทันที

"อ่ะ..พี่ซองซุน..ไม่ใช่แบบนั้นนะฮะ... .(>///<)....อ๊า..." ชางมินที่เห็นว่าซองซุนเข้าใจผิดก็จะรีบอธิบาย

"เล่นไปตามบทเถอะน่า..ชางมิน  ถ้านายไม่อยากโดนทำอะไรมากกว่านี้ล่ะก็...(^o^).." คิบอมพูดออกมาอย่างได้เปรียบ  มองชางมินที่ดิ้นเร้าๆ อยู่ข้างใต้อย่างชอบใจ

แก้มเนียนใสที่แดงระเรื่อขึ้นมาเพราะอารมณ์ที่กำลังก่อตัวโดยฝีมือเค้าเอง  สะโพกบางที่เริ่มส่ายตามมือของเค้าที่ชักนำรูดรั้งส่วนอ่อนไหวน่ารักอยู่

"..(>///<)..อ๊า...นะ...นายมัน...ฮึ่ย..ชั้นเกลียดนายที่สุดเลย  อ๊ะ....อย่าให้ชั้นหลุดไปได้นะ  อ๊า...ชั้นจะ...จะไม่มีวัน  อ๊ะ...ปล่อยให้นายรังแกชั้นได้อีกแน่...อ๊า..." ชางมินพูดออกมาอย่างยากลำบาก  เมื่อตอนนี้เค้าต้องอยู่ภายใต้การชักนำของคิบอม  และตอนนี้อารมณ์ของเค้ามันเตลิดไปไกลเกินกว่าที่จะหยุดได้แล้ว

"ถ้าคิดว่าจะหนีชั้นได้...ก็ลองดูสิ...(^o^).." คิบอมกระหยิ่มยิ้มย่องไม่สนใจว่าชางมินจะพูดอะไร

ร่างสูงเพิ่มแรงรูดรั้งส่วนอ่อนไหวของร่างบางไปตามความยาว  เร่งจังหวะรัวและเร็วขึ้นเพื่อให้ร่างบางอยากปลดปล่อยออกมาเร็วๆ

".(>///<)..อ๊า...คิบอม...ปะ...ปล่อยชั้น..เถอะน้า...อ๊า....(*o*)...." ชางมินครางออกมาอย่างยอมจำนนต่อร่างสูง  สายตาหวานถูกส่งมาอ้อนวอนเต็มที่

แต่ตรงกันข้าม...คิบอมกลับเห็นว่าชางมินกำลังทำตัวยั่วยวนเค้ามากกว่า  ร่างสูงพยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้ทำอะไรร่างบางต่อหน้ากล้องแบบนี้

"แป๊ปเดียวนะชางมิน...เดี๋ยวก็รู้สึกดีแล้ว...(#0#)..." คิบอมจูบไล้ทั่วใบหน้าเนียนใส  ก่อนจะกระซิบแนบกับเรียวปากบางให้ทนอีกนิ๊ด

มือหนารูดส่วนอ่อนไหวของชางมินอ่อนโยนแต่รัวเร็วมากขึ้น  เพื่อให้ร่างบางได้ปลดปล่อยเร็วๆ แล้วก็การถ่ายทำฉากนี้จะได้จบลงซักที....ไม่นาน

".(>///<)..อ๊าาาาาาาาา......คิบอมมม......อาาาาา" ชางมินครางสุดเสียง  เด้งสะโพกขึ้นสุดตัวก่อนจะทิ้งตัวลงมาที่เตียงอ่อนนุ่มที่รอรับสะโพกมนกลมกลึงอยู่

ร่างบางปลดปล่อยออกมาเลอะเต็มมือหนาและกางเกงผ้าสีดำ

"ชางมิน...ทีหลังห้ามไปกับคยูฮยอนอีกนะ  ไม่งั้นชั้นจะทำกับนายมากกว่านี้แน่" คิบอมพยายามควบคุมเสียงตัวเองให้ปกติแล้วพูดตามบทต่อไป  เรียวปากหนาจูบซับเหงื่อที่ผุดพรายเต็มใบหน้าเนียนใสให้อย่างรักใคร่

"....(>///<)....." แต่ชางมินก็เอาแต่หน้าแดงอยู่เงียบๆ  ไม่ยอมสบตาคิบอมและไม่ยอมพูดตามบท  ในใจมัวแต่คิดเพียงว่า......‘เจ้าคิบอมบ้า..ทำกับชั้นขนาดนี้แล้ว  ยังมีกระจิดกระใจไปเล่นละครต่ออีกเหรอ...ชิส์...'

"ชางมิน..ทำไมไม่รับปากล่ะ  รึว่าอยากโดนมากกว่านี้กัน..ฮึ.. (^o^).." คิบอมที่พอจะรู้ว่าชางมินคงกำลังว่าตัวเองในใจยังไงก็รีบพูดนอกบทขึ้นมา  เพื่อให้ร่างบางยอมพูดบทให้จบซักที  ก่อนที่เค้าจะทนต่อไปแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

"ก็ได้..ชั้นจะไม่ออกไปไหนกับคยูอีก  ถ้านายไม่อนุญาต....(>///<)..." ชางมินยอมพูดตามบทออกมาเมื่อเจอคำขู่ของคิบอม  ในใจก็กร่นต่อว่าร่างสูงไม่หยุด

"ดีมากครับ...ชางมิน..กวางน้อยของชั้น...จุ๊บบ.. (^o^).." คิบอมเองก็เล่นตามบทต่อ  ทั้งยังทำหน้าระรื่นจุ๊บบที่หน้าผากชางมินอีก

"....(>///<)....." ชางมินก็ได้แต่หันหน้าหนีหลบตาคิบอมที่จ้องมองมา  ทั้งหน้ายังแดงระเรื่อไปตามบท..เอ๊ะ! รึว่าแดงไปตามความรู้สึกจริงๆ ซะล่ะ

......................................

"คั๊ตตตต.....แปะแปะแปะ...เก่งมากเลยน้องคิบอมน้องชางมิน...เทคเดียวผ่านเลยนะครับ  ตอนแรกพี่คิดว่าคงต้องหลายเทคซะอีก" ซองซุนเดินมาชมนักแสดงทั้งสองที่ปลายเตียงซะยกใหญ่

"ครับ / ฮะ" คิบอมและชางมินที่นั่งพิงที่หัวเตียงก็ก้มหัวรับคำชม

"โดยเฉพาะน้องชางมินนี่เล่นได้ดีเกินมือใหม่ด้วยกันเลยนะครับ  ทำสีหน้าและอารมณ์เหมือนมากเลยจริงๆ...ถ้าไม่รู้มาก่อนพี่จะไม่เชื่อเลยว่าน้องชางมินพึ่งเล่นเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก  คงจะได้น้องคิบอมช่วยบิวท์อารมณ์ให้ด้วยสินะครับ"  ก่อนที่ซองซุนจะหันมาชมชางมินซะมากมายและพาดไปถึงคิบอมอีกครั้ง

"....(>///<)..เอ่อ...ฮะ  คิบอมกะ..ก็ช่วยผมบิวท์ได้เยอะเหมือนกันฮะ" ชางมินตอบออกมาตะกุกตะกัก

ในใจก็ต่อว่าร่างสูงไม่หยุดหย่อน...‘เพราะไอ้บ้านี่เชียว..ที่ทำให้ผมลุกไปไหนไม่ได้  ก็มันเลอะอย่างงี้จะทำยังไงต่อไปได้ล่ะ  คิดสิชางมิน..คิดสิ...'

"ไม่หรอกครับ..ชางมินเค้าเล่นไปตามธรรมชาติของเค้าล่ะครับ  ผมก็แค่บิวท์ให้นิ๊ดหน่อยเอง. (^o^).." คิบอมพูดขัดความคิดชางมินขึ้นมา

".....( -\ >)......" ทำเอาคนที่ถูกพูดถึงต้องหันไปจ้องคนพูดซะตาขวางเชียว  ก็พูดกำกวมซะขนาดนั้นนี่

"เอาล่ะเอาล่ะ..ไม่ต้องชมกันไปมาหรอก  ฉากในวันนี้ก็ถ่ายหมดแล้วนะ.....น้องคิบอมกับน้องชางมินก็กลับบ้านได้เลยนะ" ซองซุนพูดขัดขึ้นมาก่อนที่จะเห็นนักแสดงทั้งสองคนชมกันไปมามากกว่านี้

แต่ชางมินกลับคิดในใจว่า...‘ใครว่าผมอยากชมไอ้หมอนี่กันล่ะฮะ  ผมอยากด่าซะมากกว่า  พี่ซองซุนก็อีกคน..ผมโดนหมอนี่รังแกก็ไม่เห็นรู้เรื่องเลยนะครับ  กลับให้ถ่ายทำต่อไปอีก'

"ครับ...เดี๋ยวผมกับชางมินขอนอนพักที่ห้องนี้ก่อนนะครับ  เมื่อกี้ออกแรงไปกันเยอะ..เหนื่อยจนลุกไปไหนไม่ไหวเลยล่ะครับ...ใช่มั๊ย..ชางมิน ..(^o^).." คิบอมบอกกับซองซุนก่อนจะทำมาเป็นขอคำยืนยันจากชางมิน

".......(?-?)......" ชางมินหันมามองหน้าคิบอมอย่างสงสัยว่าจะมาไม้ไหนอีก

"รึว่านายอยากลุกไปให้คนอื่นเห็น..ว่าตัวนายเลอะเพราะฝีมือชั้นกันล่ะ (^o^).." คิบอมหันมากระซิบที่ข้างหูชางมิน  ก่อนจะหันไปยิ้มตาหยีแก้มป่องให้ซองซุนว่าไม่มีอะไร

"เอ่อ..ฮะ  ผมเหนื่อยมากเลย..ขอนอนพักก่อนนะฮะพี่ซองซุน..อ๊า.." ชางมินเข้าใจที่คิบอมพูด  จึงจำต้องยอมเออออตาม  ก่อนจะอ้อนทำตัวน่ารักล้มตัวลงนอนที่เตียงทั้งยังดึงผ้าห่มมาห่อตัวเองไว้อีก

"...(^V^)....ก็ได้ก็ได้  หายเหนื่อยเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับแล้วกัน" ซองซุนมองการกระทำของชางมินอย่างเอ็นดู  แล้วก็ยอมให้นักแสดงทั้งสองนอนพักที่เตียงก่อน

"เอ่อ..แล้วถ้าจะกลับก็บอกแม่บ้านให้มาทำความสะอาดห้องนี้ด้วยล่ะคิบอม  พอดีพี่ต้องรีบไปเช็คงานเมื่อกี้ว่าต้องมีอะไรแก้ไขรึเปล่าน่ะ  ทีมงานเองถ้าเก็บฉากเสร็จก็คงไปเที่ยวกันต่อเลยมั้ง  เห็นว่าวันนี้วันเกิดเจ้าซังวอนด้วยหนิ" ซองซุนหันมาพูดกับคิบอม  เพราะเห็นว่าชางมินหลับไปแล้ว

"ได้ครับบ...ไม่มีปัญหา  เชิญพี่ๆ ตามสบายเลยนะครับ  เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการให้เอง...(^o^).." คิบอมเมื่อได้ยินดังนั้น  ก็ดูจะอารมณ์ดีเข้าไปใหญ่

หน้าตาที่ดูระรื่นเหมือนตอนก่อนถ่ายทำฉากเมื่อกี้  ทำให้ซองซุนนึกแปลกใจอีกครั้ง  ว่าวันนี้ทำไมดูคิบอมอารมณ์ดีนักหนา  แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

"อืม...งั้นพี่ไปล่ะ" ซองซุนเดินผละไปสั่งงานทีมงาน  ก่อนที่จะเดินออกจากห้องนี้ไป

"อย่าพึ่งลุกนะชางมิน  พี่ทีมงานเค้ายังไม่ไปกันเลย" คิบอมล้มตัวลงนอนข้างๆ ร่างบาง  แล้วพูดออกมาพอให้ได้ยินกันสองคนเมื่อเห็นว่าร่างบางทำท่าว่าจะลุกหนีเค้าไปไหน

ชางมินที่แกล้งหลับตอนที่ซองซุนอยู่ด้วยก็ยอมนอนต่อไปอย่างว่าง่าย....ก่อนจะเผลอหลับไปซะจริงๆ โดยไม่รู้ตัว  อาจเป็นเพราะเหนื่อยจากการที่โดนคิบอมรังแกก่อนหน้านี้ก็เป็นได้

......................................

^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^

By..Sweet JinNie