ตอนที่ 9 แผนรักแผนร้ายฉบับคุณชายชอย2..[Si x Min]..NC-20

posted on 13 Feb 2008 15:42 by yunminjinnie

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 9 แผนรักแผนร้ายฉบับคุณชายชอย2..[Si x Min]..NC-20

"อื้อ..พี่แจ ผมจะนอนฮะ" ร่างบางครางออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่บนซอกคอเค้าแล้วยังจะมาลูบๆ คลำๆ ไปทั่วเรือนร่างเค้าอีก

ร่างบางพลิกตัวหนีสัมผัสนั่น เพราะนึกว่าพี่ชายเข้ามาปลุก

"อื้อ..พี่แจอ่ะ ตื่นแล้วก็ได้" ร่างบางงัวเงียจะเลื้อยลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำดังเช่นทุกครั้งที่เมื่อตื่นเช้ามาก็ต้องทำแบบนี้

แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน ตอนนี้มันยังไม่เช้าเลย ทั้งยังมีมือหนามาจับเอวเค้าให้เข้าไปหาเจ้าตัวอีก

"พี่ยุน..พาผมไปอาบน้ำหน่อยฮะ" เมื่อเข้าใจว่าเป็นพี่ชายอีกคนร่างบางก็โผเข้าไปกอดคอร่างสูงเพื่อให้อุ้มไปอาบน้ำทันที ร่างบางขึ้นไปนั่งตักเกี่ยวขารอบเอวคนที่คิดว่าเป็นพี่ชายซะเสร็จสรรพ

ช่างไม่รู้เลยว่าการทำแบบนี้เหมือนเป็นการยั่วยวนร่างสูงเข้า

ร่างสูงชะงักกับการกระทำของร่างบาง ก่อนที่มือหนาจะกอดรัดเอวบางเข้ามาหาหน้าท้องแกร่งของตัวเอง เคลื่อนมือไปบีบเคล้นคลึงสะโพกมนกลมกลึงอย่างสนุกมือ

มือหนาดึงกางเกงกับชั้นในของร่างบางออกไปโดยไม่ยากเย็น เมื่อเจ้าตัวเค้าให้ความร่วมมือเต็มที่ ก่อนที่จะเคลื่อนมือนั้นไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่ยังสงบนิ่งอยู่ รูดขึ้นลงไปมาตามความยาว

"....(>///<)...อ๊า..พี่ยุนทำอะไรฮะ" เสียงหวานครางออกมาแล้วเอ่ยถามคนที่คิดว่าเป็นพี่ชาย

ร่างสูงที่เก็บอาการโมโหไว้ไม่อยู่แล้ว เมื่อร่างบางเอ่ยเรียกแต่ชื่อคนอื่นอยู่ตลอดเวลา

ร่างสูงดึงท้ายทอยของร่างบางเข้ามาประกบจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงอย่างไม่ปรานี ขบกัดลงที่ริมฝีปากบางเพื่อลงโทษ จนริมฝีปากบางปริแตกส่งผลให้ได้รับรสเลือดฝาดเข้ามาในปาก ร่างสูงไล้ลิ้นเลียอย่างหิวกระหาย ส่วนมือหนาก็รูดรั้งส่วนอ่อนไหวของร่างบางรุนแรงและทารุณมากขึ้น ไม่นานร่างบางบนตักก็ปลดปล่อยออกมาจนเลอะมือหนา

"....(>///<)...อ๊าาาาาาา............" ร่างบางครางเสียงยาว เมื่อได้รับการปลดปล่อยสิ่งที่ทำให้เค้าต้องรู้สึกอึดอัดมานาน เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้นเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้ร่างบางผละออกจากร่างสูงโดยอัตโนมัติ

"..(OoO)...คะ..คุณ..เป็นใคร เข้ามาในห้องผมได้ไง" ร่างบางถามออกมาอย่างตกใจ พยายามดิ้นไปมาเมื่อมือหนาไม่ปล่อยแขนเค้าสักที

ร่างสูงมองการกระทำของร่างบางแล้วยิ้มนิ๊ดๆ เมื่อกี้ยังโผเข้าหาเค้าอยู่เลย มาตอนนี้กลับดิ้นหนีอยู่นั่นแหละ คิดเหรอว่าจะหลุดจากมือเค้าไปได้

"ดูก่อนสิชางมิน..ว่าที่นี่มันที่ไหน" เมื่อไม่หยุดดิ้นซักที ร่างสูงก็ฉุดร่างบางเข้ามาไว้บนตักเช่นตอนแรก จับข้อมือทั้งสองข้างไขว้หลัง แล้วบอกให้ร่างบางมองสถานที่รอบๆ ให้ดี

.......................

ชางมินหมดแรงที่จะดิ้นแล้วจึงยอมอยู่นิ่งๆ ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องเพื่อสำรวจ

"นี่มันไม่ใช่ห้องผมนี่..ที่นี่ที่ไหน ผมจะกลับบ้าน...." ร่างบางอุทานออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะไปร้องโยเยกับร่างสูงที่จับตัวเค้าไว้

"ชั้นไม่ให้กลับ.." ร่างสูงพูดเสียงแข็ง

ชางมินหยุดโวยวายเพื่อทบทวนเหตุการณ์ก่อนที่เค้าจะมาอยู่ที่นี่

"นึกออกแล้ว คุณ..คุณจับตัวผมมาใช่มั๊ย คุณมันนิสัยไม่ดี คุณมันไม่น่ารัก คุณมันไม่น่าคุยด้วย คุณมันไม่น่าให้เข้าร้าน คุณมันไม่น่า...." ชางมินชะงักคำพูดเมื่อนึกไม่ออกแล้วว่าจะต่อว่าร่างสูงนี้อย่างไร

"หึหึ...ฮ่าฮ่า....ฮ่าฮ่า....." ร่างสูงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ขำที่ร่างบางต่อว่าเค้าแต่ละคำนี่เจ็บแสบซะเหลือเกิน ไม่รู้ใครสอนให้ต่อว่าคนแบบนี้กัน

"หัวเราะอะไร.." ชางมินอมลมแก้มป่องขึ้นมาทันทีที่เห็นร่างสูงหัวเราะไม่หยุด

"ชางมิน..เคยต่อว่าคนรึเปล่า.." ร่างสูงถามออกมาพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ร่างบาง

"เคยสิ ก็คุณไง.." ชางมินมินตอบคำถามร่างสูงพลางขืนตัวหันหน้าหนีใบหน้าหล่อเหลานั่น

"ชั้นเป็นคนแรกสินะ.." ร่างสูงยิ้มกริ่มออกมา

"....(>///<)...อ๊า........ทำไมผมไม่ใส่กางเกง..กางเกงผมหายไปไหน" ชางมินที่ดูเหมือนพึ่งจะรู้ตัวโวยวายออกมาอย่างตกใจ ไม่สนใจว่าเมื่อกี้ร่างสูงพูดอะไรออกมา ร่างบางพยายามหุบขาที่ก่อนหน้านี้แยกออกคร่อมร่างสูงอยู่เข้าหากันอย่างเขินอาย ก็เค้าไม่เคยโป๊ต่อหน้าคนที่ไม่ได้อยู่ในครอบครัวนี่นา

"ชั้นถอดออกเอง อย่าอายไปเลย..ชั้นเห็นหมดแล้วล่ะ ได้สัมผัสด้วยนะ.." ร่างสูงพูดออกมาให้ชางมินได้อายเข้าไปใหญ่

"....(>///<)...ไม่จริง คุณโกหก.." ชางมินหลับหูหลับตาไม่ยอมฟังร่างสูงพูด แม้มือจะปิดไม่ได้ร่างบางก็ใช้การโวยวายออกมากลบเสียงร่างสูงแทน

"ดูสิ..ว่าชั้นโกหกรึเปล่า" ร่างสูงกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางแล้วรูดขึ้นลงไปมา

"อ๊า...ปล่อยนะ..(>///<)...อ๊า...ปล่อยย..." ชางมินร้องห้ามร่างสูงเสียงสั่น เมื่อร่างสูงปลุกอารมณ์เค้าขึ้นมา

"ไม่ปล่อย..จนกว่าชางมินจะตอบคำถามชั้น" ร่างสูงยื่นข้อเสนอให้ชางมิน

"...(>///<)...กะ..ก็ถาม..อ๊า..มาสิ" ชางมินอยู่ในภาวะยอมร่างสูงทุกอย่างพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

"เคยมีใครทำแบบนี้กับชางมินรึเปล่า.." ร่างสูงถามคำถามแรกพร้อมแสดงให้ดูด้วยการจูบไซร้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหาย มือหนาข้างที่จับข้อมือร่างบางไว้ปล่อยออกมาลูบไล้เรือนร่างร่างบางแทน

"มะ..ไม่เคย. ....(>///<)....อ๊ะ..อ๊า..." ชางมินตอบคำถามร่างสูงออกาเสียงสั่นเพราะแรงอารมณ์ มือบางเกาะไหล่ร่างสูงแน่น เพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังก่อตัว

"แล้วแบบนี้ล่ะ.." ร่างสูงดึงร่างบางมามอบจูบให้ แต่คราวนี้อ่อนโยนกว่าครั้งแรกนัก ทั้งนิ้วทั้งสองของร่างสูงยังฉวยโอกาสแทรกเข้าไปในช่องทางของร่างบางทันที

"พี่แจ..พี่แจเคยทำ...อ๊า.. ....(>///<)..." ชางมินครางออกมาเมื่อร่างสูงวนนิ้วที่ช่องทางด้านหลังเค้า

"พี่ชายน่ะเหรอ..ทำแบบนี้น่ะเหรอ" ร่างสูงชะงักนิ๊ดนึงก่อนจะถามย้ำให้แน่ใจอีกครั้ง

"แต่พี่แจไม่ได้ส่งลิ้นเข้ามา พี่แจแค่ทำแบบนี้..." ชางมินเข้าไปจูบร่างสูงที่ริมฝีปาก ก่อนจะบดขยี้เบาๆ ตามที่เคยโดนพี่ชายทำแบบนี้

"แล้วทำไมพี่ชายชางมินทำแบบนี้ล่ะ" เมื่อเข้าใจที่ชางมินต้องการจะบอกแล้ว ร่างสูงก็อยากรู้เหตุผลที่พี่ชายของร่างบางทำแบบนี้ว่ามีอะไรแอบแฝงรึเปล่า

"อ๊า........พี่แจเข้ามาปลุก แล้วผมไม่ยอมตื่น พี่แจเลยทำแบบนี้. ....(>///<).....อ๊ะ.." ชางมินตอบคำถามออกมาก่อนจะสะดุ้งเมื่อร่างสูงส่งนิ้วที่สามตามเข้ามาในช่องทางด้านหลังของเค้า

"แล้วชางมินให้ใครพาไปอาบน้ำด้วยเหรอ" ร่างสูงถามสิ่งที่สงสัยออกมาอีก

"....(>///<)...อ๊ะ..พี่ยุนพาไปอาบ..อ๊า...อ๊า.." ชางมินครางเสียงหวานตอบ เมื่อร่างสูงกดนิ้วลงตรงจุดที่ทำให้เค้าเสียวสะท้านไปทั้งตัว ร่างบางส่ายสะโพกหานิ้วของร่างสูงที่จู่ๆ ก็ไม่ยอมขยับ

"อาบให้ชางมินเลยเหรอ.." ร่างสูงถามออกมาอย่างแคลงใจ ทั้งยังอดโมโหไม่ได้ที่มีใครได้ดูแลร่างบางใกล้ชิดขนาดนี้ แม้จะเป็นพี่ชายก็เถอะ เค้าไม่ยอมหรอกนะ

"ไม่ใช่..อ๊ะ...อ๊า แค่พาไปส่ง ถอดเสื้อผ้าให้ แล้วอุ้มลงแช่น้ำเฉยๆ" ชางมินตอบคำถามร่างสูงตามตรง

"ห๊า..ขนาดนี้แล้ว ชางมินยังบอกว่าเฉยๆ เหรอ" ร่างสูงอุทานออกมาอย่างตกใจ นี่ไม่เรียกว่าเฉยๆ แล้วล่ะ ทำขนาดนี้แล้วไอ้พี่ชายบ้านั่นไม่อาบให้ด้วยเลยล่ะ ไวเท่าความคิดเมื่อ

"แล้วชางมินไม่ให้พี่ชายอาบให้เลยล่ะ.." ร่างสูงพูดออกมาอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

"บอกแล้ว แต่พี่ยุนไม่ยอมอาบให้ พี่ยุนบอกว่าเดี๋ยวคุมตัวเองไม่อยู่" ชางมินบอกออกมา โดยไม่ได้คิดว่าคำพูดของตัวเองนั้นมันมีผลต่ออารมณ์ร่างสูงมากแค่ไหน

ร่างสูงไม่ยอมอดทนกับชางมินอีกต่อไปแล้ว รีบถอดกางเกงออก จับแกนกายร้อนของตัวเองรูดตามความยาวเพื่อให้ขยายใหญ่มากขึ้น นิ้วเรียวยาวทั้งสามก็รีบขยายช่องทางของร่างบางให้พร้อมสำหรับรับแกนกายของเค้า ก่อนที่จะชักนิ้วออกมาคราเดียว แล้วแทนเข้าไปด้วยแกนกายร้อนที่กำลังอารมณ์ครุกกรุ่น

"....(>///<)....อ๊าาาาา..." ชางมินครางเสียงหวาน เมื่อร่างสูงจับสะโพกเค้าขึ้นจนหลุดออกจากแกนกายร้อน แล้วกดสะโพกเค้าลงให้รับแกนกายร้อนในคราเดียวจนสุดความยาว

ชางมินรู้สึกเจ็บแสบที่ช่องทางด้านหลัง แต่เพียงไม่นานความรู้สึกนั้นก็ค่อยๆ หายไป มีความรู้สึกใหม่เข้ามาแทนที่คือ เต็มอิ่ม สุขสมและต้องการรับการสัมผัสจากร่างสูงมากกว่านี้

"คะ..คุณ..ผม..อ๊า... ....(>///<)..."

"เรียกชื่อชั้นชางมิน เรียกซีวอน...ซีวอน..." ซีวอนครางเสียงแหบพร่าเมื่อช่องทางคับแน่นของชางมินบีบรัดแกนกายเค้าอย่างดี ข้างในของชางมินช่างน่าสัมผัส สำรวจค้นหา และครอบครองเป็นยิ่งนัก และยิ่งถ้าได้สอดใส่เข้าไปอย่างรุนแรงไม่ปรานีแล้วจะบีบรัดเค้ามากแค่ไหนกันน่ะ

"ซีวอน.. ....(>///<)...อ๊า..มากกว่านี้ อ๊ะ..อ๊า..ผมอยากได้มากกว่านี้.." ชางมินร้องขอออกมาไม่หยุด

"อื้ม..ได้เลย..ชั้นก็ต้องการชางมินมากกว่านี้เหมือนกัน...อา.." ซีวอนทำตามที่ชางมินต้องการ

ร่างสูงจับร่างบางนอนราบลงกับเตียง จับเรียวขาร่างบางแยกออกจากกัน ถอนแกนกายร้อนออกมาจนเกือบหลุด แล้วกระแทกเข้าไปในช่องทางของร่างบางอย่างรุนแรงและลึกกว่าเดิม

"อึก..ซีวอน..อ๊า. ....(>///<).....อ๊า..ซีวอน..ผมต้องการซีวอน" ชางมินครางออกมาสุดเสียง ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาให้แทรกแกนกายเข้ามาในช่องทางเค้าให้ลึกและแนบแน่นมากกว่าเดิม

"อา..ชางมิน..น่ารักมากเลย..อา..ยังงั้นแหละ" ซีวอนครางออกมาอย่างสุขสม เมื่อชางมินยกสะโพกรับการกระแทกแกนกายของเค้าสวนมา

ร่างสูงขยับแกนกายส่ายวนในช่องทางของร่างบางอย่างบ้าคลั่ง กดเน้นไปที่จุดกระสันของร่างบางแล้วกระแทกซ้ำอีกครั้ง ไม่นานทั้งสองร่างก็ปลอดปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมกัน

"อ๊าาาาาาาาา.......... .(>///<)...ชางมิน...รักชางมินที่สุดเลย............" ซีวอนเอ่ยออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะถอนแกนกายออกมาจากช่องทางของชางมินอย่างช้าๆ แล้วล้มตัวลงนอนทับร่างบางอย่างเหนื่อยอ่อน

"อ๊าาาาาาาาา.......... .(>///<)...ซีวอน... ชอบซีวอน........" ชางมินเอ่ยออกมาเมื่อได้รับการสัมผัสจากซีวอนจนร่างกายแทบจะละลายไปแล้ว

.......................

"ซีวอน..ลุกออกไปซิฮะ...(>///<)...ผมหนัก" ชางมินพูดออกมาหลังจากหายเหนื่อยจากการรับสัมผัสจากร่างสูงแล้ว มือบางพยายามดันร่างสูงออกแต่ร่างสูงหาเขยื้อนไปไหนไม่

"ชางมิน..ชอบชั้นมากมั๊ย" ซีวอนถามออกมาขณะเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่กำลังพยายามดันเค้าออก

"...(>///<)...ชอบฮะ" ชางมินตอบออกมาอย่างเขินอายที่ซีวอนจ้องเค้าไม่วางตา

"ชั้นถามว่าชอบมากมั๊ย ตอบมาสิ..ไม่งั้นจะนอนทับให้แบนไปเลย" ซีวอนยังคาดคั้นชางมินไม่เลิก

"ชอบมากฮะ..(>///<)...ชอบมากที่สุดเลย" ชางมินตอบออกมาตามความรู้สึกของตัวเองที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา

"ชอบมากกว่าชอบพี่ชายรึเปล่า" ซีวอนยังไม่เลิกแคลงใจเรื่องพี่ๆ ของร่างบางอยู่ดี

"ผมรักพี่ๆ ไม่ได้ชอบซักหน่อย" ชางมินตอบคำถามที่ทำให้ซีวอนอยากจะอัดพี่ชายของร่างบางยิ่งนัก

"รักเหรอ!>>แล้วทำไมไม่รักชั้นบ้างล่ะ รักชั้นเหมือนที่ชั้นรักชางมินไง" ซีวอนร้องขอออกมาด้วยแววตาเศร้าลงเมื่อคิดว่าทำไมร่างบางไม่รักตัวเองบ้างเลย

"ก็ซีวอนไม่ใช่คนในครอบครัวนี่นา" ชางมินตอบออกมาตามความเข้าใจของตัวเอง ว่าถ้าจะรักน่ะรักได้เฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้น ถ้าคนภายนอกครอบครัวให้ได้แค่ชอบ

"แล้วถ้าชั้นเป็นคนในครอบครัว..ชางมินจะรักชั้นมั๊ย" ซีวอนถามออกมาอีกครั้ง อยากฟังจากปากร่างบางใจแทบขาดว่าจะตอบว่ายังไง หลังจากที่พอจะเข้าใจในความคิดความเข้าใจของร่างบางแล้ว

"รักสิฮะ..(*//*).." ชางมินตอบออกมาตาแป๋ว

"รักชั้นใช่มั๊ย ชางมินรักชั้นใช่มั๊ย" ซีวอนตะโกนร้องออกมาอย่างดีใจ

ร่างสูงลุกขึ้นนั่งแล้วจับตัวร่างบางขึ้นเขย่าไปมาอย่างดีใจ

"โอ๊ยย..ซีวอน ผมเจ็บ" ชางมินร้องออกมาน้ำตาไหลพราก ที่ร่างสูงทำเค้าเจ็บช่องทางด้านหลังจนแทบจะทรุดลงไปกองกับเตียงอยู่แล้ว

"โอ๋โอ๋..ไม่ร้องนะครับคนดี ชั้นขอโทษ ไม่ร้องนะ" ซีวอนเมื่อรู้ตัวก็จับร่างบางมานั่งบนตัวเค้า เอนตัวลงพิงหัวเตียง ก่อนจะปลอบประลอมจูบซับน้ำตาให้ร่างบางอย่างเอาใจ

"ซีวอน..จะให้ผมกลับบ้านได้รึยังฮะ ผมคิดถึงพี่ๆ อยากกินกับข้าวฝีมือพี่แจ อยากให้พี่ยุนอุ้มไปอาบน้ำ อยากขี่หลังพี่ยูซอนไปที่ห้องนั่งเล่น อยากให้พี่จุนซูป้อนขนม อยากไปหาพี่ๆ" ชางมินเอ่ยถามขึ้นมา เมื่อคิดถึงพี่ๆ ขึ้นมาจับใจ ไม่รู้ป่านนี้พี่ๆ จะตามหาเค้าจ้าละหวั่นมากแค่ไหน ไม่รู้พี่ๆ จะมีคนให้ดูแลรึเปล่า

ซีวอนถึงกับกุมขมับอย่างกลุ้มใจ เมื่อรู้ว่าวันนึงๆ ตลอดอายุ 19 ปีของร่างบางนี่ทำอะไรบ้าง นี่ติดพี่ๆ มากถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แล้วเค้าจะแยกชางมินออกมาจากพี่ๆ ได้มั๊ยเนี่ย

"ยังกลับไม่ได้หรอก ชางมินน่ะ..เป็นภรรยาชั้นแล้ว ก็ต้องอยู่กับชั้นมากกว่าอยู่กับพี่ๆ สิ" ซีวอนอ้างขึ้นมาอย่างถือสิทธิ์ มือหนาจับร่างบางที่พิงอกตัวเองอยู่ให้มานั่งคร่อมต้นขาเค้าสบตายืนยันว่าที่พูดน่ะจริง

"เอ๋! ภรรยา..ผมเป็นผู้ชายนะ จะเป็นภรรยาซีวอนได้ไงล่ะ ที่ผมเคยอ่านเจอเค้าว่าผู้ชายต้องเป็นสามี แล้วผู้หญิงค่อยเป็นภรรยาไม่ใช่เหรอฮะ" ชางมินอ้างอิงจากหนังสือที่เค้าเคยอ่านเจอ

"ก็ใช่นะ แต่บังเอิญว่าชั้นกับชางมิน..เรา make love กันแล้ว..." ร่างสูงเว้นจังหวะมองดูหน้าชางมิน

".....(*//*)..เอ๋! make love แปลว่าทำรัก ผมกับซีวอนไป make love กันตอนไหนเหรอฮะ" ชางมินก็กำลังประมวลผลคำพูดของซีวอนอย่างรวดเร็ว พร้อมเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

"ก็ที่ทำเมื่อกี้นั่นแหละ ที่เรียกว่า make love แล้วชั้นก็เป็นฝ่ายเข้าไปในตัวชางมินใช่มั๊ยล่ะ.." ซีวอนอมยิ้มในความซื่อของร่างบาง ก่อนที่จะอธิบายแบบผ่านๆ ไป..ด้วยไม่อยากให้ร่างบางทันความคิดเค้ามากนัก เดี๋ยวจะเกลี้ยกล่อมให้เป็นภรรยาได้ลำบาก

"...(*//*)(_//_)(*//*)..." ชางมินพยักหน้าเมื่อซีวอนบอกว่าได้เข้ามาในตัวเค้า

"อืม..ฉะนั้นเมื่อชั้นเข้าไปในตัวชางมินแล้ว ชั้นจึงเป็นสามีของชางมิน..ชางมินก็เป็นภรรยาของชั้น แล้วภรรยาที่ดีต้องคอยเอาใจสามี..อยู่ข้างๆ สามีคอยให้กำลังใจ และที่สำคัญต้องให้สามีได้ทำหน้าที่เข้าไปข้างในได้บ่อยๆ ตามที่สามีต้องการด้วย....ชางมินเข้าใจที่ชั้นพูดใช่มั๊ย" ซีวอนอธิบายออกมาโดยที่ใส่ความต้องการของตัวเองเข้าไปซะเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งหาเป็นประโยชน์กับชางมินแม้แต่น้อยไม่

"เข้าใจแล้วฮะ..ผมจะเป็นภรรยาที่ดีตามที่ซีวอนบอก แต่ผมก็อยากอยู่กับพี่ๆ นี่นา ถ้าไม่มีพี่ๆ ใครจะดูแลผมล่ะ.." ชางมินที่ไม่รู้ว่าเข้าใจที่ซีวอนพูดจริงรึเปล่า ก็บอกความต้องการของตัวเองออกมาบ้าง

"ก็ชั้นไง..ชั้นเป็นสามีของชางมินแล้ว ชั้นจะดูแลชางมินเอง ชั้นจะให้แม่บ้านทำกับข้าวที่ชางมินชอบไว้ให้..อุ้มชางมินไปอาบน้ำแล้วชั้นจะอาบให้ชางมินเองด้วยนะ ชางมินจะได้สบายไง อาบเสร็จก็จะใส่เสื้อผ้าให้..อุ้มลงไปกินข้าว..ป้อนข้าวด้วยปากเพราะชั้นจะช่วยชางมินเคี้ยว..ชางมินจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเคี้ยวด้วยไง โอเคมั๊ย ตกลงชางมินให้ชั้นดูแลแทนพี่ๆ นะ??...." ซีวอนอาสาดูแลชางมินทุกอย่างแทนพี่ๆ โดยพยายามพูดเหมือนว่าชางมินเป็นฝ่ายได้ประโยชน์ แต่จริงๆ แล้วก็รู้กันดี ว่าใครที่มันมีแต่ได้กับได้อยู่ฝ่ายเดียว

"ก็ได้ฮะ ผมให้ซีวอนดูแลก็ได้ แต่ซีวอนต้องให้ผมได้เจอพี่ๆ ทุกวันด้วยนะ" ไม่ว่าจะยังไงชางมินก็ยังอยากอยู่ใกล้กับพี่ๆ อยู่ดี

"ก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นจะให้คนของชั้นไปรับพี่ๆ ของชางมินมาแล้วกัน" สุดท้ายซีวอนก็ต้องยอม เมื่อไม่ว่าพูดยังไงชางมินก็ยังอยากอยู่ใกล้พี่ๆ

"ฮะ..ขอบคุณฮะซีวอน..จุ๊บบ.. จุ๊บบ..ฝันดีนะฮะ" ชางมินดีใจที่ซีวอนยอมให้เค้าเจอพี่ๆ แล้วจึงไปจุ๊บบแก้มร่างสูงขอบคุณ แล้วยังไปจุ๊บบปากร่างสูงเพื่อราตรีสวัสดิ์อีก

ก่อนที่จะลุกออกจากตัวร่างสูงไปล้มตัวลงนอน แต่ไม่ทันไรก็โดนร่างสูงจับพลิกตัวให้หันหน้ามาหาอีก

"เดี๋ยวที่ชางมินทำเมื่อกี้ ใครสอน??.." ซีวอนถามออกมาอย่างแคลงใจในการกระทำของชางมิน ทั้งยังรู้สึกกลัวในคำตอบของร่างบางชอบกล อย่าเลยนะ..อย่าตอบแบบนั้นออกมา

"ผมกับพี่ๆ ก็ชอบทำแบบนั้กันนี่ฮะ จุ๊บบแก้มขอบคุณแล้วก็จุ๊บบปากราตรีสวัสดิ์ ทำทุกวันเลย..พี่ๆ ยิ่งชอบทำกันใหญ่ไม่รู้อะไรนักหนา จนแก้มกับปากผมช้ำไปหมด ไม่เอาล่ะ..ผมง่วง..ไม่คุยกับซีวอนแล้ว..นอนดีกว่า......." เล่าให้ซีวอนฟังจบ ชางมินก็หลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์ทันที

.......................

ซีวอนน่ะเหรอ........จะพูดถึงทำไม.........ก็แบบว่าเบสิคเบสิค

"....(Oo O )($O$ )>>..." ซีวอนนั่งตาโตอ้าปากเหวอตั้งแต่ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากชางมิน

เมื่อ 10 นาทีผ่านไปแล้ว

"อ้ากกกกกกก........ช้านอยากจาบ้าตายยย...........ม่ายยยยยยยยยย........ชางมินนนของช้านนนนนน............ถ้าชั้นจะฆ่าพี่ๆ ของชางมิน.............จะมีใครมีปัญหามั๊ยเนี่ยยยยยยยย........." ซีวอนที่เพิ่งมีสติกลับคืนมา โวยวายออกมาอย่างบ้าคลั่ง มาดนิ่ง แข็งกร้าว เย็นชา อย่างเจ้าชายที่อุตส่าห์สะสมมาก็หลุดกันคราวนี้แหละ

ที่รักของผมโดนพี่ๆ ทำถึงขนาดนี้เลยรึเนี่ย มันจะมากเกินกว่าพี่น้องปกติเค้าทำกันแล้วนะ

ถึงว่าล่ะ..............ทะแม่งทะแม่ง ตั้งแต่ใช้จูบมาปลุกให้ตื่นแล้ว

พี่น้องปกติที่ไหนเค้าทำกัน ช่วยมาบอกผมที..เพราะผมรู้ว่ามันไม่มีหรอก

...........นอกจากพี่น้องบ้านของที่รักผมเนี่ย.......................

.......................

"น้องมินนนนนนนน..........." เสียงแจจุงพี่ใหญ่

"น้องมินอยู่ไหน ................." เสียงยุนโฮพี่รอง

"พี่มารับแล้ว........................" เสียงยูซอนพี่สาม

"น้องมินนนนนนนน..........." เสียงจุนซูพี่สี่

เมื่อพี่ชายทั้งสี่คนของชางมินปรากฎตัวอยู่ที่คฤหาสต์ตระกูลชอย เสียงเอะอะโวยวายก็เกิดขึ้นอย่างที่ใครหน้าไหนก็ห้ามไม่อยู่

ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะพ่อแม่ของซีวอนไม่อยู่บ้าน ติดกิจธุระสำคัญไปเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนรักอย่างพ่อแม่พี่น้องตระกูลชิมอยู่น่ะสิ

"พี่แจจุง พี่ยุนโฮ พี่ยูซอน พี่จุนซู คิดถึงพี่ๆ จังเลยฮะ" ชางมินที่กำลังนั่งกินข้าวโดยมีซีวอนคอยป้อน(แน่ใจรึว่าป้อนข้าว) ได้ยินเสียงพี่ๆ ก็กระโดดออกจากตักร่างสูงวิ่งไปหาอ้อมกอดของพี่ๆ ทันที

"อ๊า...จุ๊บบ....น้องมินพี่ขอโทษ เมื่อคืนมีใครทำอาหารอร่อยๆ ให้กินมั๊ยน้องรัก" แจจุงจุ๊บบแก้มขอโทษชางมิน

"อา...จุ๊บบ....น้องมินพี่ขอโทษ เมื่อคืนมีใครอุ้มไปอาบน้ำรึเปล่าครับคนเก่ง" ยุนโฮจุ๊บบแก้มขอโทษชางมิน

"อ๋า...จุ๊บบ....น้องมินพี่ขอโทษ เมื่อคืนมีใครให้ขี่หลังรึเปล่าครับคนดี" ยูซอนจุ๊บบแก้มขอโทษชางมิน

"อ๊า...จุ๊บบ....น้องมินพี่ขอโทษ เมื่อคืนมีใครป้อนขนมมั๊ยน้องพี่" จุนซูจุ๊บบแก้มขอโทษชางมิน

เมื่อพี่ๆ ทั้งสี่พูดกันครบทุกคนแล้ว ชางมินที่กำลังอมลมแก้มป่องอยู่ก็หายงอนพี่ๆ ขึ้นมาทันที่

"อ๊า..พี่ๆ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงฮะ.....จุ๊บบ....จุ๊บบ....จุ๊บบ....จุ๊บบ...." ชางมินเข้าไปจุ๊บบแก้มพี่ๆ ที่ยื่นแก้มให้จุ๊บบทีละคนอย่างเอาใจ

"ไม่เป็นไรหรอกน๊าน้องรัก.."แจจุงพูดออกมาพลางลูบหัวชางมิน

"แค่น้องมินสบายดีก็พอแล้วล่ะครับคนเก่ง.." ยุนโฮพูดออกมาพลางลูบหัวชางมิน

"กลับบ้านของเรากันเถอะนะครับคนดี.." ยูซอนพูดออกมาพลางลูบหัวชางมิน

"คงคิดถึงบ้านเราแย่แล้วใช่มั๊ยน้องพี่.." จุนซูพูดออกมาพลางลูบหัวชางมิน

"ฮะ ผมคิดถึงพี่ๆ แล้วก็บ้านของเรามากที่สุดเลย กลับกันเถอะฮะ พี่ยุนอุ้มผมน้า" ชางมินหันไปให้พี่ชายคนรองอุ้ม

"ครับผม..กอดคอพี่ดีๆ ล่ะ เดี๋ยวตกมาไม่รู้ด้วยน้า" ยุนโฮอุ้มชางมินขึ้นเอวทันที ท่าทางเหมือนพ่อลิงกำลังอุ้มลูกลิงอยู่ ต่างกันตรงที่คนที่อุ้มน่ะเป็นหมีขาวไม่ใช่ลิงซักหน่อย

แล้วพี่น้องทั้ง 5 ก็เดินออกจากคฤหาสต์ตระกูลชอยไป โดยชางมินและพี่ๆ ยังคงส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวมาให้ใครบางคนในบ้านได้ช้ำในตายกันเล่นๆ

"ถึงบ้านแล้วพี่แจจุงทำกับข้าวให้ผมนะฮะ"

"จ๊าน้องรัก"

"พี่ยุนโฮอุ้มผมไปอาบน้ำนะฮะ"

"ครับคนเก่ง"

"พี่ยูซอนให้ผมขี่หลังไปห้องนั่งเล่นนะฮะ"

"ครับคนดี"

"พี่จุนซูป้อนขนมผมนะฮะ"

"จ๊าน้องพี่"

แล้วพี่น้องทั้ง 5 ก็เดินออกจากคฤหาสต์ตระกูลชอยห่างออกไปไกลเรื่อยๆ ปล่อยให้ร่างสูงของลูกชายคนเดียวของตระกูลชอยต้องยืนมองนิ่ง อึ้ง ตะลึง ค้าง อยู่หัวโด่เป็นเสาเป็นหลักเป็นตอของบ้านต่อไป

.......................

"คุณชายคงยังไม่รู้ว่า เวลาที่คุณนู๋ชางมินอยู่กับพี่ๆ แล้วจะลืมทุกคนที่อยู่ข้างกายไปหมดเลย" เยซองที่ยืนมองพี่น้องทั้ง 5 เดินออกจากคฤหาสต์ตระกูลชอยไปอยู่ข้างๆ ซีวอนเอ่ยขึ้นมา

"แล้วพี่ๆ ของคุณนู๋ชางมินก็เหมือนกัน เวลาที่พวกเค้ารวมตัวกันทั้ง 5 คนแล้ว จะมองไม่เห็นใครเลยทั้งสิ้น กลับสนใจเฉพาะคุณนู๋ชางมินคนเดียวเท่านั้น" คยูฮยอนอธิบายให้ซีวอนฟัง

"จึงไม่แปลกที่เมื่อกี้ พี่ๆ ของคุณนู๋ชางมินจะไม่ทักคุณชายเพราะมองไม่เห็นคุณชายเลย" เยซองยังเสริม

"จึงไม่แปลกที่คุณนู๋ชางมินจะไปกับพี่ๆ อย่างง่ายดายโดยไม่ได้ล่ำลาคุณชายเลย" คยูฮยอนยังเพิ่ม

"แล้วทำไมพวกนายพึ่งมาบอกชั้น ชางมินไปแล้ว..มาบอกตอนนี้มันจะได้อะไรขึ้นมา" ซีวอนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แววตาที่อ่อนโยนและขี้เล่นเมื่ออยู่กับชางมินได้หายไปในบัดดล เมื่อตอนนี้เค้าไม่มีชางมินอยู่ข้างกายแล้ว เค้าไม่มีชางมินอยู่ข้างๆ แล้ว

ที่อุตส่าห์ร่ำเรียนวิชาป้องกันตัวมามากมายนี่ กลับหาใช้ประโยชน์ได้ไม่ โดนพรากคนรักไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ดันทำอะไรไม่ได้เลย

"แต่คุณชายอย่าลืมไปสิครับ ว่าคฤหาสต์ตระกูชอยกับคฤหาสต์ตระกูลชิมอยู่ในรั้วบ้านเดียวกันซึ่งมีเพียง..ทะเลสาบสีรุ้ง..มาคั่นกลางเท่านั้นนะครับ" เยซองเริ่มชี้ทางให้ซีวอนที่ตอนนี้ดูจะเสียใจจนใช้ความคิดไม่ได้

"เพียงแค่คุณชายเดินข้าม..สะพานแห่งรัก..ที่ทอดตัวข้าม..ทะเลสาบสีรุ้ง..ไป 15 นาที ก็ถึงคฤหาสต์ตระกูลชิมแล้วนะครับ" คยูฮยอนช่วยชี้แนะซีวอนอีกแรง

"ชางมิน...ชั้นจะไปรับชางมินกลับมา รอชั้นก่อนนะภรรยาของชั้น" ซีวอนเอ่ยออกมาอย่างพร่ำเพ้อ

"คุณชาย..อย่าลืมสิครับ ว่าคุณนู๋ชางมินจะไม่มากับคุณชายง่ายๆ หากยังมีพี่ๆ อยู่ข้างๆ แบบนั้น" เยซองเตือนซีวอนที่ใช้สมองน้อยอีกแล้ว

"ฉะนั้น เราต้องไปลักพาตัวคุณนู๋ชางมินมาเหมือนเมื่อคืนครับ" คยูฮยอนบอกแผนการให้

"ได้..ชั้นจะไปเอาภรรยาชั้นกลับมา ไม่ยอมให้พี่ๆ พวกนั้นเอาไปได้ฝ่ายเดียวหรอก" ซีวอนกล่าวออกมาอย่างมุ่งมั่น ต้องเอาชางมินกลับมาอยู่ข้างกายให้ได้ ต้องเอาชางมินกลับมา

ซีวอนเริ่มจัดการวางแผนการกับเยซองและคยูฮยอน เพื่อที่จะชิงตัวชางมินกลับมา

แม้เค้าจะเสียเปรียบอยู่บ้างตรงที่ชางมินไม่ยอมมากับเค้าง่ายๆ เหมือนที่ยอมไปกับพี่ๆ อย่างง่ายดาย

แต่คนอย่างชอย ซีวอนก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ

เตรียมรับมือให้ดีก็แล้วกัน.....พี่น้องตระกูลชิม ระวังจะเสียน้องรักมาให้คนอย่างชอย ซีวอน

$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#$#

By..Sweet JinNie

3 Comments