My Lovely_HoMin!

 

 

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 7 หมาป่าเจ้าเล่ย์ And กระต่ายน้อย..[KyuHyun x Sungmin]..NC-19

 

 

"คยูอา..ดงแฮเป็นอะไรรึเปล่าอ่ะ  ทำไมร้องแปลกๆ..(*o*).." ซองมินที่เดินผ่านมาทางห้องคิบอมกับดงแฮได้ยินเสียงดงแฮร้องแปลกๆ ไปก็สงสัย  ถามคยูฮยอนออกมา

"ไม่หรอกครับซองมิน  พี่ดงแฮสบายดี  พี่คิบอมคงไม่รุนแรงมากหรอก" คยูฮยอนหน้าตากระอักกระอวนเลิกลักไม่รู้จะตอบซองมินยังไงดี

"รุนแรงเหรอ??..คิบอมจะทำร้ายดงแฮเหรอ  งั้นเราไปช่วยดงแฮกันเถอะ  ชั้นปล่อยให้ไอ้แก้มป่องนั่นมาทำร้ายเพื่อนชั้นไม่ได้หรอก.." ซองมินว่าพลางจะลากคยูฮยอนบุกเข้าห้องเพื่อนทันที

"ไม่ใช่อย่างงั้นครับซองมิน  พี่คิบอมไม่ได้ทำร้ายพี่ดงแฮ  พวกเค้าเพียงแค่เล่นมวยปล้ำกันน่ะครับ.." เอาว่ะไม่รู้จะพูดไงแล้ว  บอกไปแบบนี้เลยแล้วกัน  คยูฮยอนคิดในใจดึงซองมินไว้ไม่ให้เข้าไปที่ประตู

"เหรอ..เล่นมวยปล้ำเหรอ  ทำไมไม่ชวนชั้นเลยล่ะ..เล่นกันแค่สองคน  ชั้นงอนดงแฮแล้วล่ะ.." ซองมินที่เข้าใจผิดที่ผิดทางไปหน่อย  ก็เดินหนีออกมาจากหน้าห้องคิบอมและดงแฮ  โดยมีคยูฮยอนตามมาติดๆ

"อย่างอนพี่ดงแฮเลยครับ  ให้พวกเค้าเล่นสองคนน่ะดีแล้ว  ขืนพวกเค้ามาชวนซองมินเล่นด้วยสิ..ผมโกรธจริงๆ ด้วย" คยูฮยอนพูดในสิ่งที่คิดออกมา

ใครหลายคนคงจะเข้าใจในสิ่งที่คยูฮยอนพูด [ถ้าชวนเล่นด้วยในความหมายของคยูคือเล่น 3P น่ะ]  แต่ไม่ใช่เลยสำหรับซองมิน

"นายจะโกรธทำไมล่ะ..ก็ชั้นอยากเล่นมวยปล้ำด้วยนี่นา" ซองมินพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ

"ซองมินอยากเล่นมวยปล้ำจริงๆ เหรอครับ..(<0>)(^0^)..." คยูฮยอนหูหางโผล่เข้าไปจับมือซองมินขึ้นมา  ก่อนจะถามซองมินอย่างเจ้าเล่ห์

"อื้อ..ก็ใช่น่ะสิ...(*o*).." ซองมินตอบกลับมาตาแป๋ว

"แต่ซองมินจะเจ็บนะครับ.." คยูอยอนพูดมาทางนี้

"ไม่เป็นไรหรอกน่า  ตอนชั้นฝึกมวยจีนยังไม่เห็นเป็นไรเลย" ซองมินพูดไปทางนู้น  ช่างพูดกันคนล่ะเรื่องเดียวกันซะจริ๊ง

"งั้น..ผมจะเล่นกับซองมินเองนะครับ  แล้วอย่ามาร้องไห้หรือห้ามทีหลังล่ะ..ผมไม่หยุดจริงๆ ด้วยนะ" คยูฮยอนพูดอย่างเจ้าเล่ห์

"อื้อ..ลี ซองมินซะอย่าง..ไม่ร้องไห้อยู่แล้ว.." ซองมินแม้จะรู้สึกว่าคำพูดของคยูฮยอนดูแปลกๆ ไม่ชอบมาพากลไม่น่าไว้ใจ  แต่ด้วยความอยากลองเล่นมวยปล้ำจึงชูสองนิ้วยิ้มอย่างน่ารัก  น่ารัก  น่ารักซะจนคยูฮยอนเริ่มเก็บอาการไม่ไหวแล้ว

"งั้นไปกันเลยครับ  ผมจะสอนซองมินเอง.." คยูฮยอนจูงมือซองมินไปทางห้องนอนของเค้ากับซองมินทันที  หึหึ..เสร็จผมล่ะกระต่ายน้อย  หลวมตัวมาแล้วนะ

.......................

"นายจะพาชั้นไปไหนน่ะคยูอา.." ซองมินถามขึ้นมาเมื่อโดนคยูฮยอนลากไปไหนก็ไม่รู้

"ก็ไปที่ห้องของเราไงครับ.." คยูฮยอนตอบซองมินกลับมา

"ทำไมต้องไปห้องเราล่ะ  ไปเล่นที่ห้องรับแขกไม่ได้เหรอ" ซองมินถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ(อีกครั้ง)

"ไม่ได้หรอกครับ  คนอยู่กันเต็ม..เราเล่นไม่ได้หรอก..อายเค้า" ซองมินอ่ะ..ไมช่างซักนักนะ  จริงๆ ก็ไม่ได้อายหรอก  แค่กลัวโดนขัดคอน่ะ

"ทำไมต้องอายล่ะ" ยังซักถามต่อ

"อืม..ยกตัวอย่างเช่น..พี่คิบอมกับพี่ดงแฮเค้ายังเล่นกันในห้องเลยนะครับ  แล้วซองมินจะไม่เล่นในห้องเหรอ" ยกตัวอย่างขนาดนี้แล้วซองมินจะยอมเลิกซักมั๊ยนะ

"หยั่งงั้นเหรอ  ก็ได้..เล่นในห้องก็ได้" กะอีแค่เล่นมวยปล้ำไมต้องเล่นในห้องด้วยน้า..ไม่เข้าใจเล้ย..แล้วถ้าเล่นแล้วเราต้องร้องเสียงแปลกๆ เหมือนดงแฮรึเปล่า

.........................

                "ซองมิน....เราจะเริ่มกันแล้วนะครับ.." ตอนนี้ผมกดไหล่ให้ซองมินนั่งลงบนเตียง

                "อื้อ..ก็เอาสิ.." แล้วไมต้องกดให้นั่งลงเตียงด้วยล่ะ

                "งั้น..ซองมินหลับตาก่อนนะ" เล่นมานั่งจ้องกันตาแป๋วอย่างงี้ผมก็แย่สิครับ

                "หลับทำไมอ่ะ" แล้วไมต้องหลับตาล่ะ

                "เอาเถอะครับ..นะ" เดี๋ยวซองมินก็ได้รู้แล้วล่ะ

                "อื้อ..ก็ได้" แล้วซองมินก็ปิดตากลมโตใสแป๋วนั้นลง

                คยูฮยอนนั่งมองใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ได้ปิดดวงตากลมโตนั้นลงแล้ว  มองไล่ลงมาจนถึงริมฝีปากบางสีชมพู  คยูฮยอนค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ลมหายใจอุ่นๆ รดซึ่งกันและกัน  ซองมินชะงักตัวนิดนึงแต่ยังไม่ได้ลืมตาขึ้น  ปากบางเผยอขึ้นนิดนึงก่อนที่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำออกมา

                "คยูอา..ลืมตาได้รึยะ..อะ..อื้อ...." ยังไม่ทันที่ซองมินจะถามได้จบประโยค  ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาแตะที่ปากตัวเอง  ก่อนที่จะกลายเป็นว่าปากตัวเองถูกลุกล้ำเข้ามาแล้ว

                คยูฮยอนอาศัยจังหวะที่ซองมินเอ่ยปากถามส่งลิ้นเข้าไปสำรวจในโพรงปากบาง  ซองมินเบิกตาโพล้งถอยกรูดไปที่หัวเตียง  แต่คยูฮยอนกลับไม่ยอมมือหนาจับท้ายทอยซองมินให้ใบหน้าแนบชิดกัน  ซองมินดิ้นขลุกขลักไปมามือเล็กก็ทุบตีไปที่อกคยูฮยอน  ไม่นานซองมินก็หยุดดิ้นมือเล็กกอดคอคยูฮยอนอย่างหาที่พึ่ง

คยูอยอนไล้มือไปปลดซิปกางเกงของซองมินออก  ดึงกางเกงออกไปโดยที่ซองมินไม่รู้ตัว  มือหนาไล้ไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวที่ยังไม่ตื่นตัวของซองมิน  ซองมินสะดุ้งโหยงมือเล็กเอื้อมมาดึงมือคยูฮยอนออกไป  แต่มือหนากลับรูดส่วนอ่อนไหวนั้นขึ้นลงจากปลายถึงโคน

"อ๊าา...คยูอา.." ซองมินครางออกมาเมื่อคยูฮยอนยอมปล่อยปากบางให้เป็นอิสระ

คยูฮยอนไล้จูบที่ซอกคอของซองมิน  ก่อนที่จะเรื่อยลงมาถึงตุ่มไตสีชมพู  คยูฮยอนจูบดูดดึงเม็ดสีชมพูนั้นก่อนจะขบกัดเบาๆ เรียกเสียงครางหวานจากซองมินได้ดี  ซองมินคงไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองได้เคลื่อนมานั่งคร่อมบนตักของคยูฮยอนแล้ว  ซองมินแหงนหน้าครางเสียงหวานเมื่อคยูฮยอนใช้ลิ้นไล้เลียหยอกล้อกับเม็ดสีชมพูทั้งสองข้างของตัวเอง  อีกทั้งมือของคยูฮยอนยังรูดรั้งส่วนอ่อนไหวของซองมินไม่หยุด

"อ๊าาาาา....." ซองมินครางออกมาสุดเสียงเมื่อได้ปลดปล่อยออกมาแล้ว

คยูฮยอนจูบขมับปลอบใจซองมินที่กำลังหอบด้วยความเหนื่อยอ่อน

"เหนื่อยแล้วเหรอครับ..ยังไม่ถึงไหนกันเลยนะ.." กระซิบเสียงแหบพร่าที่ข้างหูบาง

"คยูอา..มวยปล้ำเค้าเล่นกันอย่างงี้เหรอ..ชั้นนึกว่าจับอีกฝ่ายทุ่มเหมือนในทีวีซะอีก" ซองมินเอ่ยถามคยูฮยอนออกมาหลังจากที่เลิกหอบแล้ว

"ก็ถ้าจะเล่นแบบที่พี่คิบอมพี่ดงแฮเค้าเล่นกัน....ก็ต้องเล่นแบบนี้ล่ะครับ...แล้วซองมินรู้สึกยังไงครับ  รู้สึกดีมั๊ย..รึรังเกียจผม...." คยูฮยอนถามออกมามือหนาก็ปัดปอยผมของซองมินไปทัดไว้ข้างหู

"ไม่รู้สิ..ชั้นรู้สึกแปลกๆ อ่ะ  มันร้อนผ่าวไปหมดเลย  แล้วยังสั่นสะท้านไงชอบกล" ซองมินบอกคยูฮยอนออกไปตามที่ตัวเองรู้สึก

"เหรอครับ..แล้วรังเกียจผมมั๊ย...." คยูฮยอนรู้ว่าซองมินไม่ได้รังเกียจแต่ก็อยากถามให้ซองมินตอบออกมาเอง

"ก็ไม่หนิ....แล้วทำไมต้องรังเกียจด้วยล่ะ....(*o*).." ซองมินถามออกมาตาแป๋ว

"ก็ไม่ทำไมหรอกครับ..ผมแค่อยากรู้ว่าซองมินชอบมั๊ยเท่านั้นเอง....งั้นเรามาต่อจากเมื่อกี้ดีกว่านะครับ..." คยูฮยอนพูดออกมาพร้อมเลื่อนมือหนาไปที่สะโพกซองมินก่อนจะขยำซะเต็มมือ

"อ๊าา..คยูอา  ยังมีต่ออีกเหรอ.." เสียงครางดังออกมาก่อนที่จะซักถามคยูฮยอนอย่างสงสัยใคร่รู้

"ครับ..ซองมินกางขาออกหน่อยนะ" คำแรกให้คำตอบไป  ก่อนที่จะดันซองมินให้นอนราบลงบนที่นอนพร้อมทั้งบอกให้กางขาออก

ซองมินแม้จะรู้สึกเขินอายจนต้องเอามือเล็กทั้งสองข้างมาปิดหน้าไว้  แต่ก็ยอมกางขาออกอย่างว่าง่ายตามที่คยูฮยอนบอก

คยูฮยอนยิ้มเอ็นดูกับปฏิกิริยาของซองมิน  ก่อนที่มือหนาจะดึงมือเล็กนั้นออกมาจากใบหน้าเนียนใส

"ไม่ต้องอายหรอกครับ  ซองมินสวยออกนะ"

"คยูอา..ถอดเสื้อผ้าออกทำไมอ่ะ...(>///<).." ซองมินเมื่อมองขึ้นไปที่คยูฮยอนก็เห็นว่าไม่มีเสื้อผ้าอยู่สักชิ้นเดียว  แผงอกที่ดูกำยำของคยูฮยอนทำให้ซองมินต้องใจเต้นอย่างไม่รู้สาเหตุ

คยูฮยอนเพียงแค่ยิ้มให้ไม่ตอบอะไร

มือหนาเอื้อมจับมือเล็กให้มากอบกุมแกนกายของเค้า  ชักนำมือเล็กให้รูดขึ้นลงตามความยาวของตัวเองจนขยายใหญ่ล้นมือเล็ก

"อ๊าาาาา...ซองมิน  ทำได้ดีมากเลยครับ"

คยูฮยอนจับแกนกายของตัวเองที่ขยายแล้วไปจ่อตรงช่องทางสีชมพูของซองมิน  ก่อนที่จะถูไถไปมารอบปากทางนั้น

"อะ..คยูอา.." ซองมินสะดุ้งเสียวว๊าบครางชื่อคยูฮยอนออกมา

คยูฮยอนแทรกแกนกายเข้าไปในช่องทางของซองมินทันทีที่ซองมินเผลอ

"อ่ะ..คยูอา  เจ็บจังเลยอ่ะ.." ซองมินสะดุ้งอีกครั้งน้ำตาไหลพรากเลอะแก้มเนียนใส

"ซองมิน.... ผ่อนลมหายใจช้าๆ นะครับจะได้ไม่เจ็บมาก...." คยูฮยอนเองก็แทรกแกนกายเข้าไปได้แค่ครึ่งเดียว  เพราะช่องทางที่ยังไม่ได้หล่อลื่นของซองมินนั้นเกร็งบีบรัดแกนกายเค้าแน่นจนขยับไม่ได้

คยูฮยอนพรมจูบซับน้ำตาให้ซองมิน  ก่อนที่จะวกกลับมามอบจูบให้ซองมินอย่างอ่อนโยนเพื่อว่าซองมินจะลืมความเจ็บปวดได้บ้าง

จริงๆ แล้วก็ไม่อยากจะทำให้ซองมินเจ็บปวด  เพียงแค่เค้าอยากให้แกนกายเค้าเข้าไปในตัวซองมินเป็นสิ่งแรก  คิดดูสิแม้แต่มือตัวเองก็ยังไม่อยากให้แตะต้องช่องทางของซองมินก่อนเลย

เมื่อเห็นว่าช่องทางของซองมินผ่อนคลายแล้ว  คยูฮยอนก็ถอนแกนกายออกมาก่อนที่จะแทรกเข้าไปใหม่ในครั้งเดียวจนสุดความยาว  เป็นจังหวะเดียวกับที่ถอนจูบออกจากปากบาง

"อ่ะ...อ๊าาาาา....เจ็บ..." ซองมินครางออกมาอย่างเจ็บปวด  มือเล็กจิกลงที่ต้นแขนคยูฮยอนแน่น

คยูฮยอนวนแกนกายในช่องทางของซองมิน  เมื่อเจอจุดกระสันแล้วก็ได้ยินเสียงครางหวานหู

"อ่ะ..อ๊าา...คยูอา..เข้ามาลึกกว่านี้ได้มั๊ย" ซองมินร้องขออย่างไม่รู้ตัวเมื่อคยูฮยอนขยับโดนจุดที่ทำให้รู้สึกดี  ความรู้สึกเจ็บที่เคยมีได้ลดน้อยลง  กลับแทนที่ด้วยความเสียวซ่านซะจนอยากจะละลาย

คยูฮยอนขยับเข้าออกในช่องทางของซองมินลึกกว่าเดิม  พร้อมทั้งเร่งจังหวะให้รัวแรงและเร็วขึ้น  คยูฮยอนขยับแกนกายในช่องทางของซองมินอย่างบ้าคลั่ง  จากที่เคยตั้งใจว่าจะไม่ทำให้เจ็บมากไปกว่านี้แล้วกลับลืมไปซะหมด

คยูฮยอนเมื่อเห็นว่าตัวเองใกล้ปลดปล่อยแล้ว  ก็เอื้อมมือไปข้างหน้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของซองมินไว้  พร้อมทั้งรูดขึ้นลงตามจังหวะที่ตัวเองกระแทกแกนกายที่ช่องทางของซองมิน

"อ๊า...คยูอา...อ๊า..." ซองมินที่ได้รับการปรนเปรอจากคยูฮยอนก็ส่งเสียงครางออกมาก่อนที่ทั้งคู่จะปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน

"อ๊าาาาา....คยูอา/อ๊าาาาา....ซองมิน"

.......................

                "คยูอา..คราวหลังชั้นไม่อยากเล่นมวยปล้ำแล้วล่ะ" หลังจากที่หายเหนื่อยจากกิจกรรมเมื่อครู่แล้ว  ซองมินก็พูดสิ่งที่ทำให้คยูฮยอนต้องสะดุ้ง

                "ทำไมล่ะครับ..ซองมิน" ยอมได้ที่ไหนกันล่ะเดี๋ยวผมเฉาตายพอดี

                "ก็มันเจ็บนี่นา..ไม่อยากเล่นแล้ว  ไม่รู้ดงแฮทนได้ไง..ชั้นไม่ยอมทนเหมือนดงแฮหรอก...." ซองมินบ่นออกมาซะยืดยาวสุดท้าย

                "ฮ่าฮ่า....ฮ่าฮ่า....ฮ่าฮ่า...." เสียงหัวเราะแบบไม่เกรงใจใครออกมาจากปากของคยูฮยอน

                "หยุดเลยนะ  หัวเราะทำไม..นายไม่ได้มาเจ็บเหมือนชั้นนี่.....เอ๊ะ!  รึว่าคราวหลังชั้นจะทำแบบนายบ้าง  แล้วให้นายอยู่เฉยๆ เหมือนชั้นแทน" อีกครั้งที่ซองมินทำให้คยูฮยอนต้องสะดุ้ง

                "ฮ่าฮ่า....อ่ะ..อา  เมื่อกี้ซองมินว่าอะไรนะครับ  ไม่ได้นะ  ทำแบบนั้นไม่ได้  ซองมินจะมาทำแบบผมไม่ได้หรอก  ผมน่ะทำได้คนเดียว  ซองมินน่ะอยู่เฉยๆ ดีแล้ว" คยูฮยอนต้องหัวเราะค้างทันทีที่ซองมินพูดออกมาแบบนั้น

                "คยูอา....แต่ชั้นไม่อยากเจ็บนี่..." ซองมินก็ยังไม่ยอม

                "เถอะครับ  คราวหลังผมจะไม่ทำให้ซองมินเจ็บแบบนี้อีกนะ  ผมจะอ่อนโยนกว่านี้....โอเคมั๊ยครับ" แล้วคยูฮยอนก็พูดเอาแต่ได้ไปซะ

                "อืม..ก็ได้  คราวหลังต้องไม่เจ็บนะ  ไม่งั้นชั้นไม่ยอมเล่นมวยปล้ำกับนายจริงๆ ด้วย...." ซองมินหยุดคิดนิดนึง  ก่อนจะยื่นคำขาดกับคยูฮยอน

                "คร้าบบบบ...(^o^).." คยูฮยอนรับปากทันทีมือหนาก็โอบเอวบางให้แนบชิดเข้าหาตัวเองมากขึ้น

............................................

                "คยูอา..ชั้นว่าจะไปลองชวนฮยอกแจเล่นมวยปล้ำดูอ่ะ  อยากแกล้งไอ้แห้งนั่นให้เจ็บบ้าง  ชอบแกล้งชั้นดีนัก....นายว่าดีมั๊ย??..." คำถามที่เสียดแทงร่างกายทะลุไปจนถึงหัวใจคยูฮยอนหลุดออกมาจากปากของซองมิน

                "เอิ๊กกก....ซองมินนนนน  ไม่ได้นะครับ  ไม่ได้เด็ดขาด  ซองมินจะเล่นมวยปล้ำกับใครไม่ได้เด็ดขาดเลยนะครับ  นอกจากผมคนเดียว  เข้าใจนะครับ...นะครับซองมิน  เข้าใจใช่มั๊ย???.." คยูฮยอนสะอึกทันทีที่ซองมินพูดจบ  ห้ามปรามซะยาวยืดก่อนที่จะถามย้ำเอาคำยืนยันจากปากซองมินว่าจะไม่เล่นมวยปล้ำกับใครอื่น

                "อ่ะ..ก็ได้  ไม่เล่นกับฮยอกแจก็ได้" ซองมินอมลมแก้มป่องอย่างจำยอมตามคยูฮยอน

                "ไม่ใช่แต่พี่ฮยอกแจครับ  คนอื่นก็ห้ามด้วย..."

                "ก็ได้  กับคนอื่นก็จะไม่เล่น  จะเล่นกับนายคนเดียว"

                "เฮ้อ! ค่อยโล่งใจหน่อย  ซองมินทำผมเกือบหัวใจวายก่อนวัยอันควรแน่ะ" คยูฮยอนถอนหายใจซะเฮือกใหญ่  เมื่อได้รับคำยืนยันจากซองมินแล้ว

                "คยูอา..ถ้าฮยอกแจแกล้งชั้นอีกล่ะ  ชั้นก็แก้แค้นไม่ได้น่ะสิ" ซองมินยังไม่เลิกเคืองฮยอกแจเลย

                "ถ้าซองมินโดนพี่ฮยอกแจแกล้งอีกก็มาหาผมนะ  ผมจะปกป้องซองมินไม่ให้โดนพี่ฮยอกแจแกล้งเอง..ไม่งั้นผมจะอยู่กับซองมินตลอดเวลาเอง  พี่ฮยอกแจจะได้แกล้งไม่ได้ไง  โอเคน่ะครับ"

                "ก็ได้  แต่นายต้องอยู่กับชั้นตลอดเวลาจริงๆ นะ"

                "คร้าบบบ  ต่อให้ซองมินไล่ผม  ผมก็ไม่ไปหรอกครับ  ผมสัญญาว่าผมจะดูแลปกป้องซองมินเอง  เชื่อใจผมนะครับคนดี" คยูฮยอนให้คำสัญญากับซองมินก่อนที่จะจูบลงที่หน้าผากบางนั้นแผ่วเบา

                "อื้อ ชั้นเชื่อใจโจว คยูฮยอน" ซองมินมองตาคยูฮยอน  เห็นแววตาที่มุ่งมั่นนั่นแล้วก็อุ่นใจ  จึงพูดออกมาแผ่วเบาแล้วซบลงบนแผงอกของคยูฮยอนก่อนจะหลับไปในที่สุด

                คยูฮยอนมองซองมินหลับแล้ว  ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

                กระต่ายน้อยเป็นของผมเต็มตัวแล้ว

                หึหึ  ใครหน้าไหนอย่าหวังว่าจะมาเอากระต่ายน้อยไปจากอกผมได้เลย

                ฮ่าฮ่า  เฮอเฮอ  เอิ๊กเอิ๊ก  อ๊ากอ๊าก  ว๊ากว๊าก  วู๊วู๊  ฮู้ฮู้

                คยูฮยอนนั่งบ้าคนเดียวได้ไม่นาน  ก็เลื่อนตัวลงนอนโดยมีซองมินนอนหลับซบอยู่บนอกแกร่งของเค้า  ไม่นานคยูฮยอนก็หลับตามซองมินไปอีกคน

.......................

                "ฮยอกแจนายเอาพายฟักทองชั้นคืนมานะ.." (ต้องให้บอกมั๊ยว่านี่เสียงใคร)  ที่วิ่งไล่ฮยอกแจเข้ามาในห้องรับแขกของบ้าน  ที่มีเหล่าสมาชิกคนอื่นนั่งทำกิจกรรมของใครของมันกันสลอนอยู่

"อยากได้ก็นักก็มาแย่งไปให้ได้สิ  เจ้ากระต่ายอ้วน"

หมับบ

เสียงนี้มีมาจากฮยอกแจโดนมือใครบางคนแย่งพายไปแล้ว  ซึ่งคนคนนั้นไม่ใช่ซองมิน

"อ๊า...คยูอาเก่งจังเลย" ซองมินเดินเข้าไปรับพายฟักทองจากคยูฮยอน  พร้อมทั้งชมคนชิงพายฟักทองมาให้อย่างดีใจ

"เฮอะ  แน่จริงก็แย่งเองดิ  ไม่ใช่ให้ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์แย่งให้แบบนี้" ฮยอกแจบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ที่แกล้งซองมินยังไม่ทันได้สนุกเลย  ก็มีคยูฮยอนมาช่วยซะแล้ว

"เชอะ เรื่องไรต้องเหนื่อยเองล่ะ..อืม  อร่อยจัง" ซองมินเถียงฮยอกแจไปกินไปอย่างมีความสุข

"ไม่สนแล้วก็ได้  ไปเล่นเกมกับดงแฮดีกว่า" ฮยอกแจเดินไปหาดงแฮที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่กับเรียวอุค  โดยที่ดงแฮมีคิบอมนอนหนุนตักท่องบทอยู่  เรียวอุคเองก็มีเยซองนอนหนุนตักฟังวอร์คแมนอยู่เช่นกัน

............................................

"ซองมิน  ไม่มีรางวัลให้ผมหน่อยเหรอครับ" เมื่อฮยอกแจไปแล้ว  คยูฮยอนก็เข้ากระแชะซองมินขอรางวัลทันที

"คยูอา..จะเอาอะไรล่ะ" ซองมินที่กินเสร็จแล้วหันมามองคยูฮยอน

"อืม  ไปเล่นมวยปล้ำกันดีมั๊ย" คยูฮยอนพูดพร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่มไปให้ซองมิน

"ก็ได้  ไปเล่นมวยปล้ำกัน" ซองมินก็ช่างตอบรับง่ายดายซะจริง

แล้วทั้งคยูฮยอนก็จู.มือซองมินเดินไปทางห้องนอนตัวเองทันที

.......................

                "ตาหมี  ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์นั่นมันพาลูกสาวชั้นเข้าห้องอีกแล้วอ่ะ" ลีทึกพูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นคยูฮยอนจูงมือซองมินเข้าห้องนอนไปแล้ว

                "อืม.." คังอินตอบรับเพียงสั้นๆ เพราะตอนนี้กำลังกินพายฟักทองที่แอบซ่อนซองมินไว้อยู่

                "ตาหมี  ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์นั่นมันจะสอนอะไรแปลกๆ ให้ลูกสาวชั้นอีกรึเปล่า"

                "น่าจะนะ"

                "ตาหมี ไอ้เล่นมวยปล้ำน่ะ  คำนี้ชั้นว่ามันไม่ชอบมาพากลนะ  มันเหมือน...เหมือนอะไรชั้นนึกไม่ออก"

                "ก็แค่คยูมันจะกินซองมินก็เท่านั้นเอง  ไม่มีอะไรมากหรอก"

                "ห๊า..ว่าไงนะตาหมี  ตายแล้ว  ลูกสาวชั้น  ไม่ได้ไม่ได้ชั้นต้องไปขัดขวาง" เมื่อลีทึกนึกได้ว่าซองมินจะโดนอะไรก็จะรีบไปขัดขวางทันทีแต่

                "ไม่ทันแล้วล่ะทึกกี้  คยูมันกินซองมินไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" คังอินจับตัวลีทึกไว้พร้อมบอกสิ่งที่ลีทึกยังไม่รู้

                "ห๊า  ตั้งแต่เมื่อวาน  แกรู้ได้ไงตาหมี" คนตาสวยถามออกมาทันที

                "ก็เมื่อวานตอนที่ทึกกี้บอกให้ชั้นไปหยิบหนังสือมาให้  แล้วเผอิญชั้นเดินผ่านห้องคยูกับซองมิน  แล้วได้ยินเสียงแบบนั้นน่ะ  ก็เลยรู้" คังอินเล่าไปตามความจริง

                "แล้วทำไมแกไม่บอกชั้น" ลีทึกกำลังข่มอารมณ์โมโหอย่างหนัก

                "ก็ชั้นไม่รู้ว่าทึกกี้อยากรู้นี่นา" คังอินพูดไปแบบไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองที่กำลังจะเกิดขึ้น

                "เหรอ แกอย่าอยู่เลยไอ้หมี" ทึกกี้บิดหูคังอินไปมาอย่างเมามัน

                "ทึกกี้อ่ะ  ชั้นเจ็บน้า" คังอินก็ครวญคราวอย่างเจ็บปวดไป

                โดยมีสมาชิกคนอื่นนั่งมองอยู่ไกลๆ อย่างหวาดๆ ที่คนตาสวยอาละวาดอีกแล้ว

......................................

 

 

 

 

 

By..Sweet JinNie