ตอนที่ 6 เจ้าชายน้ำแข็ง And น้องหมวยหน้าหวาน..[Bom x Dong]..NC-19

posted on 07 Feb 2008 13:43 by yunminjinnie

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 6 เจ้าชายน้ำแข็ง And น้องหมวยหน้าหวาน..[Bom x Dong]..NC-19

ในบ้านของซูเปอร์จูเนียร์

"นี่ พวกนายว่าการแสดงของวันนั้นสนุกมากเลยใช่มั๊ย" ขณะนั่งจับกลุ่มกันนั่งเล่นในห้องรับแขก จู่ๆ ลีทึกก็ถามเหล่าสมาชิกขึ้นมาว่าการแสดงในเวทีพัทยามิคสิคเฟสติวัลเป็นยังไง

"วันไหนอ่ะทึกกี้จ๋า" แล้วคังอินผู้มีมือเหนียวหนึบเป็นปลาหมึกก็เข้าไปโอบกอดลีทึกที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยกันทันที

"ก็ที่แสดงที่เวทีพัทยามิคสิคเฟสติวัล ในเมืองไทยไงไอ้หมีหื่น" ลีทึกตอบคังอินพร้อมกับส่งมือบางกระแทกไปที่หน้าผากคังอินให้ออกห่างจากตัวเอง

"ทึกกี้อ่ะ.." คังอินเบ้ปากก่อนที่จะค้อนให้ลีทึกไป

"อ๋อวันนั้น..มันสนุกมากๆ เลยล่ะ" ชินดงที่นึกถึงวันนั้นก็ตอบลีทึกกลับไป

"สนุกมากเลย" อึนฮยอกเองก็เห็นด้วย

"ฉันชอบเมืองไทยมากเลยรู้มั๊ย" คังอินที่งอนแล้วแต่ก็ไม่มีใครสนใจจึงหันกลับมาพูดกับเพื่อนๆเอง ก่อนที่จะพูดเรื่องสุดระทึกต่อว่า

"เขาว่าเมืองไทยมีผีเยอะนะ"

"โรงแรมในเมืองไทยมักจะมีผีออกมาปรากฏตัวเสมอ โรงแรมนี้ด้วยล่ะ โรงแรมที่เป็นตึกใหญ่ๆ น่ะ" ชินดงเสริมขึ้นมา

"รู้ได้ไง ไม่ใช่ที่เมืองไทยสักหน่อย นั่นมันที่เวียดนามต่างหาก โรงแรมของเวียดนามน่ะ" ลีทึกแย้ง

"(-_-)(_-_)....ใช่ๆ..นั่นมันที่เวียดนามนี่นา" คังอินพยักหน้าหงึกหงักก่อนที่จะพูดเห็นด้วยกับลีทึก

"ไม่พูดเรื่องผีกันไม่ได้รึไง พี่ดงแฮเขาอยู่ที่นี่นะ!!" คิบอมที่เห็นเพื่อนๆ เข้าประเด็นเรื่องผีๆ เลยรีบแทรกขึ้นมา ก่อนที่จะหันหน้าไปมองร่างบางที่นั่งหน้าเครียดอยู่กับซองมินและคยูฮยอน

แต่คังอิน ลีทึก และอึนฮยอก ยังไม่หยุด

"ฮันจุนเค้าตายนอกประเทศเกาหลีรึเปล่า>??" คังอินทำเป็นไม่สนใจแล้วพูดต่อถึงเรื่องฮันจุน

"ไม่ใช่ที่เมืองไทยหรอกน่า ไม่ต้องห่วงหรอก" อีทึกรีบตอบ

จากนั้นทั้ง 3 หนุ่ม(??)ก็ถกเถียงกันต่อเรื่องผี

พรึบบ!!!! ดงแฮลุกหนีไปทันที

"จะไปไหนน่ะลี ดงแฮ....ลี ดงแฮ!!" คังอินรีบเรียกไว้

"มาถึงนี่แล้วยังจะพูดเรื่องเหลวไหลกันอีก" ลีทึกพูดขึ้นมา คงจะลืมไปว่าตัวเองก็เข้าร่วมขบวนการด้วย

จากนั้นคังอินจึงก็ให้ทุกคนรีบไปตามดงแฮ

"สนุกกันมากใช่มั๊ย? ฉันบอกพี่แล้วนะว่าอย่าพูดเรื่องแบบนี้" คิบอมตัดเพ้อเพื่อนๆ ออกมา

"แล้วฉันบอกแล้วเหรอว่าฉันเห็นผีน่ะ" คังอินพูดเสียงอ่อยๆ

"พี่บอกว่าพี่เห็นเยอะนะ แต่ช่วยบอกตอนที่พี่ดงแฮไม่อยู่ได้มั๊ย" คิบอมบอกถึงสิ่งที่คังอินเคยพูดไว้

"อืม..(-_-).." คังอินนั่งคิดว่าเค้าพูดตามที่คิบอมว่ารึเปล่า

.......................

"ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะครับ พี่ซองมินกับคยูไปไหนแล้วล่ะ" คิบอมถามร่างบางที่นั่งที่ระเบียงคนเดียวทั้งที่ก่อนหน้านี้เห็นมีเพื่อนๆ อยู่ด้วยนี่นา

"ซองมินอยากกินพายฟักทองน่ะ คยูก็เลยพาออกไปซื้อ" ร่างบางหันกลับมาตอบคิบอมก่อนที่จะหันกลับไปมองข้างนอกต่อ

"ข้างนอกมีอะไรน่าสนใจมากกว่าผมเหรอครับ.." คิบอมนั่งซ้อนลงที่ข้างหลังร่างบางก่อนที่จะเอาคางไปเกยไว้บนไหล่เล็กนั่น

"..(-///- )..กะ..ก็ไม่มีอะไรหรอก แล้วว่าแต่นายจะมานั่งเบียดชั้นทำไมเนี่ย" ร่างบางหันมามองคิบอมแล้วบังเอิญจมูกตัวเองไปชนแก้มคิบอมที่จงใจหันแก้มมาก็หน้าแดง ก่อนจะทำเป็นโวยวายแก้เขินไป

"ก็นั่งใกล้กันจะได้ไม่หนาวไงครับ..(^o^).." คิบอมมองร่างบางที่เขินหน้าแดงอย่างเอ็นดู ก่อนจะตอบหน้าทะเล้นกลับไป

"บ้ารึไง หนาวที่ไหนกันร้อนจะตาย..(>///<).." ร่างบางว่าคิบอมที่อ้างอะไรไม่เข้าท่า นี่มัน spring season (ฤดูใบไม้ผลิ)นะไม่ใช่ winter season (ฤดูหนาว)ซักหน่อย แต่พอเห็นแววตาที่คิบอมมองมาร่างบางก็ต้องหน้าแดงอีกครั้ง

"ก็ผมหนาวนี่นา อยู่ห่างจากดงแฮเมื่อไหร่ ก็หนาวขึ้นมาทุกทีเลย..(^o^).." คิบอมพูดพร้อมกับโอบแขนไปกอดรั้งเอวบางนั่นไว้ให้ดงแฮพิงหลังมาที่อกแกร่งของตัวเอง

"..(>///<)..ถ้าหนาว นายก็ไปใส่เสื้อผ้าให้มันอบอุ่นซะสิ แล้วก็ปล่อยแขนนายได้แล้วนะชั้นร้อน" ดงแฮหน้าแดงเข้าไปใหญ่ ก่อนที่จะขืนตัวเองออกมาจากอ้อมกอดนั่นแต่ก็ทำไม่ได้

"เสื้อผ้ามันทำให้คลายหนาวไม่ได้หรอกครับ.."

"..(-///- ).." ดงแฮหันมามองคิบอมที่พูดอะไรแปลกๆ

"ผมหนาวใจหนิครับ แล้วคนที่จะทำให้ใจผมหายหนาวได้ก็มีแค่ดงแฮคนเดียวนี่นา..(^o^).." คิบอมพูดพร้อมกับกดจมูกตัวเองลงที่แก้มเนียนใสนั่น

"..(>///<)..คิบอมบ้า หนาวจงหนาวใจอะไรกัน แล้วนายจะมาหอมแก้มชั้นทำไมเนี่ย.." ดงแฮที่หน้าแดงอยู่แล้วก็กลายเป็นแดงจัดก่อนที่จะผลักคิบอมเป็นพัลวัลแต่ก็ออกจากอ้อมกอดนั้นไม่ได้อยู่ดี

"ดงแฮอ่ะ อย่าดิ้นสิครับ ผมเจ็บน้า.." คิบอมพูดซะเวอร์เกินจริง เพราะจริงๆ แล้วแรงที่ดงแฮผลักนั่นไม่สะเทือนเค้าหรอก แต่ก็แกล้งสำออยให้ดงแฮโอ๋เท่านั้นเอง

"อ้า..เจ็บเหรอคิบอม ขอโทษนะ" ดงแฮก็ตกหลุมพลางคิบอมจนได้

"ครับ เจ็บมากเลยนะ..เจ็บจัง!!..ดงแฮดูแลให้หน่อยนะ"

"เอ..ดูแลอะไรอ่ะ..(*o*).."

"ก็ดูแลหัวใจของผมน่ะสิครับ..(^o^).."

"..(>///<)..บ้า!..นายอย่าพูดอะไรแปลกๆ งั้นสิ ชั้นไม่พูดด้วยแล้ว" ว่าแล้วดงแฮก็ลุกหนีไปจากอ้อมแขนของคิบอม

"..(0o0).." ปล่อยให้คิบอมต้องนั่งเหวออยู่คนเดียว นี่พูดขนาดนี้ทำขนาดนี้แล้วดงแฮยังไม่เข้าใจอีกเหรอเนี่ย มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ เอ!..รึเราจะยังแสดงออกน้อยเกินไปกันนะ

.......................

"บ้า..คิบอมบ้าที่สุดเลย.." ดงแฮที่เดินหนีคิบอมเข้าห้องตัวเองมาก็เอาหมอนที่คิบอมหนุนนอนมาตีไปมา

"ชอบทำอะไรแปลกๆ กับเราอยู่เรื่อยเลย ไม่รู้รึไงนะ การที่นายทำแบบนั้น....มันทำให้ชั้นรู้สึกแปลกๆ นะ..ตุ๊บบ" ว่าแล้วก็ตีไปที่หมอนของคิบอมอีกที

ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนเตียงของคิบอมที่มีกลิ่นไอของคิบอมลอยมากระทบกับจมูก ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา แล้วก็พล่อยหลับไปในที่สุด

.......................

"อือ..." ดงแฮงัวเงียตื่นขึ้นมา รู้สึกได้ว่าเหมือนมีอะไรรัดอยู่ที่เอวก็มองหา

"อะ...(OoO)....คิบอม..นายมานอนอยู่นี่ได้ไงเนี่ย.." เมื่อเห็นว่าเป็นคิบอมก็ตกใจตาโต เขย่าตัวคิบอมไปมาซะคิบอมรู้สึกตัวขึ้นมา

"ดงแฮ..มีอะไรเหรอครับ.."

"ก็..นายมานอนตรงนี้ได้ไงเนี่ย.."

"ดงแฮลืมไปแล้วเหรอครับ ว่าเนี่ยมันเตียงผมนะ แล้วนี่มันก็ห้องของเราด้วย.." คิบอมว่าก่อนที่จะทำเป็นงอนใส่ดงแฮ

"เอ่อ..จริงแฮะ งั้นชั้นไปนอนเตียงชั้นดีกว่า" เมื่อนึกว่าเป็นจริงตามที่คิบอมพูด ดงแฮก็จะลุกขึ้นไปที่เตียงของตัวเอง..แต่

"นอนด้วยกันตรงนี้แหละครับ" คิบอมที่เห็นว่าดงแฮจะลุกหนีไปก็ดึงตัวกลับลงมานอนด้วยกัน

"ทำไมล่ะ.." ดงแฮที่ขัดขืนสู้แรงคิบอมไม่ได้ก็ยอมลงนอนด้วย

"ก็จะได้อุ่นๆ ไงครับ" คิบอมตอบกับไปก่อนที่จะหลับตาลง

"......(>///< )............"

"......( -_-)...................."

"นี่..คิบอม ทำไมชอบทำอะไรแปลกๆ กับชั้นนักล่ะ" หลังจากที่คิดอยู่นานดงแฮก็ถามสิ่งที่สงสัยออกมา

"อะไรแปลกเหรอครับ"

"ก็ นายชอบกอดชั้น ชอบหอมแก้มชั้นอ่ะ พี่น้องกันเค้าไม่ได้ทำกันอย่างนี้ไม่ใช่เหรอ" ถึงแม้คิบอมจะทำแบบนี้กับเพื่อนคนอื่นด้วยก็ตาม หรือแม้แต่เพื่อนคนอื่นจะทำแบบนี้กับเค้าเหมือนกัน แต่พอคิบอมทำบ้างมันก็รู้สึกแปลกๆ นี่นา

"แล้วเมื่อตอนเย็นอีกล่ะ ทั้งที่พี่ๆ เค้าแกล้งชั้น เพื่อนคนอื่นก็ไม่เห็นพูดอะไร มีแต่นายที่ช่วยห้ามไม่ให้พี่ๆ เค้าพูดกัน" ใช่..ทุกครั้งที่โดนพี่ๆ พูดเรื่องผีแกล้ง ก็มีแต่คิบอมที่คอยช่วยห้ามพี่ๆ ให้

"แล้วที่.." ยังไม่ทันที่จะได้ถามต่อดงแฮก็ต้องหยุดพูดกระทันหันเมื่อ

"อย่าสงสัยเลยครับ ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะรักดงแฮหรอกนะ" คิบอมว่าพลางก้มหน้าลงไปหาดงแฮ

"ระ..รัก..รักเหรอ.." ดงแฮเด้งตัวลุกพรวดขึ้น ทำเอาคิบอมหน้าคะมำลงไปจูบหมอนแทน

"ใช่สิครับ ก็ดงแฮน่ะเป็นคนสำคัญของผมนะ เป็นคนที่ผมรักมากที่สุด แล้วจะปล่อยให้ใครมารังแกได้ไงล่ะ" คิบอมว่าพลางเข้ามากอดดงแฮไว้

"แล้วดงแฮล่ะ รักผมมั๊ย"

"มะ..ไม่.."

"ไม่เหรอครับ งั้นผมขอโทษแล้วกัน ที่ผมพูดไปดงแฮลืมเถอะนะครับ ผมจะไม่ทำให้ดงแฮลำบากใจหรอก ผมจะ...."

"บ้ารึไงเล่า หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำไมชอบพูดขัดชั้นอยู่เรื่อยเลยนี่ เมื่อกี้ชั้นจะบอกว่า..ไม่รู้..ต่างหากเล่า ไม่ได้บอกว่า..ไม่รัก..ซักหน่อย หัดฟังชั้นพูดให้จบก่อนสิ ทีต่อหน้าคนอื่นล่ะทำเป็นไม่พูด พูดไม่เก่ง แต่ทีกับชั้นล่ะก็ พูดเก่งเชียวนะ แย่งพูดจนชั้นพูดไม่ทะ...อ๊ะ..." ดงแฮโวยวายใส่คิบอมซะยกใหญ่ที่ไม่ฟังเค้าพูดไม่จบซะก่อน แต่ก็โวยวายได้ไม่มากนักเพราะโดนร่างสูงปิดปากด้วยปากซะก่อน

"อ่ะ อื้อ.." ดงแฮครางประท้วงในลำคอ

"ดงแฮหวานจังเลยนะ ผมขอกินอีกได้มั๊ย....(^o^).." คิบอมที่ยอมถอนปากออกมาเพราะกลัวว่าดงแฮจะขาดอากาศหายใจซะก่อน ทั้งยังพูดกระเซ้าดงแฮขึ้นมา

"บ้า..ไม่มีทะ..อื้อ..อื้อ.."

คิบอมมอบจูบที่อ่อนโยนให้ดงแฮอีกครั้ง ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นร้อนของคิบอมหยอกล้อลิ้นเล็กของดงแฮอย่างได้ใจ คิบอมกวาดลิ้นตัวเองไปทั่วโพรงปากหวาน ซอกไซร้ไปตามไรฟัน ก่อนที่จะเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอีกครั้ง ดูดดึงลิ้นเล็กให้ส่งเข้ามาในโพรงปากของตัวเองบ้าง ก่อนที่จะยอมถอนจูบออกมาเมื่อดงแฮทุบมือประท้วงไปมา

"อะ..แฮกกก.." ดงแฮก้มหน้าหอบหายใจหลังจากที่ขาดอากาศไปนาน คิบอมนี่จูบเก่งเป็นบ้าเลย ทำเอาซะเค้าหมดแรงไปหมด กว่าจะแข็งใจเอามือทุบไปได้

"แค่นี้ก็หมดแรงแล้วเหรอครับ ผมยังพิสูจน์ไม่หมดเลยนะ" คิบอมที่เห็นว่าดงแฮหอบอยู่ก็แหย่ขึ้นมา

"พิสูจน์อะไรอ่ะ.."

"ก็พิสูจน์ว่าดงแฮรักผมรึเปล่าไงครับ....(#o#).." คิบอมว่าพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์

"แล้วต้องพิสูจน์แบบนี้ด้วยเหรอ..(*o*).." ดงแฮก็พาซื่อไปกับความเจ้าเล่ห์ของคิบอม

"ใช่ครับ...ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมจะทำให้ดงแฮรู้เอง ว่าดงแฮรักผมรึเปล่า...งั้นเรามาต่อจากเมื่อกี้ดีกว่านะ" คิบอมพูดก่อนจะดันดงแฮให้นอนลง

"คิบอม จะทำอะไรอ่ะ"

"ก็พิสูจน์ขั้นต่อไปไงครับดงแฮ" คิบอมว่าพลางก้มลงไปหาดงแฮ

"จะพิสูจน์ก็พิสูจน์ไปสิ แล้วจะก้มลงมาทำไมล่ะ" ดงแฮว่าพลางดันอกคิบอมไว้

"ถ้าไม่ก้มลงจะพิสูจน์ได้ไงล่ะครับ" คิบอมว่าก่อนที่จะจับมือบางบอมจะของดงแฮที่ดันตัวเองอยู่ให้ขึ้นมาโอบรอบลำคอตัวเองแทน

"ตะ..แต่ตอนนี้ชั้นไม่อยากรู้แล้วนี่นา...." ดงแฮที่เริ่มจะรับรู้ถึงชะตาที่ตัวเองกำลังจะได้รับจึงรีบปฏิเสธคิบอมไป แต่มีหรือที่คิบอมจะยอม

"คงจะไม่ทันแล้วล่ะครับ เพราะตอนนี้ผมอยากรู้มากๆ เลยนี่นา"

"คิบอม..ยะ.." ดงแฮพูดได้แค่นั้นก็โดนคิบอมปิดปากอีกซะแล้ว

.......................

มือของคิบอมไล้ไปที่ขอบกางเกงของดงแฮ ก่อนที่จะถอดออกไปอย่างง่ายดาย ตอนนี้ดงแฮเปลือยเปล่าไม่มีสิ่งใดห่อหุ้มร่างกาย

"ดงแฮสวยหวานจังเลยนะ ผมชักทนไม่ไหวแล้วสิ" คิบอมชมดงแฮพร้อมมองร่างกายบอบบางนั่นด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

"ห้ามมองนะ น่าอายจะตาย" ดงแฮเอามือปิดตาตัวเองไว้แน่น

"ไม่หรอกครับ ดงแฮน่ะสวยมากเลยนะ" คิบอมว่าพลางก้มลงไปที่เม็ดสีชมพูบนอกบาง ดูดดึงไปมาซะจนดงแฮสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"อ้า..คิบอม..พอเถอะนะ..อ้า.."

คิบอมไม่สนใจที่ดงแฮเอ่ยห้าม แต่กลับไล้มือไปกอบกุ้มส่วนอ่อนไหวของดงแฮไว้ ก่อนจะรูดไปตามความยาวนั่น

"อ๊า....คิบอม....." ดงแฮบิดเร่าไปมากับสัมผัสที่คิบอมมอบให้

มือหนาของคิบอมทำหน้าที่รูดรั้งที่ส่วนอ่อนไหวของดงแฮ ส่วนปากก็จูบซอกไซร้ไปทั่วตัวร่างบาง สร้างรอยไว้ทุกที่ที่ลิ้นร้อนลากผ่าน วกกลับมาขบกัดเบาๆ ที่เม็ดสีชมพูจนดงแฮเด้งตัวขึ้นมา

"อ๊า...คิ..บอม..อ๊าาาาาาาาา..." คิบอมรูดรั้งส่วนอ่อนไหวดงแฮรัวและเร็วมากขึ้น จนดงแฮปลดปล่อยออกมาเต็มมือหนา

ไม่รอช้าคิบอมไล้มือวนไปรอบๆ ปากช่องทางหวาน ก่อนที่จะส่งนิ้วเข้าไป

"อ๊าาาาา...(>///<).." ดงแฮสะดุ้งกอดไหล่หนาไว้แน่น

คิบอมวนนิ้วสะกิดไปทั่วช่องทางนั้น ก่อนจะส่งนิ้วที่สองและสามเข้าไป มืออีกข้างก็รีบจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง

"ดงแฮ..เป็นของผมเถอะนะครับ" เมื่อเห็นว่าช่องทางหวานนั้นขยายพอสำหรับเค้าแล้ว คิบอมก็ก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูดงแฮด้วยเสียงแหบพร่า บ่งบอกให้รู้ว่าต้องการดงแฮมากเพียงใด แกนกายร้อนของคิบอมก็ส่ายวนรอบๆ ปากช่องทางหวานที่ขมิบตอดรับรอให้คิบอมส่งแกนกายร้อนเข้ามา

ดงแฮไม่ตอบ เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ

"ถ้าปฏิเสธตอนนี้ ทำอย่างกับว่านายจะยอมหยุดอย่างงั้นแหละ' ดงแฮต่อว่าร่างสูงอยู่ในใจ

"อ่ะ...อ๊าา...คิบอม.." ดงแฮร้องครางออกมาเมื่อคิบอมส่งแกนกายร้อนเข้ามาอย่างแรงจนสุดความยาว

คิบอมหยุดอยู่นิ่งๆ เพื่อให้ช่องทางของดงแฮคุ้นเคยกับแกนกายเค้าซะก่อน ก่อนที่จะเริ่มขยับอีกครั้ง คิบอมวนแกนกายตัวเองไปมาเพื่อหาจุดกระสันของร่างบาง

"อ๊าาาา...."

เจอแล้ว คิบอมกระแทกลงไปที่จุดนั้นอีกครั้ง

"อ๊าาาา....คิบอม ระ....แรงอีก แรงกว่านี้...." ดงแฮร้องขอออกมาเมื่อคิบอมขยับโดนตรงจุดที่ทำให้รู้สึกดี

"ได้ครับ..คนสวย.." คิบอมมองดงแฮที่หน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้ม รู้ว่าดงแฮเป็นไปเพราะอารมณ์ แต่ก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าดงแฮกำลังยั่วยวนตัวเองอยู่

คิบอมขยับเข้าออกในช่องทางหวานรัวเร็ว

"อ๊าาาาาาาาาาาาา......" ไม่นานทั้งคู่ก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน

.......................

"คิบอม..ลุกออกไปสิ หนักนะ" ดงแฮบอกคิบอมที่ทรุดนอนลงบนตัวเค้า ทั้งยังไม่ยอมถอนแกนกายออกไปอีก

"ดงแฮอ่ะ ขออยู่อย่างงี้ก่อนไม่ได้เหรอ...(*o*).." คิบอมอ้อนดงแฮ

"ไม่ได้..." นี่คือคำตอบว่าอ้อนสำเร็จหรือไม่

"อ่ะ..ดงแฮใจร้าย.." คิบอมว่าก่อนจะยอมถอนแกนกายออกมาและลุกไปนอนกอดดงแฮอยู่ข้างๆ แทน

"ชิส์...." ดงแฮไม่สนใจที่คิบอมว่า ก่อนจะนอนหันหลังให้คิบอม

"ดงแฮอ่ะ..." คิบอมจับดงแฮให้หันหน้ามาเผชิญกัน แต่ดงแฮก็แกล้งหลับตาซะ

"........" ชิส์ ว่าชั้นใจร้ายเหรอ คนบ้า

"......................" ดงแฮอ่ะ เมื่อกี้ยังน่ารักอยู่เลย งอนไรอีกอ่ะ

"..............................." คนบ้า ยังไม่ง้ออีกเหรอ เดี๋ยวก็งอนจริงๆ ซะเลยหรอก

"ดงแฮ..รักผมรึเปล่าครับ...." คิบอมถามดงแฮออกมา หลังจากที่แข่งกันเงียบอยู่นาน

"..(- - )..." ดงแฮชายตามองคิบอมทันที

"ก็..ผมอยากฟังจากปากดงแฮนี่นา.." คิบอมรีบแก้ตัวกลัวว่าดงแฮจะงอนไปมากกว่านี้

"......................"

"ดงแฮอ่ะ บอกหน่อยนะ..น้าน้า..จุ๊บบจุ๊บบ.." คิบอมที่อ้อนดงแฮอยู่นานแต่ไม่เป็นผล จึงเปลี่ยนเป็นมาจูบซอกไซร้ดงแฮแทน

"ฮ่าฮ่า..พอแล้วคิบอม พอแล้ว" กลายเป็นว่าดงแฮต้องพูดออกมาเพราะจั๊กจี้

"ดงแฮรักผมมั๊ย..(^o^).." คิบอมสบตากับดงแฮก่อนที่จะถามย้ำออกมาอีกครั้ง

"อื้อ..(>///<).."

"อื้ออะไรกันล่ะ ไม่เห็นเข้าใจเลย"

"ก็รักไงเล่า คนบ้า ยอมขนาดนี้แล้วยังจะมาถามอีก..(>///<).." ดงแฮตอบหน้าแดงทุบอกคิบอมไปมา

"..(<o<)(^O^)....ผมก็รักดงแฮนะครับ รักมากที่สุดเลย คิม คิบอมรักลี ดงแฮที่สุดเลย" คิบอมหูหางโผล่ทันทีที่ดงแฮบอกรัก ก่อนที่จะหน้าระรื่นจับมือดงแฮมาแนบที่อกตัวเองแทน

"ดงแฮ..คบกับผมนะครับ"

"บ้า..ยังจะมาพูดอีก รังแกชั้นขนาดนี้แล้ว ถ้าชั้นไม่คบกับนายแล้วชั้นจะไปคบกับใครเล่า..(>///<).." ดงแฮพูดไปก็หน้าแดงไป

"ฮ่าฮ่า..รู้งี้..ผมจับดงแฮกดตั้งนานแล้ว.." คิบอมพูดออกมาโดยไม่ทันคิด ก่อนที่จะ

ตุ๊บบบ

รู้สึกว่าจะเป็นเสียงเหมือนใครโดนถีบตกเตียง

"อ่ะ ดงแฮอ่ะ..ผมเจ็บนะ ยังมีแรงอีกเหรอเนี่ย..นึกว่าหมดแรงแล้วซะอีก" คิบอมลูบก้นตัวเองปอยๆ ก่อนที่จะกาดึ๊บกาดึ๊บขึ้นเตียงมากอดดงแฮ

"นี่..บ้าที่สุดเลย นายไปหัดพูดคำที่มันทะลึ่งๆ จากใครกันเนี่ย" ดงแฮว่าคิบอม เห็นเงียบๆ นิ่งๆ นี่ไว้ใจไม่ได้เลยใช่มั๊ยเนี่ย เห็นวันนี้พูดแต่คำทะลึ่งๆ ทั้งนั้นเลย

"ถึงบ้า..ก็บ้ารักดงแฮนะครับ" คิบอมไม่สนที่ดงแฮว่า แต่กลับกอดดงแฮเข้ามาแน่นกว่าเดิม

"เอ..ว่าแต่ว่า วันนี้ดงแฮว่าผมบ้าหลายครั้งแล้วนะ เห็นทีต้องลงโทษกันบ้างแล้วล่ะ" คิบอมทำเป็นนึกก่อนที่จะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

"หยุดคิดเลยนะคิบอม.." ดงแฮที่เห็นรอยยิ้มและแววตาของคิบอมก็เข้าใจรีบห้ามออกมา

"หึหึ..ดงแฮคิดว่าจะหยุดผมได้เหรอ..." คิบอมว่าพลางเขยิบเข้าใกล้ดงแฮ

"ไม่น้าาาาา...."

แล้วเสียงห้ามปรามของดงแฮก็ขาดหายไปเพียงเท่านี้ เหลือเพียงเสียงครางกระเส่าที่เล็ดลอดออกมาให้บางคนที่เดินผ่านหน้าห้องต้องงง เฉพาะบางคนเท่านั้นที่งง เพราะอีกคนน่ะเข้าใจดี

.........................

#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@

หวัดดีน้า......ส่วนแรกของฟิคอ่ะ(ตอนที่พูดเรื่องผีกัน)

ส่วนนึงอ้างอิงมาจากหนังสือ seoul Star Vol.4 October 2007

หน้า 54 ในหัวข้อที่ว่า...."คีบอม แคร์ความรู้สึกของ ดงแฮ"

ใครสนใจว่าเนื้อหาเป็นไงนั้นก็ไปหาอ่านกันได้นะ

.......................................

ถ้าจะถามว่าเป็นพีอาร์ของ seoul Star รึไง..ถึงได้พรีเซ็นต์นัก

ก็ขอตอบเลยว่า..ไม่..ไม่รู้จักกันหรอกน้า

แต่ที่พรีเซ็นต์ก็แค่ต้องการบอกว่าอ้างอิงมาจาก seoul Star น่ะ

.......................................

แล้วเจอกันในตอนต่อไปของเรื่องนี้นะ