My Lovely_HoMin!

 

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 3 สมหวังและความสุข..Full of Happiness..[Min x Yun] Part 2..NC-19

 

 

 

 

 

"อืม..อือ..อ๊า..อ๊า...." นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย  ทำไมรู้สึกเจ็บนิดๆ ที่หน้าอกล่ะ  คงเป็นเพราะพิษไข้ล่ะมั้ง

"อือ...อือ...." ไมคราวนี้รู้สึกเหมือนมีอะไรเลื้อยไปมาแถวๆ เอวผมล่ะ

"อืม..อือ...." แต่ผมง่วงมากเลย  ขอนอนก่อนล่ะกันนะ

......................................

ไม่รู้เป็นไงเหมือนกัน  อยู่ดีๆ ผมก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจนได้

กว่าจะหลับได้ล่ะตั้งนาน  แต่พอจะตื่นนี่สิดันรู้สึกง่ายชะมัด

เมื่อมองไปที่คนข้างๆ ก็เห็นว่าหลับปุ๋ยเชียว

แก้มที่ชอบป่องพองออกมาเวลางอนนี่...น่ารักน่าสัมผัสชะมัด

แล้วริมฝีปากบางสีชมพูนั่นล่ะ  ไม่รู้ว่าข้างในจะหวานซักแค่ไหนกันนะ

มือผมไล้ไปมาที่ริมฝีปากบางนั่น

แล้วผมก็ก้มหน้าลงเรื่อยๆ จนปากของผมแตะกับปากบางนั้น

ผมบดคลึงดูดดึงไปมาเบาๆ และเนิ่นนาน  จนปากนั้นเริ่มเผยอออกมา

ผมจึงใช้ลิ้นดุนดันเข้าไปภายใน

กวาดคว้านไปทั่วโพรงปากนั้น  ข้างในนี้ช่างหอมหวานเกินที่ผมจะถอดถอนออกมาได้

ผมกวาดต้อนลิ้นเล็กที่อยู่นิ่งเฉยให้ตอบรับสัมผัสกับผม

จากตอนแรกที่ดูเนิบนาบเชื่องช้า

ผมก็มอบสัมผัสที่ดูดดื่มแนบแน่นและเร่าร้อนมากว่าเดิมให้

"อือ.." แต่ดูท่าไม่ว่ายังไงร่างบางตรงหน้าก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นอยู่ดี  มีเพียงเสียงครางในลำคอเท่านั้น

ผมไล้มือเข้าไปในเสื้อตัวบางนั้น  ก่อนจะเจอกับตุ่มไตเล็กๆ

ผมบีบคลึงไปมาจนตุ่มไตนั้นแข็งขึงขึ้นมา  และผมก็ทำเช่นเดียวกันกับอีกข้าง

......................................

ไม่รู้ว่าผมทำอะไรลงไปบ้าง

เพราะตอนนี้ร่างบางตรงหน้าผมไม่มีอะไรห่อหุ้มร่างกายซะแล้ว

และผมเองก็เช่นกันที่ไม่เหลืออะไรปกปิดไว้เลย 

ผมทาบทับอยู่บนตัวร่างบาง  ร่างตรงหน้าผมนี่ช่างหน้าหลงใหลเหลือเกิน

ผิวขาวสวยเนียนใสที่เจือแต้มไปด้วยสีแดงอมชมพูที่เกิดจากการจูบสัมผัสของผม

รอยคิสมาร์คของผม  รอยที่ผมสร้างขึ้นให้กับร่างตรงหน้านี้

รอยที่แสดงให้รู้ว่าร่างๆนี้คือคนของผม

"อ๊า....อ๊า....อือ...." เสียงครางเล็ดลอดมาจากริมฝีปากบางนั่น  เมื่อผมดูดดึงตุ่มไตนั้นไปมา  ขบกัดเล็กน้อยให้เกิดความเสียวซ่าน  ร่างบางกระตุกร่างขึ้นรับสัมผัสจากผม

ผมจูบซุกไซร้ลงเรื่อยมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ  ผมใช้ลิ้นไล้เลียไปรอบๆ สะดือซะจนร่างบางเด้งตัวขึ้นมา  แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นซักที

ผมเคลื่อนตัวลงต่ำเรื่อยมาจนเห็นส่วนอ่อนไหวหน้ารักสีชมพูอยู่ตรงหน้า

"หืม..อื้อ.." ผมจุ๊บบเน้นๆไปที่ส่วนปลายของส่วนอ่อนไหวน่ารักนั่น  ไม่ทันไรก็ชูชันสั่นระริกอยู่ต่อหน้าผมแล้ว

หึหึ  รู้สึกเร็วจังเลยนะครับ

ถ้ามากกว่านี้จะเป็นยังไงเนี่ย  อยากรู้จัง

......................................

ไม่รอช้า  ชางมินกอบกุมส่วนอ่อนไหวน่ารักนั้นไว้ในมือ  ก่อนที่จะค่อยๆ ใช้โพรงปากครอบครองขยับรูดขึ้นลงไปมาให้ยุนโฮโดยไม่รังเกียจ

"อ๊ะ....อ๊า..." ยุนโฮสะดุ้งขึ้นมาเมื่อชางมินขบกัดที่ปลายส่วนอ่อนไหวน่ารักที่โป่งพองขยายเต็มที่

คงใกล้จะปลดปล่อยแล้วสินะ  ชางมินคิดแล้วแกล้งยุนโฮด้วยการไม่ขยับส่วนอ่อนไหวน่ารักให้

ก้อได้เห็นปฏิกิริยาตอบสนองที่ยั่วยวนเหลือเกิน  ยุนโฮที่นอนบิดเร่าไปมาด้วยความต้องการปลดปล่อย  มันทำให้ชางมินทนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว  คงต้องทำให้ยุนโฮตื่นสักที

"ยุนโฮครับ  ตื่นได้แล้วนะ ...." กระซิบเสียงแหบพร่าที่ข้างๆ ใบหู  อย่างสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเอง

"หือ...อื้อ ...." ยุนโฮขยับตัวนิดหน่อยแต่ก้อยังไม่ยอมตื่น  ชางมินจึงใช้มือรูดแท่งเนื้อน่ารักไปมารัวแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ 

"อ๊า...อือ...อือ...อือ...ชะ...ชางมิน ...นะ..นายทำ.. อะไรน่ะ...อ๊ะ....อ๊า...อุ๊บบ.."  ยุนโฮตื่นขึ้นมาแล้วก็ต้องตกใจ  ที่มีชางมินคร่อมอยู่ข้างบน  แล้วร่างทั้งสองร่างยังเปลือยเปล่าอีก  เมื่อสมองประมวลผลจากสภาพที่เห็นเสร็จ  ก็ตาเขียวปัดใส่ชางมินโว๊ยวายออกมา  ก่อนที่จะรีบปิดปากตัวเองที่เผลอส่งเสียงครางออกมาเมื่อชางมินขยับส่วนอ่อนไหวของเค้า

"ฮึ..ฮึ...." ชางมินที่เห็นปฏิกิริยาของยุนโฮ  ช่างตัดกับแก้มที่แดงระเรื่อเพราะแรงอารมณ์ซะเหลือเกิน  มือบางนั่นก้อปิดปากตัวเองทำให้เค้าไม่ได้ยินเสียงครางหวานหูเลย  จึงดึงมือบางนั้นออกซะ

"ตื่นแล้วเหรอครับที่รัก..ได้เวลาพอดีเลยนะ"  ปากก็ถามแซวยุนโฮให้ต้องโมโหเข้าไปอีก

"บ้าเหรอ ใครที่รักนายกัน  แล้วนี่นายทำอะไรชั้นเนี่ย  ไปเลยนะออกไปไกลๆ เลย  อ๊ะ..อ๊า..ไอ้บ้านี่...อื้อ..อื้อ.." ยุนโฮหน้าแดงจัดแต่ก็ยังมิวายว่าชางมินทั้งยังผลักใสร่างสูงให้ห่างจากตัว  ก่อนที่จะต้องกลืนเสียงหายลงไปในลำคอ  เมื่อชางมินจัดการปิดปากบางนั่นด้วยปาก

ยุนโฮดิ้นขลุกขลักไปมาใต้ร่างชางมิน  ปากบางก้อเม้มไว้แน่นร่างสูงจึงกดท้ายทอยนั่นเข้ามาให้ตัวเองได้มอบจูบที่ดูดดื่มและลึกซึ้งยิ่งขึ้น  เมื่อร่างบางเผลอเผยอปากออกเพื่อหายใจ  ชางมินก้อใช้จังหวะนั้นส่งลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากบางอีกครั้ง  ลิ้นร้อนไล้เลี้ยวเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กให้ตอบโต้กับลิ้นตัวเอง

ยุนโฮหยุดดิ้นแล้ว  ลิ้นเล็กตอบโต้ชางมินอย่างเงอะงะ  เห็นอย่างงี้แล้วร่างสูงยิ่งทนไม่ไหวเข้าไปใหญ่  จูบไล้มาที่ซอกคอสวยนั่น  เม้มจูบแรงๆ เพิ่มรอยขึ้นอีกรอย  มือของชางมินก้อทำหน้าที่ไม่หยุดรูดแท่งเนื้อน่ารักไปมาจนยุนโฮปล่อยน้ำหวานสีขาวขุ่นออกมาเลอะเต็มมือและเรียวขาสวย

"อ๊ะ....อ๊าาาาา....." ยุนโฮเด้งขึ้นสุดตัวก่อนที่จะทิ้งตัวลงอย่างหมดแรงไปบนที่นอน

"หึหึ  หมดแรงแล้วเหรอที่รัก  นี่มันแค่พึ่งเริ่มเองนะ..." ชางมินพูดเสียงกระเส่าเย้ายุนโฮ

"ชางมินบ้า  หยุดเลยนะ  ชั้นไม่มีทะ..ทา...อื้มมม..." อีกแล้วนะไม่น่ารักเลย ชางมินจับยุนโฮกดจูบอีกครั้ง  มาถึงขนาดนี้แล้วไม่ยอมให้ปฏิเสธหรอกนะ

ชางมินจัดให้ยุนโฮนอนราบลงบนที่นอน  แยกเรียวขาสวยออกจากกัน  แล้วจับขาเรียวสวยข้างนึงขึ้นพาดบ่า  ก่อนที่จะค่อยๆ สอดนิ้วเข้าไปในช่องทางของยุนโฮ  จนร่างบางสะดุ้งโหยง  นิ้วที่สองและสามถูกส่งเข้าไปไล่เลี่ยกัน  ยุนโฮกอดไหล่ร่างสูงซะแน่น  ชางมินรู้ว่ายุนโฮเจ็บแต่เค้าเองก้อทนไม่ไหวแล้วนะ  ชางมินวนนิ้วไปมาหาจุดที่ทำให้ยุนโฮรู้สึกดีพร้อมทั้งขยายช่องทางของยุนโฮไปด้วย

"อ๊ะ..ชางมิน...." ยุนโฮครางออกมา  ตรงนี้สินะจุดนั่นน่ะ

ชางมินดึงนิ้วออกมาก่อนที่จะส่งแกนกายร้อนเข้าไปในช่องทางของยุนโฮรวดเดียวจนสุดความยาวนั่น

"อึก....อ๊ะ....." ยุนโฮสะดุ้งสุดตัว  ช่องทางนั้นเกร่งตัวบีบรัดแกนกายชางมินซะแน่น  ทำเอาชางมินขยับแกนกายไมได้เลย

"อืม..อย่าเกร็งนะครับคนดี  ไม่งั้นจะเจ็บนะ.." ชางมินจูบปลอบยุนโฮที่หน้าผาก

"อืม....อย่างงั้นล่ะครับคนดี" ช่องทางของยุนโฮผ่อนคลายลงแล้ว  ชางมินจึงเริ่มขยับแกนกายเข้าออก

"อื้ม..ดีมากเลยครับ  ข้างในของยุนโฮแน่นดีจังเลยน้า...."  ชางมินพูดชมยุนโฮที่ผ่อนคลาย  แล้วเริ่มขยับแกนกายไปมา

ชางมินรู้สึกได้ถึงน้ำเหนียวเนอะออกมาจากช่องทางบอบบางนั่น  คงจะเป็นเลือดสินะ  ช่องทางนี้คงฉีกขาด  แต่เลือดนี่ก้อช่วยเค้าหล่อลื่นได้ดีทีเดียว

ผมไม่ไหวแล้ว  รู้ว่ายุนโฮเจ็บมากแต่ก็ไม่พูดออกมาซักคำ  ผมวนแกนกายหาจุดนั้นอีกครั้ง

"อ๊า...อ๊า...ชางมิน...อ๊า...อุ๊บบบ..." เจอแล้วสินะ  แต่มือบางนี่ก็ขัดใจผมซะเหลือเกิน

"ร้องออกมาเถอะนะครับ  ผมอยากได้ยินเสียงหวานๆ ของยุนโฮนะ"

"บ้าสิ  ใครจะร้องเสียงน่าเกลียดนี้ออกมากันเล่า...อ๊ะ...อ๊า...อ๊า..." นี่แน่ะชอบเถียงนัก  ผมกระแทกแกนกาย ผมลงไปที่จุดนั้นแรงๆหลายๆ ที  จนทำให้ผมได้ยินเสียงร้องขอครางหวานออกมา

"อ่ะ...ชางมิน....เร็วๆ เร็วกว่านี้ได้มั๊ย..."  ต้องการมากแล้วสินะครับยุนโฮ

"ได้สิครับเจ้าหญิง" เมื่อยุนโฮร้องขอมา  มีหรือที่ชางมินจะปฏิเสธ

ชางมินกระแทกแกนกายรัวเร็วและแรงจนยุนโฮตัวโยนไปตามการสอดใส่แกนกายของเค้า ขาเรียวเล็กของยุนโฮเกี่ยวเอวชางมินแน่น  ทำให้แกนกายของชางมินยิ่งเข้าไปในช่องทางของยุนโฮได้แนบแน่นและลึกยิ่งขึ้น  มือข้างนึงของชางมินจับมือเล็กของยุนโฮมากุมที่ส่วนอ่อนไหวน่ารักของยุนโฮเอง  ชางมินนำมือเล็กรูดส่วนอ่อนไหวน่ารักนั้นไปมาตามจังหวะที่ตัวเองกระแทกแกนกายเข้าไป

"อ๊ะ....ชางมิน...อ๊ะ...อ๊า...." ยุนโฮที่ได้รับการปรนเปรอทั้งจากด้านหน้าและด้านหลังจากชางมิน  ร้องครางออกมาไม่หยุด

"อ๊ะ...ยุนโฮน่ารักจังเลยนะ....อ๊ะ...ดูสิบีบรัดผมซะแน่นเชียว  แล้วยังส่วนอ่อนไหวน่ารักนั่นอีกล่ะ  สั่นระริกเชียวนะ.." ชางมินกระเซ้ายุนโฮก่อนที่จะใช้นิ้วเรียวยาวไปสะกิดส่วนอ่อนไหวน่ารักของร่างบาง

"หยุดเลยนะ  ใครเค้าให้พูดกัน"  ยุนโฮส่งสายตาดุมาที่ชางมิน  แล้วหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นอย่างห้ามไม่ได้  เบือนหน้าหนีไปเอง  เมื่อเห็นสายตาร่างสูงที่ส่งมาว่าต้องการเค้ามากแค่ไหน

"ก้อน่ารักจิงจิงนี่นา  ยุนโฮดูผมสิครับ  ทั้งหมดของผมนี่เป็นของยุนโฮหมดเลยนะ....." ชางมินที่เห็นยุนโฮเบือนหน้าหนี  ก็จับหน้าร่างบางให้มาดูตัวเอง

"ไม่....ชั้นไม่ดู...อ๊ะ...ชางมิน......  อ๊าาาาาาาาาาาา....."  ยุนโฮส่ายหน้าไปมาแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อชางมินกระแทกแกนกายเข้ามาลึกกว่าครั้งก่อนๆ ทั้งยังย้ำตรงจุดที่เค้ารู้สึกดีอีก  ร่างบางเด้งขึ้นสุดตัวก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาอีกครั้งจนเลอะหน้าท้องของตัวเองและชางมิน

"ยุนโฮ.......อ๊าาาาาาาาาาาา....."  ชางมินเมื่อเห็นร่างบางปลดปล่อยแล้ว  ก็กระแทกเข้าออกรัวเร็วเป็นครั้งสุดท้าย  ก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในช่องทางหวานของยุนโฮ

......................................

ชางมินล้มตัวนอนราบกับที่นอน  จับยุนโฮพลิกนอนซบบนอกแกร่งของตัวเอง  โดยที่ยังคาแกนกายร้อนนั้นไว้ในช่องทางหวาน  ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างสองร่างไว้

ชางมินรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านของร่างข้างบน  พร้อมกับหยดน้ำที่หยดลงบนแผ่นอกแกร่ง

"ร้องไห้ทำไมเหรอครับคนดี  บอกผมหน่อยได้มั๊ย" ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก่อนที่จะเชยคางเรียวให้เงยขึ้นมาสบตา

"ฮึก...ฮึก...ฮือ........" ยุนโฮเบือนหน้าหนีมือหนาไม่ได้  ก็เสตาไปมองที่อื่นแทน  ไม่ยอมตอบชางมิน

"ฮึ..โกรธผมเหรอครับยุนโฮ" ชางมินจูบซับน้ำตาให้ยุนโฮก่อนที่จะปัดปอยผมที่ปรกหน้าร่างบางนั้นออกไป

"............................"  ยุนโฮเงียบ

"พูดกับผมหน่อยสิครับ...น้าน้า.."  ชางมินใช้คางตัวเองถูไถไปมาบนไหล่เล็กนั่นอย่างออดอ้อน

"............................"  ยุนโฮยังเงียบ  ทำเหมือนไม่สนใจร่างสูงตรงหน้า

"ถ้าไม่พูด  งั้นผมจะขอต่ออีกรอบนะครับ" ว่าพลางกระแทกแกนกายที่อยู่ในช่องทางของร่างบางไปหนึ่งทีว่าจะเอาจิงนะขืนยังไม่พูดอยู่อีกน่ะ

"อ๊ะ....หยุดเลยนะ..." ยุนโฮสะดุ้งหันควับห้ามชางมินเสียงดุ

"ยอมพูดแล้วสินะ  งั้นบอกผมได้แล้วนะว่าร้องไห้เรื่องอะไร"  ชางมินใช้จมูกคลอเคลียทั่วใบหน้าเนียนใสนั่น  ก่อนที่จะมาจบลงที่เอาจมูกชนกัน

"นายทำกับชั้นอย่างงี้ทำไม" ยุนโฮก้มหน้าลงหลบตาชางมิน  แล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าน้อยใจ  ทั้งยังไม่เข้าใจว่าชางมินทำอย่างนี้กับเค้าทำไมกัน

"อย่างงี้นี่หมายถึงอย่างไหนเหรอครับ...ฮึ..."  ชางมินถามแหย่ยุนโฮเล่นๆ

"นายก็รู้อยู่  ไม่ต้องทำเป็นบื้อเลยนะ....อ๊ะ..." ยุนโฮเงยหน้าขึ้นว่าชางมินทันที  แต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อริมฝีปากตัวเองไปชนเข้ากับปากของชางมินที่ก้มหน้าลงหายุนโฮอย่างจงใจ

"ก็..ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะ..รักยุนโฮ..นะครับ"  พูดพร้อมกับจุ๊บบไปที่ปากของร่างบางทีนึง

"รัก..รักเหรอ  โกหกทั้งเพ   ทั้งที่นายก็ชอบแจจุงอยู่แล้ว  แล้วจะมารักชั้นได้ไง" ยุนโฮพูดออกมาอย่างน้อยใจหนักเข้าไปอีก  แล้วก็จะผละออกจากชางมิน  แต่ก็ถูกชางมินกอดกระชับเข้ามาซะแน่น

"ทำไมคิดอย่างงั้นล่ะครับ" ชางมินถามกลับอย่างใจเย็น

"ก็ชั้นเห็นนายกับแจจุงออกจะสนิทกันนี่  ชอบหยอกล้อกัน  ชอบกอดชอบโอบกัน  ชอบหอมแก้มไม่ก็จุ๊บบกัน  นายชอบอ้อนแจจุง  วันๆ ก็เห็นแต่คลุกอยู่ด้วยกันตลอด  ซึ่งการกระทำพวกนี้นายไม่เคยทำกับชั้นเลยนี่นา  แล้วจะมาบอกว่ารักชั้นได้ไงล่ะ" พูดจบน้ำตาของยุนโฮก็ไหลอาบแก้มเนียนใสนั่นอย่างห้ามไม่อยู่

น้อยใจ  น้อยใจมากที่สุดเลย  น้อยใจที่ตัวเองไม่ใช่คนที่ชางมินทำแบบนั้นด้วย  แต่กลับเป็นคนที่อยู่ใกล้กันที่เป็นเพื่อนอย่างแจจุง  เจ็บมากที่แต่ละวันต้องทนเห็นพวกนายอยู่ด้วยกัน  จะหลีกหนีไม่มองแค่ไหนก็ยังเห็นอยู่ดี  เพราะพวกเราต้องอยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปอีกนานน่ะสิ

ชางมินที่เห็นยุนโฮร้องไห้ไม่หยุดก็ได้แต่คอยซับน้ำตาให้  ทั้งคิดไปว่าที่ยุนโฮพูดมาทั้งหมดนี่เป็นเพราะน้อยใจเค้ารึเปล่า  ถ้าใช่งั้นก็แสดงว่ายุนโฮก็รักเค้าเหมือนกันน่ะสิ

"ไม่ใช่อย่างที่ยุนโฮเข้าใจหรอกนะครับ"  ชางมินอธิบายอย่างใจเย็นสุดๆ

"จะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะ  ก็เห็นๆ กันอยู่   แจจุงทั้งสวย  เป็นแม่บ้านแม่เรือนที่สุด  ต่างกับชั้นที่สวยสู้แจจุงก็ไม่ได้  ทำกับข้าวให้นายกินก็ไม่ได้  ชั้นไม่เห็นมีอะไรดีซักอย่าง  นายจะมารักชั้นได้ไงล่ะ" ยุนโฮยังเถียงต่อไม่เลิก

"ยุนโฮ..มองตาผมแล้วก็ตั้งใจฟังผมให้ดีนะครับ  ผมกับพี่แจจุงน่ะเรารักกันเหมือนพี่น้องเท่านั้นนะครับ  แล้วที่เห็นผมเล่นกับพี่แจจุงบ่อยๆ  ก็เพราะผมเห็นเค้าเป็นพี่...................ต่างจากยุนโฮที่ผมรักเหมือนที่คนรักเค้ารักกัน  ที่ไม่เล่นกับยุนโฮก็เพราะว่าไม่กล้าก็แค่นั้นเองครับ  กลัวว่าทำอะไรไปแล้วยุนโฮจะโกรธเอานี่นา  ก็เลยอยากทำตัวดีๆ เป็นเด็กดีเวลาที่อยู่กับยุนโฮไงครับ  คราวนี้เข้าใจผมแล้วนะครับ.." เมื่อพูดจบก็มอบรสจูบที่ดูดดื่มให้ร่างบางทันที  เนิ่นนานจนร่างบางทุบที่อกจึงยอมถอนจูบออกมา

"อ๊ะ..อ๊า..อ๊า..."  ยุนโฮทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระก็หอบหายใจเข้าซะยกใหญ่

"แล้วยุนโฮล่ะครับ..รักผมมั๊ย" ชางมินถามถึงเรื่องที่ตัวเองก็รู้อยู่แล้ว  แต่ก็ยังอยากได้ยินจากปากยุนโฮอยู่ดี

"ก็...ระ...." ยุนโฮก้มหน้าลง  ตอบแผ่วเบาซะจนชางมินไม่ได้ยิน

"อะไรนะครับ  ผมไม่ได้ยินเลยอ่ะ" ชางมินเอียงหูไปให้ร่างบางได้พูดให้ตัวเองให้ได้ยิน

"ก็บอกว่ารักไงเล่า  ยังจะถามอีก  ถ้าคนเค้าไม่รักจะยอมขนาดนี้รึไง  ถามอยู่ได้" ยุนโฮพูดไปก็เขินหน้าแดงไป  ตาบ้านี่ชั้นก็อายเป็นนะ  เซ้าซี้อยู่ได้

"ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่า....ยุนโฮนี่น่ารักจังเลยนะครับ  อย่างงี้ผมรักตายเลย  งั้นผมขอต่ออีกรอบนึงนะครับ........(^ - ^).." ชางมินพูดพร้อมกับพลิกตัวคร่อมยุนโฮไว้  แล้วมอบจูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อนให้ซะจนยุนโฮอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอด

"สำหรับผมแล้ว....ยุนโฮสวยที่สุดเลยนะครับ  ถึงแม้ว่ายุนโฮจะทำอาหารให้ผมกินไม่ได้แค่เพียงยุนโฮให้ผมกินยุนโฮทุกวัน  ก็พอแล้วล่ะครับ  ผมรักยุนโฮนะ" กระซิบเสียงกระเส่าที่ข้างหูของยุนโฮ  ซะจนร่างบางหน้าแดงเข้าไปใหญ่  ก่อนที่จะเริ่มบทรักที่เร่าร้อนต่อไปจนกว่าค่ำคืนนี้จะพ้นผ่าน

......................................

เมื่อรุ่งอรุณมาเยือน

"แปลกมากเลยนะเนี่ย.." แจจุงเอ่ยออกมาเมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว

                "ใช่ฮะ..แปลกมากจิงจิง  เป็นไปได้เหรอเนี่ย.." จุนซูเอ่ยออกมาเมื่อมองสำรวจทั่วบ้านแล้ว

                "เป็นไปได้เหรอเนี่ย  ที่บ้านเรายังอยู่ในสภาพดีทุกอย่าง..." ยูซอนเอ่ยออกมาบ้าง

                "ช่างเถอะ  ยังไงก็เป็นไปแล้ว  ไปดูยุนโฮกับชางมินกันเถอะ  ไม่รู้เป็นไงกันบ้าง.." แจจุงพูดออกมาเมื่อนึกถึงคนที่ต้องอยู่บ้านนี้กันตามลำพัง

                "ฮะ  เดี๋ยวผมกับมิกจ๋าไปดูชางมินเอง  พี่แจจุงไปดูพี่ยุนโฮเถอะฮะ" ว่าแล้วโลมาน้อยก็ลากหนูหูบานไปที่ห้องชางมินทันที

......................................

                "เอ...ไม่อยู่อ่ะ  ชางมินไปไหนของเค้ากันมิกจ๋า.." เมื่อเปิดเข้ามาในห้อง  จุนซูก็พบกับความว่างเปล่า  ไม่มีชางมินอยู่ในห้อง  จึงหันมาถามยูซอนที่ยืนอยู่ข้างๆ

                "มิกจ๋าไม่รู้เหมือนกัน  ชางมินคงไปหาของกินอยู่มั้งเซียจ๋า.." ยูซอนสันนิษฐานไปตามความที่น่าจะเป็นไปได้ 99.99 % ที่ชางมินต้องไปหาของกินแน่

                แต่ยูซอนหารู้มั๊ยว่าเค้าสันนิษฐานได้ใกล้เคียงความจริงมาก  ผิดตรงที่ชางมินไม่ได้ไปหา ‘ของ' กิน  แต่ชางมินไปหา ‘คน' กินต่างหากล่ะ  วะฮะฮ้า

......................................     

                "อ๊ากกกกกกก..............." เสียงแจจุงที่ดังมาจากห้องของยุนโฮ

                "มีไรพี่แจจุง...."  จุนซูกับยูซอนวิ่งหน้าตาตื่นมาที่ห้องยุนโฮทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของแจจุง  แล้วภาพข้างหน้าก็เป็นคำตอบที่ดี

                ยุนโฮที่ยืนอยู่โดยมีมือชางมินที่ยิ้มหน้าระรื่นคอยพยุงอยู่ข้างๆ  เนื้อตัวยุนโฮเต็มไปด้วยรอยสีแดงเต็มไปหมด  แล้วสีหน้าอิดโรยที่ดูฝืนส่งยิ้มเฝื่อนๆ มาให้พวกเค้านั่นอีกล่ะ  ไม่ต้องบอกก็ดูรู้ว่ายุนโฮไปโดนอะไรมา

                แต่ว่าใครมันเป็นคนทำกันล่ะ  ในเมื่อแจจุง  จุนซู  ยูซอน  ออกไปนอกบ้านกันหมด  จะเหลือผู้ต้องสงสัยอยู่คนเดียว  แล้วผู้นั้นมันก็จะเป็นใครไม่ได้นอกจาก

                "ชางมินนนนน......นายทำอะไรยุนโฮของช้านนนนน......." แจจุงแผดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นสภาพยุนโฮ  มือก็พลิกตัวยุนโฮสำรวจไปมา

                โถ่ โถ่  ยุนโฮของช้านเสร็จเจ้าชางมินมันแล้วรึเนี่ย  ไม่น่าเลยไม่น่าเลย  ชั้นไม่น่ากลับบ้านแล้วปล่อยให้เจ้าชางมินอยู่กับยุนโฮสองคนเลย

"โถ่  ยุนโฮของช้านนนน......" แจจุงยังคงคร่ำครวญไม่เลิก

"ชางมินนนนนนนนนน........แกตายยยยยยยยยยยยย.........." แล้วแจจุงก็วิ่งไล่เตะชางมินซะรอบบ้าน

"อ๊ากกกกกก...........พี่แจจุงผมไม่ผิดน้า  ยุนโฮเค้าเต็มใจนะ..............." ชางมินก็วิ่งหนีฝ่าเท้าแจจุงไปอธิบายไปด้วย

"ไม่จริ๊งงงงงงงงงงง.........แกขืนใจยุนโฮของช้านนนนนนนนนนน...........ตายยยย...ซะเถอะ..."  แต่ดูเหมือนแจจุงจะไม่ฟังอะไรแล้ว  วิ่งไล่เตะชางมินอย่างเดียวเลย

ปล่อยให้ยุนโฮต้องยืนงงว่าแจจุงโกรธอะไรชางมินนักหนา

จุนซูกับยูซอน  ยืนมองภาพเหล่านั้นอย่างระอา  ไม่ได้คิดจะเข้าไปห้ามเลย

                ยุนโฮคงไม่รู้ว่าแจจุงน่ะเมะเหมือนกัน  จะไม่ให้โกรธชางมินได้ไงล่ะ  ในเมื่อชางมินมากินยุนโฮไปซะแล้ว  อุตส่าห์เฝ้าระวังอยู่ตั้งนาน  สุดท้ายเจ้าชางมินคว้าไปจนได้

                คิดแล้วแค้นนนนนนนนนนนน

                "โถ่  ยุนโฮของช้านนนนน....." เมื่อหมดแรงวิ่งไล่ตีชางมินแล้วแจจุงก้มานั่งคร่ำครวญต่อ

                "ได้ไงกันพี่แจจุง  ตอนนี้ยุนโฮเป็นของผมแล้วนะ  พี่ไม่มีสิทธิแล้วนะ...." แล้วก็มีชางมินมานั่งตอกย้ำซ้ำเติมอยู่ข้างๆ ให้เจ็บใจเล่นๆ

                "อ๊ากกกก....แค้นโว๊ย...ชางมิน...แกกับชั้นคงจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้วล่ะ...." ว่าแล้วแจจุงก็หยิบไม่เบสบอลวิ่งไล่ตีชางมินอีกครั้ง

                "ยุนโฮครับช่วยผมด้วยครับ พี่แจจุงเค้าจะฆ่าผมอ่ะ" ชางมินวิ่งไปหลบอยู่หลังยุนโฮแล้วขอให้ยุนโฮช่วย

                "ใจเย็นๆ ก่อนนะแจจุง....( *///*).." ยุนโฮทำตาแป๋วอ้อนแจจุงเสียงหวานพาทำให้แจจุงหมดแรงซะดื้อๆ  แต่พอเหลือบไปเห็นมือชางมินที่กอดเอวยุนโฮแน่นก็พาให้แจจุงโมโหขึ้นมาอีก

                "ชางมินนนน....แกเอามือออกจากเอวยุนโฮของช้านนนเดี๋ยวนี้นะ..." ว่าแล้วก็เข้าไปแงะมือชางมินออกจากเอวยุนโฮ

                แต่มีเหรอที่ชางมินจะยอม  กลับอุ้มยุนโฮขึ้นมาแล้วพาวิ่งหนีแจจุงที่วิ่งตามมาจะเอายุนโฮออกให้ห่างจากชางมิน

แล้ววันนั้นทั้งวันแจจุง  ชางมิน ก็วิ่งไล่ตีกันทั้งวัน

ยุนโฮก็นอนหมดแรงอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกไป  เหนื่อยที่ไม่สามารถห้ามสองคนนั้นได้  ก็เลยเปลี่ยนมานั่งดูทีวีดีกว่า

ผิดกับยูซอนและจุนซูที่หายไปในห้องกันแล้วทั้งคู่

มีเพียงเสียงเหมือนที่ยุนโฮเคยร้องออกมาลอดออกมาจากในห้องสองคนนั่น

"เจ้าพวกบ้านี่  นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ  ยังมัวมาทำอะไรกันอีก..." เมื่อพูดว่ายูซอนกับจุนซูแล้ว  ยุนโฮก็หน้าแดงขึ้นมาเองซะงั้น

 

 

#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#@#

 

 

เรื่องนี้เปลี่ยนไปกันเลยทีเดียว

ทั้งที่ยุนโฮเป็นเคะ

แล้วชางมินเป็นเมะ

ที่สำคัญแจจุงยังเมะอีกด้วย

ฮ่าฮ่า JinNie ทำไปได้ไงเนี่ย

.......................................

เพราะ JinNie ใฝ่ฝันที่จะอ่านฟิคที่ยุนเป็นเคะมากเลย

โดยเฉพะให้มินเมะ x ยุนเคะนี่ยิ่งชอบ

แต่ก็จะทำแค่ครั้งเดียวล่ะนะ

ต่อไปจะไม่ให้ยุนเคะอีกแล้วล่ะ

เดี๋ยวเสียภาพลักษณ์ยุนหมดเลย

                ......................................

                แล้วเจอกันอีกครั้งในตอนใหม่

 

 

                ยุนมินจงเจริญ

 

 

 

By..Sweet JinNie