My Lovely_HoMin!

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 1  ลงโทษคนปากแข็ง..[Yun x Min] NC-18

**********************************

"ยุนโฮ..จะทำอะไรอ่ะ"  ชางมินถามขึ้นมาเมื่อยุนโฮดันตัวเค้าให้ชิดติดกับผนังกระจกห้องที่เย็นยะเยือก  เมื่อมองออกไปภายนอกก็เห็นแสงสีสันยามค่ำคืนของกรุงโซล

"ก็จะทำการลงโทษไง..ชางมินที่รัก"  ยุนโฮแถลงไขแล้วก็ซุกไซร้ไปบนซอกคอหอมกรุ่นนั่นทันที  ประทับรอยจูบแสดงความเป็นเจ้าของไปทุกที่ที่ปากนั้นลากผ่านไป  รอยเก่าที่จางลงก็กดจูบเน้นย้ำให้เห็นชัดเจนขึ้นจนร่างบางสะท้านไปทั้งตัว  มือก็ทำหน้าที่ถอดเสื้อผ้าชุดนอนของร่างบางที่มันช่างขวางทางเกะกะซะเหลือเกิน

"ลงโทษ..เรื่องไรอ่ะ  เค้าทำอะไรผิด"  ชางมินถามออกไปอย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไรผิดมา  มือก็พยายามยื้อเสื้อผ้าไม่ยอมให้ร่างสูงถอดออก  ช่วงหัวค่ำก็ทำไปตั้งรอบนึงแล้ว  แล้วนี่ยังจะมาต่ออีกเหรอ  แต่มีเหรอที่จะสู้แรงร่างสูงได้ไม่ทันไรเสื้อผ้าเค้าก็ลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว

"ก็เมื่อตอนเย็นที่รักไปทำอะไรมาล่ะ"  ยุนโฮพูดออกมาด้วยเคืองร่างบางตรงหน้านัก  มีที่ไหนกันแอบหนีไปเที่ยวกับเซียกันสองคนโดยไม่บอกเค้าเลย  ไอ้เค้าทำงานเสร็จก็รีบกลับมาหาไม่เจอก็เป็นห่วงตามหาซะแทบบ้า  ดีที่ไอ้คยูฮยอนโทรมาบอกว่าเจอกันที่ผับ xx2  เค้าก็รีบตามไปจะไปรับกลับมาดันไปเห็นร่างบางสุดที่รักเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกไปมาอยู่กลางฟลอร์ซะนี่  แล้วเสื้อผ้าที่ใส่อีกล่ะไม่ว่าจะเป็นเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางรัดรูป  กางเกงสั้นจิ๋วยาวซักห้านิ้วได้มั้งนั่น  ไม่รู้ใส่ไปได้ไงจะใส่ไปล่อวัวล่อกระทิงล่อจระเข้ที่ไหนรึจ๊ะที่รัก  ทั้งยังพวกฝูงแร้งฝูงกาฝูงอีกัวน่าซาลามานเดอที่อยู่ล้อมรอบร่างบางสุดที่รักเค้าอีกล่ะมันจ้องตาเป็นมันกันแล้วนะนั่น  ว่าแล้วจะอยู่เฉยทำไมเข้าไปอัดให้รู้แล้วรู้รอดเลยดีกว่าแต่มันติดอยู่ที่ไอ้มิกกี้นี่สิจะมาล็อกคอฉันไว้ทำไมวะ  เซียแกก็อยู่กลางฟลอร์เหมือนกันนะโว๊ย

‘ให้คยูกับซองมินพากลับดีกว่า  นายกับฉันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วค่อยลงโทษทีหลังก็ยังไม่สายนะโว๊ย  ว่าไงโอเคมั๊ย'  มิกกี้เสนอแผนอันแยบยลขึ้นมาตาก็มองจ้องไปที่เซียสุดที่รักอย่างไม่วางตา

‘อืม..ก็โอนะ..งั้นคยูซองมินพี่ฝากหน่อยแล้วกัน  แล้วอย่าบอกว่าพี่สองคนมานี่ล่ะ'  เมื่อพูดเสร็จก็ผลักคยูอยอนกับซองมินเข้าไปพาสุดที่รักกลับทันที  ทำเอาซองมินที่ไม่ทันระวังตัวเกือบไปจูบกับพื้นดีที่คยูคว้าเอวเข้ามากอดไว้ทัน

‘น่านน..ยังจะมาหวานกันอีก  ไปพาที่รักพี่กลับสักทีสิโว๊ย'  ยุนโฮโวยออกไป

‘ครับ/ฮะ'  คยูกับซองมินต้องจำใจรับปากไป

‘แหมทำที่รักผมเกือบจูบกับพื้นนี้ไม่มีรับผิดชอบ  แล้วยังมาใช้อีกนะ'  คยูอดโวยก่อนไปไม่ได้

.......................................

"ตอนเย็น..ก็เปล่านี่  เค้าอยู่ห้องนี่นาถามเซียดูก็ได้"  ชางมินที่นึกออกว่าตอนเย็นตัวเองไปทำอะไรมาก็รีบแก้ตัวทำลายหลักฐานพร้อมหาพยานเสร็จสรรพทันที

"หึหึ..แน่ใจเหรอ"  ยุนโฮที่เห็นร่างบางไม่ยอมรับสารภาพก็จัดการกดจูบลงไปที่ปากร่างบางบดขยี้อย่างแรงดูซิว่าริมฝีปากนี้จะปากแข็งไปนานซักแค่ไหน  ร่างบางเองก็ไม่ยอมให้รุกล้ำง่ายๆ เม้มปากไว้ซะแน่นจนร่างสูงต้องขบกัดเบาๆ จึงยอมเผยอปากขึ้นให้ลิ้นร้อนของร่างสูงได้เข้าไปสำรวจในโพรงปากหวาน  ลิ้นร้อนของร่างสูงไล้เลียชิมความหอมหวานไปตามโพรงปากของร่างบางที่ลิ้มชิมรสเท่าไหร่ก็ไม่มีเบื่อ  ไล้สำรวจไปตามไรฟันเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อลิ้นเล็กของร่างบางที่พยายามถดหนี  แต่สักพักร่างบางก็ยอมให้ร่างสูงเล่นลิ้นกับตนจนลิ้นพันกันไปมาไม่รู้ว่าลิ้นใครเป็นลิ้นใคร

"อื้อ.."  เนิ่นนานจนร่างบางต้องครางประท้วงพร้อมทุบไปที่แผ่นหลังของร่างสูงเบาๆ

ร่างสูงเมื่อเห็นร่างบางขาดอากาศหายใจก็ยอมถอนจูบออกมา  เพียงไม่นานก็กลับเข้าไปมอบจูบที่ดูดดื่มและร้อนแรงมากกว่าให้  มือก็ลูบไล้ไปทั่วผิวเนียนนุ่มของร่างบาง

ไล้วนจนลงมาถึงสะโพกมนกลมกลึ่งนั่นก็ขย่ำไปมา  อีกมือก็ส่งนิ้วไล้วนตรงช่องทางของร่างบางที่ขมิบตอดรับเค้าไปมาเรียกอารมณ์ของร่างสูงเป็นอย่างยิ่งแต่ก็ต้องอดกลั้นไว้

"อื้อ..ยุนโฮ"  เสียงหวานครางออกมาให้ร่างสูงได้ยิน  ร่างสูงเห็นดังนั้นก็เลื่อนมือไปที่ส่วนอ่อนไหวสีชมพูน่ารักของร่างบางกอบกุมไว้แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือเคล้นคลึงส่วนปลายเบาๆ จนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวแทบทรุดลงกับพื้นถ้าไม่ได้มือของร่างสูงที่โอบกอดดึงไว้  ทั้งมือของร่างบางที่โอบคอร่างสูงไว้ก็กระชับแน่นขึ้นอย่างหาที่พึ่งในการทรงตัว

"อื้อ..ยุนโฮ..อื้อ"  ได้ยินเสียงหวานอีกยุนโฮก็รูดขึ้นลงช้าๆ เนิบนาบเพื่อแกล้งร่างบาง

"อื้อ..ยุนโฮ..อื้อ..เร็วหน่อยสิ"

"จัดให้ครับที่รัก.."  เมื่อร่างบางร้องขอร่างสูงจึงเร่งเพิ่มความเร็วในการรูดให้อย่างไม่ปรานี

"อื้อ..อ๊า..ยุนโฮ..ยุนโฮ..จะไม่ไหวแล้ว..อ๊า..อ๊า.."  เมื่อเห็นว่าร่างบางใกล้ปลดปล่อยร่างสูงก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองหยิบอะไรบางอย่างที่เตรียมไว้ลงโทษร่างบางออกมา

"อื้อ..ยุนโฮ..ทำไรอ่ะ"  ร่างบางที่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างก็มองหน้ายุนโฮแล้วก็ได้รับแต่แววตาเจ้าเล่ห์กลับมา  จึงมองไปที่ส่วนอ่อนไหวของตัวเองก็พบว่ามีผ้าผูกผมสีชมพูผูกเป็นโบว์อยู่ที่ส่วนปลายของเค้า  มันทำให้เค้าอึดอัดที่ปลดปล่อยออกมาไม่ได้  จึงเอื้อมมือจะไปดึงออกแต่ก็ถูกมือของร่างสูงจับล็อกมือทั้งสองข้างเอาไว้

"จะบอกได้รึยังว่าไปทำอะไรมา"  ร่างสูงว่าพลางก็กดจูบหยอกล้อไปที่ตุ่มไตสีชมพูทั้งสองข้างของร่างบางที่เต่งตึงอยู่แล้วให้เต่งตึงเข้าไปใหญ่ทำเอาร่างบางบิดตัวเร้าๆ ไปมา  จะปลดปล่อยก็ไม่ได้แล้วร่างสูงยังมาเพิ่มความเสียวสะท้านให้อีก  จะทนไม่ไหวแล้วน้ารึจะสารภาพไปดี  ไม่หรอกเดี๋ยวก็แกล้งเค้าหนักกว่านี้อีก  ร่างสูงที่เห็นร่างบางยังไม่สารภาพก็ไล้จูบไปมาซะทั่วเนินอกทั้งยังสร้างรอยไปซะทั่วจะได้ใส่เสื้อผ้าวับๆ แวมๆ ไม่ได้อีก  แล้วก็ไล้ขึ้นมาจูบซับเหงื่อที่แก้มเนียนใสให้ร่างบางพรมจูบไปทั่วใบหน้าแล้วมาไล้เลียหยอกล้อรอบๆริมฝีปากให้ร่างบางทนไม่ไหว

"เค้า..เค้า..ไม่รู้ว่ายุนโฮหมายถึงอะไร  ย่ะ..อย่า..แกล้งเค้าอย่างงี้เลยนะ"  ร่างบางแม้จะทรมานจนจะทนไม่ไหวแต่ก็ยังไม่ยอมรับง่ายๆ  แต่กลับใช้วิธีอ้อนร่างสูงเข้ามาช่วยแทน

"หึหึ..ปากแข็งนักนะ  ดูซิว่าจะทนได้นานแค่ไหน"  ว่าแล้วร่างสูงก็จัดการถอดกางเกงของตัวเองออกทันที  เผยให้เห็นแกนกายที่ขยายใหญ่เต็มที่เพราะแรงอารมณ์ที่สะสมอดกลั้นมานาน  ก็ร่างบางตรงหน้าเค้าน่ะสิแม้จะอยู่เฉยๆ ก็ยังทำเค้าเกิดอารมณ์ได้เลย  แต่นี่มาบิดเร้าๆ อย่างทรมานต่อหน้าเค้าส่วนอ่อนไหวน่ารักผูกโบว์สีชมพูที่สั่นระริกน่าสัมผัสนั่นอีกล่ะ  แล้วยังใบหน้าที่แดงระเรื่อเหงื่อพรุดพรายเพราะอารมณ์ปากที่เม้มเข้าหากันอีก  มันช่างเซ็กซี่ยั่วยวนเค้าซะเหลือเกินจนอดกลั้นที่จะไม่เข้าไปในตัวร่างบางไม่ไหวแล้วนะ  ไม่รู้ว่าช่องทางนั้นจะยังอบอุ่นน่าเข้าไปสัมผัสเหมือนเดิมรึเปล่า

"ยะ..ยุนโฮ..(OoO)(>///<)"  ร่างบางที่เห็นดังนั้นก็ตาโต  เขินหน้าแดงใหญ่  ถึงเห็นบ่อยแล้วแต่ก็ไม่ชินซักทีไม่รู้ทำไม

"หึหึ..ที่รักทำให้เค้าเป็นแบบนี้นะ  ฉะนั้นรับผิดชอบซะ"  ร่างสูงที่เห็นร่างบางหน้าแดงก็ยิ่งอารมณ์พุ่งสูงไปใหญ่ว่าแล้วมือแกร่งก็ยกขาทั้งสองข้างของร่างบางขึ้นมาแนบลำตัวพร้อมกับแทรกแกนกายเข้าไปในช่องทางสีชมพูของร่างบางอย่างแรงจนสุดความยาว  ร่างบางแม้จะเคืองอยู่บ้างที่ร่างสูงแกล้งตนแต่ก็รู้หน้าที่ดีจึงเกี่ยวขาเข้าที่เอวร่างสูงทันที  มือก็โอบคอร่างสูงแน่นเข้าไปอีก

"อ๊า..อื้อ..ยุนโฮ..เค้าเจ็บนะ..อ๊า.."  ร่างบางครางออกมาอย่างเจ็บปวดน้ำตาไหลอาบแก้มแดงใส  เมื่อช่องทางคับแน่นของเค้านั้นไม่ได้รับการหล่อลื่นหรือขยายอะไรเลย

"อ๊า..ชางมิน"  ช่องทางของร่างบางบีบรัดเค้าแน่นจนขยับไม่ได้  ร่างสูงจึงจูบปลอบไปที่ขมับของร่างบาง  ไล้ลงมาจูบซับน้ำตาที่พวงแก้มเนียนใสและลงมากดจูบประทับตราสร้างรอยใหม่ที่ซอกคอให้รู้ว่าคนคนนี้มีเจ้าของแล้วนะ

"อย่าเกร็งนะครับคนดี"  กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู  เมื่อเห็นว่าร่างบางผ่อนคลายแล้วก็เริ่มขยับเข้าออกทันที  ร่างสูงส่ายแกนกายวนไปทั่วช่องทางอบอุ่นน่าสัมผัสนั่นเพื่อหาจุดที่ทำให้ร่างบางรู้สึกดี

"อ๊ะ..อ๊า..ยะ..ยุนโฮ..อ๊า..อ๊า.."  เสียงหวานของร่างบางครางกระเส่าออกมาไม่ขาดสาย  เมื่อร่างสูงวนแกนกายหาจุดสัมผัสที่ทำให้ร่างบางรู้สึกดีเจอแล้ว  เสียงร่างบางนั้นเรียกอารมณ์ของร่างสูงให้พุ่งสูงขึ้นจนหยุดไม่อยู่  ร่างสูงเร่งกระแทกแกนกายเข้าออกอย่างแรงรัวและเร็วขึ้น  ช่องทางของร่างบางก็ช่างตอดรับเค้าดีซะจนเค้าแทบคลั่งอยู่แล้ว

"อ๊า..ชางมิน..อ๊า.."

"อ๊า..ยุนโฮ..อ๊า.."  เสียงของร่างสูงและร่างบางครางสลับกันไปมาจนไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร  ร่างสูงกระแทกแกนกายเข้าออกไปมาอย่างไม่ปรานีร่างบางเลย  บางครั้งที่ถอนออกมาก็เกือบหลุดออกมาหมดแต่ก็กระแทกเข้าไปใหม่จนสุดความยาวทำเอาร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความเสียวซ่านที่ร่างสูงมอบให้

"ชางมิน..อ๊า..อ๊า......."  ร่างสูงกระแทกแกนกายเข้าออกอีกสองสามครั้งก็ปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในตัวของร่างบางจนหมดอย่างสุขสม  เมื่อตัวเองปลดปล่อยแล้วเห็นร่างบางน้ำตาไหลพรากส่วนอ่อนไหวน่ารักสั่นระริกนั้นก็แดงโป่งพองเต็มที่อย่างทรมานที่ไม่ได้ปลดปล่อยเลย  ร่างสูงก็เกิดใจอ่อนขึ้นมายอมแก้โบว์ที่ผูกไว้ออกให้  แต่ก็ยังแกล้งกอบกุมแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือกดที่ส่วนปลายไว้ทำให้ร่างบางน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง   ร่างบางก็ได้แต่ใช้ตาเว้าวอนแต่ร่างสูงก็ทำเฉย  ร่างบางจึงเข้าจูบร่างสูงใช้ลิ้นไล้เลียริมฝีปากร่างสูงให้ยอมเปิดปาก  เมื่อร่างสูงยอมเปิดปากให้แล้วร่างบางก็ส่งลิ้นเล็กเข้าไปหยอกล้อร่างสูงจนร่างสูงยอมจูบตอบกับอย่างดูดดื่มและรุนแรง  มือร่างสูงก็รูดขึ้นลงส่วนอ่อนไหวน่ารักให้ร่างบางสองสามครั้ง

"ยุนโฮ..ยุนโฮ..อ๊า..อ๊า......"  ร่างบางก็ปลดปล่อยออกมาหมดจนตัวโยนซบลงมาที่แผ่นอกแกร่งอย่างหาที่พึ่ง  ร่างสูงเห็นร่างบางหมดแรงก็อมยิ้มพาเดินมาที่เตียงโดยยังคงคาส่วนนั้นไว้ในตัวร่างบางอยู่

"...(_-_)..."  ร่างบางก็ก้มหน้าเงียบที่รู้สึกได้ว่าร่างสูงช่างเดินกระแทกกระทั่นพื้นแกล้งเค้าซะเหลือเกิน  โวยวายไปก็กลัวว่าจะโดนหนักกว่านี้

"ว่าไง..จะยอมบอกได้รึยังว่าไปไหนมา"  ยุนโฮเมื่อนั่งลงที่เตียงโดยมีชางมินนั่งคร่อมแกนกายเค้าอยู่ก็ถามถึงเรื่องที่ถามค้างไว้

"เค้าไม่ได้ปะ.."  ชางมินที่รู้สึกเสียวซ่านเป็นระยะที่ยุนโฮคอยกระแทกแกนกายใส่เค้าไม่ว่าจะเดินหรือนั่งก็จะปฏิเสธออกมาอีกครั้ง

"แน้..ยังจะปฏิเสธอีก  เค้ารู้หมดแล้วนะว่าที่รักน่ะไปไหนแล้วแต่งตัวยังไง  ยอมรับมาซะดีๆ"  ยุนโฮที่คอยกระแทกแกนกายแกล้งสุดที่รักให้เสียวซ่านเล่นๆ เห็นชางมินจะปฏิเสธก็รีบขัดขึ้นมา

"รู้หมดแล้ว  รู้ได้ไงอ่ะ  เซียบอกเหรอ"  ชางมินที่รู้ว่ายุนโฮรู้เรื่องหมดแล้วก็รีบถามด้วยความอยากรู้ว่าใครกันที่บอกยุนโฮ  ลืมไปเลยว่าจะต้องไม่ยอมรับง่ายๆ

"เปล่าหรอก  คยูบอกน่ะ"  ยุนโฮบอกไปตามความจริงแล้วก็จูบไปที่ปากบางเบาๆ

"ไอ้คยูเหรอ  หนอยแน่ะเดี๋ยวหาแฟนใหม่ให้ซองมินซะเลย  อยากคอยส่งข่าวดีนัก"  ชางมินว่าออกมาอย่างเคืองๆ ที่คยูฮยอนทำให้เค้าต้องโดนยุนโฮลงโทษแบบนี้  ฮือฮือทรมานจะตาย

"พูดแบบนี้หมายความว่าไง  จะหนีไปเที่ยวอีกเหรอ"  ยุนโฮรีบดักคอชางมินไว้

"เปล่านะ  เค้าไม่ได้หนีไปนะแค่ไม่ได้บอกก่อนเท่านั้นเอง" ชางมินแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ หลบตายุนโฮ

"แล้วทำไมแต่งตัวแบบนั้น"  ยุนโฮว่ากล่าวถึงชุดที่ชางมินใส่

"ก็เค้าอยากลองใส่ดูบ้างนี่นา  ว่าใส่แล้วเค้าจะน่ารักมั๊ยก็เท่านั้นเอง"  ชางมินบอกถึงสิ่งที่คิดออกมาแล้วก็ส่งตาแป๋วไปให้ร่างสูงอย่างขอความเห็น

"น่ารัก..น่ารักมากๆ เลยครับ  แต่คราวหลังอย่าใส่แบบนี้อีกนะ  ไม่รู้รึไงว่าเค้าน่ะหวงที่รักนะหวงมากๆ ด้วย  แต่ถ้าทีหลังอยากจะใส่อีกก็ใส่ให้เค้าดูคนเดียวนะห้ามใส่ออกไปไหนเด็ดขาด  ไม่งั้นโดนลงโทษหนักกว่านี้แน่..เข้าใจมั๊ยจ๊ะที่รัก"  ยุนโฮร่ายยาวพลางสบตาชางมินให้เขินเล่นๆ

"เข้าใจจ๊ะ..เค้าสัญญาว่าจะใส่ให้ยุนโฮดูคนเดียวเลย"  ชางมินว่าแล้วก็ซุกตัวเข้าหาอกแกร่งของยุนโฮทันที  เพื่อหลบใบหน้าที่มันแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ของตัวเอง

.......................................

"ยะ..ยุนโฮ..(OoO)(>///<).."  แล้วชางมินก็ต้องตาโต  หน้าแดงอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงแกนกายของยุนโฮที่กำลังขยายใหญ่อยู่ในตัวเค้า

"ก็ที่รักอยากทำตัวน่ารักน่ากินทำไมล่ะ  เค้าก็เลยเกิดอารมณ์น่ะสิ"  ยุนโฮที่เมื่อเห็นชางมินเขินหน้าแดงแล้วยังเข้ามาอ้อนเค้าอีกก็เลยเกิดอารมณ์ขึ้นมาซะงั้น

"อ๊า..ยุนโฮอ่ะเค้าไม่ไหวแล้วนะ..(>///<).."  ชางมินพูดไปก็หน้าแดงไป

"น่านะที่รัก  อีกรอบนะ  นะนะ"  ยุนโฮว่าพลางนิ้วมือก็ไปสะกิดที่ส่วนอ่อนไหวของชางมินจนชูชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"เห็นมั๊ยที่รักก็เกิดอารมณ์เหมือนเค้าเลย"  ยุนโฮว่าหยอกล้อชางมินให้เขินเข้าไปใหญ่

"ก็เพราะใครล่ะ"  ชางมินว่าแล้วก็ตีไปที่อกแกร่งของยุนโฮเบาๆ

"งั้นที่รักอนุญาตแล้วนะ"  ยุนโฮทำเป็นถาม

แต่ตัวเองกลับดันชางมินให้นอนราบกับเตียงแล้วก็ขึ้นคร่อมชางมินทันที  แกนกายขยายใหญ่นั่นก็กระแทกเข้าออกในช่องทางของชางมินอย่างรุนแรงและเร็วจนชางมินต้องกอดแผ่นหลังของยุนโฮแน่นกันไม่ให้ตัวเองหัวไปชนกับเตียง  มือของยุนโฮก็รูดส่วนอ่อนไหวของชางมินขึ้นลงไปมาตามจังหวะที่ตัวเองกระแทกแกนกายเข้าไป  ชางมินที่ได้รับการปรนเปรอจากทั้งข้างหน้าและข้างหลังความสุขก็แทบทะลักออกมาจนต้องส่งเสียงครางหวานหูออกมาให้ยุนโฮได้ยิน

"อ๊า..ยุนโฮ..เร็วอีก..อ๊า...."  เมื่อได้ยินดังนั้นยุนโฮก็ยิ่งเพิ่มแรงที่รูดส่วนอ่อนไหวน่ารักของชางมินพร้อมทั้งกระแทกแกนกายรัวเร็วและแรงขึ้น

แล้วบทรักที่ร้อนแรงของค่ำคืนนี้ก็เริ่มขึ้นอีกครั้งและดำเนินต่อไปพร้อมๆ กับราตรีที่แสนยาวนาน

**************************

เป็นไงอ่ะ

สำหรับ SF นี้

JinNie  แต่งตอนกำลังยืนมองหน้าต่างบ้านคนอื่นอยู่เลย

ไม่ได้โรคจิตน้า  แค่มองดูแล้วมันคิดออกอ่ะ

ก็เลยยืนมองต่อไปแล้วก็แต่งต่อไปด้วย

[ระวังตัวด้วยนะคุณอาจเป็นรายต่อไปที่ JinNie จะไปยืนมองหน้าต่างบ้านคุณก็ได้..Yun]

[ยุนพูดไรน่ะ..JinNie]

[เปล่านี่..ไม่มีไม่รู้ไม่เห็น..Yun]

JinNie ลองอ่านดูแล้วรู้สึกว่า

JinNie  เหมาะจะแต่งแนวหวานแหววมากกว่า NC อ่ะ

แต่ก็จะไม่ท้อในการแต่ง NC หรอกนะ

จะพยายามต่อไป

JinNie  สู้สู้..ไฟท์โต..สู้

ยุนมินจงเจริญ

By..Sweet JinNie