My Lovely_HoMin!

 

[SF tvxq] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 21 : My Little Wizard 2..[Yunho ♥ Changmin]

 

อีกครั้ง.....ที่ยุนโฮไม่ยอมไปทำงานที่บริษัท ร่างสูงเอาแต่ให้เลขาหอบงานมาให้ทำที่บ้าน ไอ้จะไม่ทำเลยเนี่ย ก็ไม่ได้ เพราะถ้าเค้าไม่ทำงานหนึ่งวัน บริษัทมีเปอร์เซ็นท์ที่จะขาดทุนถึง 1,000 ล้านเลยเชียว นี่แหละน๊า..นักธุรกิจ..ยิ่งเป็นระดับผู้บริหารด้วย..ต้องทำงานหนักทุกวันแบบนี้ล่ะ

ไอ้น้องชายตัวดีก็พึ่งกลับมา ไว้ใจก็ไม่ค่อยได้ เพราะหาโอกาสจะเข้าห้องเค้าอยู่เรื่อย ไม่รู้จะสงสัยอะไรนักหนา อุตส่าห์ไล่ให้ไปอยู่มัลดีฟตั้งอาทิตย์นึง ทำไมรีบกลับมานักนะ ขืนปล่อยให้เห็นชางมิน มีหวังได้ไม่ยอมไปไหนแน่ ก็แบบชางมินน่ะ..สเป๊กเจ้าจุนซูเลยเชียว

รีบตื่นขึ้นมาเร็วๆนะชางมิน..เจ้านายคิดถึงนายจะแย่แล้ว จะรู้ตัวบ้างมั๊ย

..

..

เมื่อวันที่ 7 หลังจากชางมินสลบไปมาถึง ร่างสูงก็ยังคงนั่งทำงานต่อไปอย่างปกติ หันหน้ากลับมามองร่างบางเป็นปกติเช่นกัน แล้วร่างสูงก็เผลอหลับไป เมื่อเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เหนื่อยทั้งใจเหนื่อยทั้งกาย จะรู้ตัวบ้างมั๊ย..จุง ยุนโฮ..ว่าตัวเองกำลังต้องการพ่อมดน้อยชางมินมากเกินพิกัดนะ

ทั้งที่เมื่อก่อน.....นายไม่ต้องการใครไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องการความห่วงใย ไม่ต้องการความคิดถึง ไม่ต้องการความรัก แล้วตอนนี้ล่ะ..นายกำลังต้องการชางมินเพราะเหตุใดกัน คงไม่ใช่เพราะเวทย์มนต์ของชางมินหรอกนะ

ไม่ใช่.....ชั้นต้องการนายชางมิน ชั้นต้องการนายมาจากความรู้สึกข้างในนี้ ไม่ใช่เพราะเวทย์มนต์ รีบกลับมาหาชั้นเถอะนะ..พ่อมดน้อยของชั้น ชั้นคิดถึงนายจนแทบคลั่งแล้ว

..

..

หากตอนนี้ยุนโฮกำลังนั่งทำงาน..ร่างสูงอาจจะรู้สึกถึงร่างบางที่กำลังตื่นจากการหลับใหล

"เจ้านาย..ชางมินกลับมาแล้วฮะ" เสียงหวานใสกระซิบลงข้างๆหู แต่ยุนโฮหลับไปแล้ว

"ชางมินนี่..(^_^).." ชางมินร่ายมนต์พาร่างสูงให้มานอนบนเตียงแล้วห่มผ้าให้

ปิ๊งงงงง!!!!! ร่างบางหายตัวกลับเข้าไปอยู่ในตะเกียงของตัวเอง

..

..

เผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้..ยุนโฮเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา..แววตาคมมองสำรวจรอบกาย

"อืม.." ยุนโฮงงงวยว่าตัวเองมานอนบนเตียงได้ยังไง ก่อนจะนึกได้ว่าร่างบางเคยนอนอยู่ตรงนี้หนิ แล้วตอนนี้หายไปไหนซะล่ะ นี่ก็ 7 วันแล้วด้วย จะมาหายไปเลยไม่ได้นะ

"ชางมิน..ชางมิน!!" ยุนโฮเรียกหาร่างบางอย่างร้อนรน ไม่ทันสังเกตว่าตะเกียงกลับมาเป็นสีชมพูตามเดิมแล้ว

"เจ้านาย..(^_^).." ชางมินแว๊บเข้ามานั่งลงข้างยุนโฮอย่างรู้หน้าที่ ว่าเจ้านายกำลังคิดถึงมาก

"ชางมิน..กลับมาแล้วเหรอ ดีใจจัง..นึกว่านายจะหนีชั้นไปแล้วซะอีก" ยุนโฮรั้งชางมินเข้ามากอดอย่างลืมตัว

"อ๊ะ..โทษนะ กอดครั้งนี้จะสลบไปอีก 3 วันรึเปล่า" เมื่อนึกได้ก็รีบถามออกมาทันที

"คริคริ..เจ้านายก็ ชางมินบอกแล้วนี่ฮะ ว่าจะสลบก็เฉพาะครั้งแรกเท่านั้น..(^_^)..คริคริ" ชางมินหัวเราะให้กับภาพเจ้านายที่ดูโทรมมากกกกก..อย่างหาความดูดีไม่เจอเลย

"ก็ชั้นไม่แน่ใจนี่นา แล้วนี่หัวเราะอะไรนักหนาเนี่ย" ยุนโฮบู้หน้าเมื่อชางมินเอาแต่หัวเราะเค้าไม่หยุด จนคนที่ภาพลักษณ์ดูดีมาตลอด ใครเห็นเป็นต้องหันมองซะคอแทบเคล็ด เริ่มไม่มั่นใจ

"ก็ดูเจ้านายสิฮะ..คริคริ..โทรมเชียว..คริคริ..หนวดเคราโกนบ้างรึเปล่าฮะเนี่ย..คริคริ..(^_^).." ชางมินจับใบหน้าคมของเจ้านาย ที่ตอนนี้ยิ่งเข้มเข้าไปใหญ่ส่ายไปมาอย่างขำขัน

"ก็เพราะใครล่ะ..ทำให้ชั้นทั้งเป็นห่วงทั้งคิดถึงแทบแย่" ยุนโฮมองสบตากลมโต

"ก็เจ้านายไม่ต้องการชางมินนี่นา" ชางมินพูดออกมาอย่างไม่ยอมรับผิด

"ชั้นพูดเมื่อไหร่ว่าไม่ต้องการ?" ยุนโฮเองก็ไม่ยอม

"ก็เจ้านายถามเรื่อง..make love..ถ้าไม่ต้องการแม่มดแล้วจะให้ชางมินคิดว่าไงล่ะฮะ" ชางมินถามออกมาตามความเข้าใจ ว่าเจ้านายเป็นผู้ชายยังไงก็ต้องการแม่มดมากกว่าพ่อมดอยู่แล้ว

"ใครว่าเล่า..นายนี่ไม่เข้าใจอะไรเลยนะ..(^_^).." ยุนโฮยิ้มให้กับความคิดของชางมิน แต่ก็ไม่ยอมพูดให้ร่างบางเข้าใจหรอก เพราะมันยังไม่ถึงเวลา

"เจ้านาย..ชางมินไม่เข้าใจฮะ" ชางมินเขย่าแขนร่างสูงอย่างอยากรู้

"เดี๋ยวถึงเวลาแล้ว ก็เข้าใจเองแหละน่า ตอนนี้ไปโกนหนวดให้เจ้านายก่อนป่ะ..ชางมิน" ยุนโฮจูงมือบางให้เดินตามเข้ามาในห้องน้ำ ทันทีที่ร่างสูงเข้าไปส่องกระจก เพื่อเตรียมอุปกรณ์ให้

"ชางมินนี่..(^_^).." พริบตาเดียว ชางมินก็ร่ายเวทย์มนต์จนยุนโฮกลับมาดูดีตามเดิม ทั้งยังอาบน้ำเปลี่ยนชุดให้เสร็จสรรพ ภายใต้คำว่า..ชางมินนี่!!

"อ่าา..ชางมิน!! ทำอะไรน่ะ?!" ยุนโฮโวยวายออกมาอย่างอารมณ์เสีย ที่ตัวเองดูดีเร็วเกินไป

"ทำไมล่ะฮะ..ชางมินโกนหนวดเคราให้เจ้านายแล้วไง ทั้งยังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยนะฮะ..(^_^).." ชางมินยิ้มว่าเค้าทำถูกแล้วใช่มั๊ย

"งั้นนายก็ทำให้ชั้นกลับไปโทรมเหมือนเดิมเลยนะ" ยุนโฮสั่งเสียงเข้ม

"ทำไมล่ะฮะ เจ้านายไม่อยากดูดีแล้วเหรอฮะ..(*_*).." ชางมินเอียงคอถามอย่างสงสัย

"อยากดูดี..แต่ว่าไม่ใช่ด้วยเวทย์มนต์น่ะ..เข้าใจมั๊ย" ยุนโฮพยายามอธิบายอย่างใจเย็น

"ไม่เข้าใจฮะ..(*_*).." แต่ชางมินกลับเข้าใจยากเหลือเกิน ทั้งใบหน้าน่ารักก็ทำเอายุนโฮหงุดหงิดใส่ไม่ลง ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดแบบนี้ เค้าคงได้มีเรื่องกันซักยกไปแล้ว

"อืม..งั้นเริ่มจากนายทำให้ชั้นโทรมเหมือนเมื่อกี้นะ"

"ทำไมเจ้านายไม่โทรมเอง โดยไม่ต้องใช้เวทย์มนต์ล่ะฮะ..(*_*).." เหมือนโดนชางมินย้อน

"อืม.." ชั้นผิดเองชางมิน..ชั้นผิดเอง ยุนโฮอยากจะกู่ร้องบอกโลก..ว่าเค้าผิดเอง

กว่าจะพูดให้ชางมินเข้าใจได้ ก็ปาไปหลายสิบนาที กว่าจะโทรมได้..ก็พูดจนแทบเหนื่อย และกว่าจะสอนให้ชางมินโกนหนวดเป็น เค้าก็ต้องได้แผลมาหลายแผลอีกเช่นกัน การสอนให้พ่อมดน้อยโกนหนวดเป็นเนี่ย มันยากลำบากขนาดนี้เลยรึไงนะ?

"เจ้านาย..ชางมินขอโทษ ชางมินทำให้เจ้านายเจ็บ แล้วยังไม่หล่อแล้วด้วย..(*_*).." ชางมินพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไร..อย่าคิดมาก..ชั้นยังหล่อเหมือนเดิม" ยุนโฮเองก็ยังมั่นใจเต็มร้อย

"ราตรีสวัสดิ์นะชางมิน..(^_^).." ยุนโฮยิ้มอบอุ่นให้ร่างบาง ก่อนจะ..

"ชางมิน..(^_^).." ยุนโฮรู้ทันว่าชางมินจะร่ายมนต์ให้เค้านอนหลับจึงรีบปิดเรียวปากบางไว้

"ไม่ต้อง..ชั้นนอนเองได้ พรุ่งนี้เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกเยอะ" ยุนโฮว่า ก่อนปล่อยชางมิน

.............................

ยุนโฮล้มตัวลงนอน..ปิดเปลือกตาหนาไปได้ซักพัก..ก็รู้สึกถึงบางสิ่งกำลังซุกเข้ากับท่อนแขนของตน

"เจ้านาย..แขนเจ้านายอุ่นจัง" เสียงหวานที่พึมพำอยู่ใกล้ๆ ทำเอายุนโฮอดลืมตาขึ้นมามองไม่ได้ แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเจอชางมินมานอนซบต้นแขนตัวเองอยู่

"ชางมิน..มาอยู่นี่ได้ไง" ยุนโฮถามเสียงดังอย่างลืมตัว จนชางมินหน้าแหยเหมือนจะร้องไห้

"เจ้านายตวาดชางมิน..เจ้านาย..อึก"

"อย่าพึ่งร้อง..เจ้านายแค่ถามดังไปหน่อยเท่านั้นเอง แล้วมานอนตรงนี้ได้ไงล่ะ" ยุนโฮค่อยๆปลอบชางมินออกมาอย่างใจเย็น

"ก็ไม่ได้ดูแลเจ้านายตั้ง 10 วัน ชางมินคิดถึงเจ้านายฮะ ก็เลยอยากอยู่ใกล้ๆเจ้านาย..(^_^).." ชางมินยิ้มหวานกลับมา ทำเอายุนโฮอดยิ้มตามไม่ได้

"เห็นปกติอยู่แต่ในตะเกียงไม่ใช่เหรอ?" ยุนโฮถามออกมาอย่างสงสัย ว่าชางมินไม่ต้องอยู่ในตะเกียงตลอดเวลารึไง

"ไม่เป็นไรฮะ อยู่ข้างนอกก็ได้ แต่ที่เห็นพวกเราชอบอยู่ในตะเกียง ก็เพื่อจะหลบจากภัยชั่วร้ายเท่านั้นแหละฮะ ตอนนี้ยังไม่มา..ชางมินก็ออกมาอยู่กับเจ้านายได้ฮะ..(^_^).." ชางมินยิ้มน่ารัก แล้วซุกหน้าลงกับต้นแขนของยุนโฮอีกครั้ง ดิ้นยุกยิ๊กเหมือนลูกแมวหาที่นอนที่ถูกใจไม่ได้

"ถูกใจยังล่ะ..(^_^).." ยุนโฮแม้จะไม่เข้าใจว่าภัยชั่วร้ายของชางมินคืออะไร ร่างสูงก็ไม่ได้ใส่ใจถามอีก เพราะเริ่มเพลียเต็มที ขยับแขนให้ร่างบางได้นอนหนุนต้นแขน ก่อนจะถามเจ้าตัว

"ฮะ..เจ้านายใจดีที่สุดเลย ชางมินชอบเจ้านายฮะ..(^_^).." ชางมินแหงนหน้ายิ้มหวานให้ยุนโฮอีกครั้ง ก่อนจะพริ้มตาลงอย่างน่ารัก

"ชางมิน..ทีหลังอย่าพูดว่าชอบทั้งที่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นนะ" ยุนโฮชะงักกับคำพูดของชางมิน

"ก็ชางมินชอบเจ้านายจริงๆนี่นา ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะฮะ แต่กับนายปากเสียนั่น ชางมินไม่ชอบฮะ" เมื่อนึกถึงอีกคน ชางมินก็หน้าบึ้งออกมาอย่างไม่ชอบใจ

"นายปากเสีย? ใครเหรอ?" ยุนโฮเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย ว่านอกจากเค้าแล้ว..ชางมินยังรู้จักใครอีกรึไง นึกว่าอยู่กับเค้าคนเดียวซะอีก แล้วนี่ไปรู้จักคนอื่นตอนไหนล่ะเนี่ย

"ก็น้องชายเจ้านายไงฮะ หาว่าตะเกียงของชางมินเก่า ไม่มีค่า คนบ้าเท่านั้นถึงจะมาประมูล ภาพโมนาลิซ่ายังมีราคามากกว่า ชิส์..เป็นชางมิน ก็ไม่ประมูลนายนั่นหรอกฮะ ตาก็ไม่มี ปากก็เสีย ชางมินจะประมูลเจ้านายคนเดียว..(^_^).." พูดแล้วชางมินก็ซุกเข้ากับต้นแขนยุนโฮดิ้นยุกยิ๊กน่ารัก

"..(^_^)..ชางมินจะซื้อเจ้านายเหรอ" ยุนโฮเผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจ ที่ชางมินไม่ชอบจุนซู

"ฮะ..เจ้านายตาโตกว่านายนั่น ปากก็ไม่เสีย แล้วยังใจดีอีก ชางมินจะประมูลเจ้านาย"

"ชางมิน..เจ้านายเป็นคน จะประมูลเหมือนสิ่งของไม่ได้หรอกนะ" ยุนโฮพยายามอธิบาย

"แต่ที่โลกเวทย์มนต์ พ่อมดแม่มดชั้นต่ำกว่าชางมิน พวกเค้าจะโดนประมูลซื้อตัวได้นะฮะ พวกเค้าไม่มีสิทธิ์เลือกชีวิตเอง ต้องเป็นทาสไปตลอดชีวิต" ชางมินพูดถึงโลกของตนอย่างเศร้าใจ

"เจ้านายไม่รู้หรอก แต่โลกของเจ้านาย..ยังไม่มีแบบนั้นนะ" ยุนโฮพูดถึงแง่ดีของโลกมนุษย์ แม้ร่างสูงจะรู้ดีว่าความเป็นจริงมันไม่ได้สวยงามอย่างที่เค้าพยายามแต่งแต้มให้ชางมินฟังเลย

"ดีจังฮะ..ชางมินอยากอยู่โลกของเจ้านายจัง" ชางมินพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา

"ตอนนี้ก็อยู่แล้วนี่"

"แต่ซักวันก็ต้องไปฮะ เมื่อเจ้านายมีคนอื่นมาดูแลแทนชางมิน"

"คนอื่น..ใครอ่ะ?"

"ก็ภรรยาของเจ้านายไงฮะ เมื่อเจ้านายมีภรรยา ชางมินก็ต้องจากไปอยู่กับเจ้านายคนใหม่"

"งั้นเจ้านายจะไม่มีภรรยาดีมั๊ย?..(^_^)..ชางมินจะได้อยู่โลกของเจ้านายตลอดไปไง ไม่ต้องเปลี่ยนเจ้านายคนใหม่ด้วย"

"ไม่ได้หรอกฮะ มนุษย์ต้องมีทายาทไว้สืบสกุล จะได้ไม่สูญพันธุ์ไปจากโลกไงฮะ"

"ก็ให้เจ้าจุนซูมีทายาทไปสิ เจ้านายไม่ต้องมีก็ได้"

"เจ้านายชอบพูดล้อเล่น ชางมินจะนอนแล้ว..ชางมินนี่..(-o-).." ชางมินร่ายเวทย์มนต์แล้วหายเข้าไปในตะเกียงคู่กาย ปล่อยให้ยุนโฮงงอยู่คนเดียว

"ชางมิน..ไม่นอนกับเจ้านายแล้วเหรอ" ร่างสูงเอ่ยพูดกับตะเกียงใบสีชมพูอย่างไม่เข้าใจ ว่าเค้าไปพูดอะไรให้ชางมินน้อยไม่พอใจรึเปล่า ถึงได้หน้าบึ้งหนีหายเข้าไปในตะเกียงแบบนั้น คงไม่ได้เห็นเค้าเป็นภัยชั่วร้ายที่ต้องหลบหนีเข้าไปอยู่ในตะเกียงหรอกนะ

"ไม่ฮะ..ชางมินจะนอนในตะเกียง" เสียงใสๆส่งโต้ตอบออกมา

"ไม่คิดถึงเจ้านายแล้วเหรอ?"

"ไม่คิดถึงแล้วฮะ"

"เฮ้อ..งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ..ชางมิน" ยุนโฮถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนจริงๆซักที ชางมินกลับเข้าไปในตะเกียงก็ดีเหมือนกัน ขืนมานอนทำตัวน่ารักอยู่ในวงแขนเค้า มีหวังเค้าเองน่ะแหละจะนอนไม่หลับไปทั้งคืน

.......................................................... 80% ..........................................................

.............................

"ชางมิน..เจ้ายังอ่อนหัดนัก พ่อมดแม่มดในโลกของเราที่ว่าร้ายแล้ว ยังสู้ความร้ายกาจของมนุษย์ไม่ได้หรอกนะ ถ้าเจ้าไม่อยากอ่อนแอ ก็อย่าไปหลงคารมคำพูดของมนุษย์เข้านะลูก"

"ท่านแม่..คำพูดของมนุษย์เชื่อถือไม่ได้เหรอฮะ"

"ใช่..ทั้งคำพูดคำสัญญาของมนุษย์ ล้วนแล้วแต่เชื่อไม่ได้ทั้งนั้น ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหน ก็ยังรักษาคำพูดตัวเองไม่ได้ซักคนหรอกนะลูก"

"ท่านแม่..ชางมินไม่อยากไปโลกมนุษย์แล้ว"

"เจ้าต้องไปชางมิน เจ้าจำเป็นต้องไป เพื่อยื้อเวลาการแต่งงานของเจ้ากับซีวอนให้นานยิ่งขึ้น รอเวลาที่พี่ชายของเจ้าจะมาช่วยเจ้าไป อดทนไว้นะลูก รอพี่แจจุงกลับมา แล้วเจ้าจะเป็นอิสระ"

"ฮะ..ท่านแม่..ชางมินจะอดทนรอท่านพี่แจจุงกลับมา"

"อืม..แม่รู้ว่าลูกของแม่ต้องทำได้"

"ฮะท่านแม่ ท่านพี่แจจุง..ท่านพี่กลับมาช่วยชางมินเร็วๆนะฮะ"

..

..

"อึก..ฮึก..ฮือ..ฮือ.." ชางมินสะอื้นไห้ออกมาอย่างคิดถึงท่านแม่กับพี่ชาย

"ท่านแม่..ท่านพี่..มาช่วยชางมินเร็วๆด้วยนะฮะ ซีวอนเริ่มเข้าใกล้ชางมินทุกทีแล้ว" ร่างบางพร่ำเพ้อออกมาอย่างหวาดหวั่น เพราะการที่เค้าสลบติดต่อกันถึง 10 วันทำให้ซีวอนหาตัวเค้าง่ายขึ้น

ปกติ..แม้ซีวอนจะรู้ว่าเค้าอยู่กับใคร แต่ร่างสูงก็จะหาไม่เจอว่าเค้าอยู่ตรงไหน เหมือนมีเวทย์มนต์คอยพรางตาให้ซีวอนต้องสับสน หาบ้านของยุนโฮไม่เจอซักที แต่ 10 วันนี่ช่างเข้าทางซีวอนจริงๆ ซีวอนเริ่มมาถูกทางแล้ว ร่างสูงอยู่ห่างจากบ้านของยุนโฮไปเพียงไม่ถึง 10 กิโลเมตรนี่เอง

ชางมินเองก็มีเวทย์มนต์ไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อต้านซีวอนได้เลย ร่างบางเป็นเพียงพ่อมดน้อยฝึกหัดเท่านั้น ผิดกับพ่อมดเจ้าแห่งรัตติกาลอย่างซีวอน ที่เวทย์มนต์แข็งแกร่งอย่างหาคนประฝีมือได้ยากยิ่ง หากพ่อมดเจ้าแห่งความแข็งแกร่งอย่างพี่ชายเค้ากลับมาไม่ทัน เค้าคงต้องแต่งงานกับซีวอนเป็นแน่แท้ เพราะมีเพียงท่านพี่แจจุงเท่านั้น ที่สามารถช่วยเค้าให้เป็นอิสระได้

"ท่านพี่แจจุง..ช่วยชางมินด้วยนะฮะ..ท่านพี่..ฮึก..ฮือ..ฮือ.." ชางมินสะอื้นไห้จนตัวโยน

"ภรรยาแสนสวยของข้า..เจ้าจะร้องไห้ไปทำไมกัน" เสียงทุ้มที่ได้ยินแล้วเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจของชางมิน ส่งมาทักทายร่างบางผ่านแหวนหมั้นวงโตที่พ่อมดแม่มดเท่านั้นที่มองเห็นได้

"ข้าไม่ใช่ภรรยาของท่านนะ..อึก..ฮึก.." ชางมินโต้ตอบอย่างไม่ยอมรับ

"ตอนนี้อาจจะยังไม่ แต่อีกไม่นานคงต้องเป็นแน่ล่ะ เจ้าก็รู้นี่ชางมิน..ตอนนี้ข้าอยู่ใกล้เจ้ามากแค่ไหน มากกว่าพี่ชายเจ้าอีกนะ"

"แต่ท่านก็หาข้าไม่เจอหรอก ท่านทำได้แค่อยู่ใกล้เท่านั้นแหละ"

"หึหึ..แน่ใจเหรอชางมินของข้า เจ้ายุนโฮมันแพ้คนสวยน่ารักอย่างเจ้านะ ไม่นานมันก็ต้องลงมือล่ะ แล้วเมื่อนั้น..ข้าก็จะปรากฏตัว..พาเจ้ากลับไปเป็นภรรยาของข้ายังไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ไม่มีวัน..เจ้านายไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก"

"หึ..ภายใน 10 วันมันทั้งกอดทั้งจูบเจ้า เจ้ายังจะเชื่อใจมันอีกเหรอ" น้ำเสียงซีวอนฟังดูเหมือนไม่พอใจมาก

"เจ้านายไม่ได้ตั้งใจกอดข้า ส่วนจูบ..ข้าจูบเจ้านายก่อนต่างหากล่ะ" ชางมินเถียง

"ชางมิน!!..เจ้ากำลังทำให้ข้าโมโหนะ!!" ซีวอนเกรี้ยวกราด

"แล้วท่านจะทำอะไรข้าได้ล่ะ โมโหล่ะสิ ที่ท่านจูบข้าไม่ได้ แต่เจ้านายกลับจูบข้าได้"

"ชางมิน..อย่าถือดีไป ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก..ภรรยาของข้า แต่เจ้ายุนโฮ..ข้าคงไม่ปล่อยมันให้กอดจูบเจ้าได้ตามใจมันหรอกนะ..หึหึ" ซีวอนพูดเสียงเยือกเย็น

"ท่านซีวอน..ท่านอย่าทำอะไรเจ้านายนะ..ข้าขอร้อง" ชางมินตกใจกับคำขู่ของซีวอน

"หึหึ..ภรรยาของข้า เจ้าหลงคารมคำพูดของพวกมนุษย์แล้วรึไง ท่านแม่ของเจ้าเคยเตือนเจ้าไว้อย่างไร เจ้าจำไม่ได้เลยรึ หึหึ..ฝันดีนะภรรยาของข้า แล้วข้าจะรีบพาเจ้ากลับไปด้วยกัน..หึหึหึ" เสียงหัวเราะสุดท้าย ทำให้ชางมินหวาดกลัวยิ่งนัก แต่ร่างบางก็ต้องผล็อยหลับไปด้วยฤทธาของร่างสูงที่มีเวทย์มนต์เหนือกว่าตนมากนัก

.............................

.......................................................... 100% ..........................................................

.............................

 

 

 

 

 

By..Sweet JinNie

 

 

[Fic tvxq] น้องเล็ก..ป่วนหัวใจนายลีดเดอร์....[YunxMin]

ตอนที่ 20 : Owner..มีเจ้าของ..NC-18

 

ยุนโฮค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าชางมินออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ  ร่างสูงมองเรือนร่างของร่างบางที่เปิดเผยสู่สายตาของเค้าทีละน้อยอย่างอดกลั้นอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่าน

                เมื่อถอดออกหมดแล้ว  ยุนโฮก้มลงไปมอบจูบปลอบประโลมร่างบางให้คลายกังวล

                "ลืมตาขึ้นสิครับ..มินมิน" จูบที่เปลือกตาบางที่ปิดอยู่ให้ลืมขึ้น

                "ไม่ลืมตาไม่ได้เหรอฮะ  ผมอะ..อายพี่ยุน" ชางมินเอ่ยออกมาตะกุกตะกัก

                "อย่าอายพี่เลย  มินมินออกจะสวยนะครับ  สวย..สวยมากจนพี่จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว" ยุนโฮกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูร่างบาง  มือหนาไล้เลื้อยสำรวจเรือนร่างร่างบางอย่างรักใคร่ยิ่งนัก ไล้ลงไปที่เอวบาง  ลงเรื่อยไปที่ต้นขาเรียว  แล้ววกกลับขึ้นมาวนนิ้วรอบๆ หน้าท้องแบนราบ

                ชางมินรู้สึกรุ่มร้อนและเสียวสะท้านเรือนร่างไปในทุกทุกที่ที่มือหนาของยุนโฮลากผ่าน  ร่างบางเด้งตัวตามมือร่างสูงที่สัมผัสบริเวณหน้าท้องเค้า

เพียงแค่ยุนโฮสัมผัสเรือนร่าง  ส่วนอ่อนไหวของชางมินก็แข็งขึงชูชันขึ้นมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่  ทั้งน้ำสีขาวขุ่นก็เริ่มไหลซึมออกมาจากส่วนปลาย

ยุนโฮเฝ้ามองผลงานเค้าอย่างพอใจ  ร่างสูงก้มลงไปมอบจูบให้ชางมินอีกครั้ง

"มินมิน..ช่วยถอดให้พี่หน่อยสิครับ" ยุนโฮมองร่างบางอย่างขอร้อง

"......(>///<).........ฮะ" ชางมินลุกขึ้นมานั่ง  ค่อยๆ ถอดเสื้อให้ยุนโฮอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะเลื่อนมือลงไปถอดกางเกงให้ร่างสูง

ไม่นานแกนกายร้อนของยุนโฮก็ปรากฏสู่สายตาชางมิน

"..(>///<)..พี่ยุน.." ชางมินถึงกับหน้าแดงที่เห็นแกนกายของยุนโฮขยายใหญ่มากขนาดนี้

ยุนโฮที่นั่งพิงหัวเตียงมองการกระทำของร่างบางอยู่ถึงกับยิ้มน้อยๆ ให้กับท่าทีของชางมิน  ก่อนที่จะจับมือบางให้มากุมแกนกายเค้าไว้  ร่างบางเซถลาตามแรงมานั่งคร่อมอยู่บนต้นขาร่างสูง

ยุนโฮชักนำมือบางให้รูดแกนกายเค้าขึ้นลงไปตามความยาว

"อ๊า.....เก่งมากมินมิน  อย่างนั้นแหละ...อื้ม..มินมิน" ยุนโฮชมชางมินออกมา  ที่ร่างบางทำได้ดีโดยที่ไม่มีมือเค้าต้องคอยชักนำแล้ว

ยุนโฮดึงท้ายทอยชางมินเข้ามามอบจูบที่เร่าร้อนให้

ก่อนที่ร่างสูงจะเอื้อมมือไปขยับรูดส่วนอ่อนไหวให้ชางมินบ้าง

"......(>///<)...อ๊า...พี่ยุน..." ชางมินครางออกมาเสียงสั่นไหว  ร่างกายสะท้านไปทั้งตัว  แทบจะละลายไปกองกับพื้น  จึงต้องโผเข้าไปซบหน้าอยู่บนไหล่หนาของยุนโฮ  มือบางเกาะกอดคอยุนโฮอย่างต้องการหาที่พึ่งพิง

ยุนโฮยื่นอีกมือไปที่สะโพกมนกลมกลึง  ขยำไปมาเพื่อระบายความต้องการของตนเอง  เรียกเสียงครางหวานจากชางมินได้ไม่หยุดหย่อน

"อ๊า.....พี่ยุน.......อ๊า.........."

"มินมิน  ยกสะโพกขึ้นหน่อยนะครับคนดี" ยุนโฮกระซิบเสียงแผ่ว

ชางมินทำตามอย่างว่าง่าย  ยกสะโพกบางโด่งขึ้นยั่วยวนล่อตายุนโฮ

ยุนโฮส่งนิ้ววนรอบช่องทางสีชมพูสวยไปมา  ก่อนที่จะค่อยๆ ส่งนิ้วทั้งสองเข้าไปแหวกขยายช่องทางหวานที่ขมิบตอบรับนิ้วเค้าอย่างเชิญชวน

"อ๊า.....พี่ยุน.........อ๊ะ.......อ๊า...." ชางมินครางเสียงหวานออกมาไม่หยุดเมื่อนิ้วของยุนโฮวนสะกิดภายในช่องทางของเค้า

ยุนโฮส่งนิ้วที่สามตามเข้าไป  เมื่อเห็นว่าช่องทางของชางมินขยายมากพอแล้วร่างสูงก็ดึงนิ้วทั้งสามออกมาในคราวเดียว

"อ๊าาาาาาาา............" เรียกเสียงครางยาวนานของชางมินได้เป็นอย่างดี

"มินมิน..พี่จะเข้าไปแล้วนะครับ" ยุนโฮกระซิบเสียงแหบพร่าพยายามควบคุมตัวเองเต็มที่

".....(>///<)...ฮะ" ชางมินตอบรับเบาๆ

ยุนโฮดันร่างบางให้นอนราบกับเตียงนอน  ก่อนที่จะแยกเรียวขาเล็กออกจากกันอย่างรวดเร็ว

ยุนโฮจับแกนกายของเค้าวนรอบๆ ช่องทางหวานก่อนที่จะแทรกเข้าไปทีเดียวจนสุดความยาว

"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน........." ชางมินส่งเสียงครางออกมา

มือบางจิกไปที่ผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความเจ็บแสบ  ร่างบางรู้สึกจุกเสียดและแสบร้อนที่ช่องทางด้านหลังเป็นอย่างมาก  น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะมีกลับไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย

ยุนโฮแช่แกนกายไว้สักพักให้ช่องทางของชางมินได้คุ้นเคย

ร่างสูงเริ่มขยับเข้าออกในช่องหวานทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้ว

"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...ผมเจ็บฮะ" ชางมินครางออกมาเสียงสั่นเมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บในช่องทาง

"อ๊าาาาาา.....มินมิน...ทนหน่อยนะครับคนดี  เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว" ยุนโฮพูดปลอบชางมิน  พลางพยายามขยับวนแกนกายร้อนหาจุดกระสันของร่างบาง

"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...อ๊าาาาาา....." ชางมินครางออกมาอีกครั้งเมื่อยุนโฮวนแกนกายโดนตรงจุดนั้นแล้ว

ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นเสียวสะท้าน  มีความสุขที่ได้รับ  และต้องการเพิ่มมากขึ้น

"....(>///<)...อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...เร็วๆอีกฮะ" ชางมินร้องขอร่างสูงออกมา

ยุนโฮขยับแกนกายเข้าออกในช่องทางของชางมินถี่รัวเร็วและรุนแรงมากขึ้น  กดเน้นย้ำตรงจุดกระสันเรียกเสียงครางหวานได้ไม่หยุด

ช่องทางหวานคับแน่นของชางมินบีบรัดตอดแกนกายยุนโฮไม่หยุดหย่อน  สร้างความสุขให้ร่างสูงได้ดียิ่งนัก  ร่างสูงขยับกระแทกแกนกายเข้าในช่องทางหวานอย่างบ้าคลั่งไม่นาน

"อ๊าาาาาา.....พี่ยุน...อ๊าาาาาา....." ชางมินสะดุ้งสุดตัวส่งเสียงครางยาวออกมาอย่างหมดแรง  เมื่อได้ปลดปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องแกร่งของยุนโฮกับหน้าท้องแบนราบของตัวเอง

ยุนโฮเห็นชางมินปลดปล่อยแล้ว  จึงขยับแกนกายเข้ากระแทกช่องทางหวานอีกสองสามครั้ง

"อ๊าาาาาา.....มินมิน...อ๊าาาาาา....." ไม่นานยุนโฮก็ปลดปล่อยน้ำรักเข้ามาในช่องทางหวาน

เมื่อน้ำรักทุกหยาดหยดของยุนโฮเข้าไปในช่องทางของชางมิน  ร่างบางก็รู้สึกได้ถึงความรักความอบอุ่นที่ร่างสูงมอบให้

ยุนโฮค่อยๆ ถอนแกนกายออกมาช้าๆ ทำให้น้ำรักสีขาวขุ่นที่พึ่งส่งเข้าไปในช่องทางหวานไหลตามออกมาทั้งปนด้วยน้ำสีแดงสด  อาจเป็นเพราะเป็นครั้งแรกของชางมิน  แม้จะไม่ได้รุนแรงนัก  แต่ก็ทำให้ช่องทางหวานต้องมีเลือดออกได้

ยุนโฮดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองกับชางมินไว้  ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ  ดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างถะนุถนอม  เอื้อมตัวไปจูบซับคราบน้ำตาให้ร่างบางอย่างรักใคร่  จูบไล้ไปทั่วใบหน้าเนียนใส  แล้ววกกลับมาที่ริมฝีปากบางมอบจูบที่อ่อนโยนให้อีกครั้ง

.............................

"เจ็บมากมั๊ยครับคนดี" ยุนโฮเอ่ยถามออกมาอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นว่าชางมินหายเหนื่อย  ทำความสะอาดและใส่เสื้อผ้าให้ตัวเองกับร่างบางเรียบร้อยแล้ว

"ไม่ฮะ" ชางมินตอบออกมาแผ่วเบาแล้วซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง  ถามมาได้..ใครจะไม่เจ็บกันเล่า

"พี่รักมินมินนะครับ..คนดี" ยุนโฮพูดกระซิบลงที่ข้างหูชางมินให้ร่างบางได้ยิน

"....(>///<)...ผมก็รักพี่ยุนฮะ" ร่างบางตอบกลับมาแผ่วเบาแต่ร่างสูงก็ได้ยินมันเต็มทั้งสองหู

ยุนโฮยิ้มออกมาอย่างมีความสุข  สักพักร่างสูงก็นึกอะไรได้ขึ้นมาจึงลุกขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง  พลอยทำให้ชางมินต้องลุกตามขึ้นมานั่งมองร่างสูงอย่างงงๆ

"พี่ยุนทำอะไรเหรอฮะ" เอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย  เมื่อเห็นร่างสูงเอาหมอนตัวเองกับหมอนเค้าไปไว้ข้างหลังแล้วพิงหลังลงไป

"มินมินขึ้นมานี่มา" ยุนโฮเรียกพลางดึงร่างบางให้ขึ้นไปอยู่บนตัวเค้า

"พี่ยุนจะทำอะไรเหรอฮะ" ชางมินทำตามอย่างว่าง่ายแต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี

"ให้มินมินนอนบนตัวพี่ไง  พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาจะได้ไม่เจ็บตัวมาก" ยุนโฮพูดพร้อมกับจูบลงไปที่ผมนุ่มนั้น

"แล้วพี่ยุนจะไม่หนักผมเหรอฮะ  เดี๋ยวก็ปวดเมื่อยหรอก" ชางมินเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงอย่างเป็นห่วง

"ไม่หรอกครับ  พี่คงไม่เจ็บเท่าที่มินมินเจ็บหรอก  แค่นี้สบายมาก  ตัวมินมินน่ะเบาออกนะ" ยุนโฮลูบหลังชางมินไปมาเพื่อกล่อมร่างบาง

"แต่ว่า..." ชางมินยังคงมีปัญหาต่อ  ยุนโฮจึงรีบขัดขึ้นมา

"นอนได้แล้วนะครับคนดี  หลับฝันดีนะครับ..จุ๊บบ.." ยุนโฮจุ๊บบลงไปที่ปากบางเบาๆ

"....(>///<)...พี่ยุนก็หลับฝันดีนะฮะ..จุ๊บบ......(>///<)..." ชางมินเงยหน้าขึ้นมาจุ๊บบที่ปากยุนโฮ  ก่อนที่จะรีบนอนซบลงไปที่อกแกร่งทันทีอย่างเขินอายกับการกระทำของตัวเอง  ไม่นานชางมินก็หลับลงอย่างง่ายดาย

ยุนโฮเฝ้ามองการกระทำของชางมินอย่างรักใคร่  ร่างสูงยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุขก่อนเข้าสู่ห้วงนิทราตามร่างบางไปอีกคน

.............................

                "พี่ชางมินเป็นอะไรไปฮะ  ทำไมเดินแบบนั้น" ริกกี้หน้าตาตื่นเข้ามาช่วยยุนโฮพยุงชางมินให้นั่งเก้าอี้อีกคนแล้วกลับมานั่งที่ของตัวเองที่อยู่ข้างแจจุงกับจุนซู (ที่มันตรงข้ามยุนโฮนั่นแหละ)

ก่อนจะถามออกมาซะพี่ๆ ทำหน้าตาไม่ถูกได้แต่มองหน้ากันเลิกลัก

                "ไม่มีอะไรหรอกริกกี้  เมื่อเช้าพี่ลื่นล้มในห้องน้ำน่ะก็เลยเจ็บนิ๊ดหน่อย" ชางมินพูดออกมาให้ริกกี้ได้คลายความสงสัย  ไม่ได้อยากจะโกหก..แต่ถ้าจะให้พูดตามความจริงมันก็ยังไงยังไงอยู่

                "หึหึ..ฮ่าฮ่า....." ยุนโฮหัวเราะออกมาหลังจากที่กลั้นไว้ไม่อยู่  ขำร่างบางที่โกหกออกมาได้ไม่แนบเนียนเลย  แต่สำหรับริกกี้น่ะอาจจะเชื่อ..เพราะหมอนี่น่ะเชื่อทุกคำทุกอย่างที่ชางมินบอกเลยน่ะสิ

                "...(  < / -).....ขำอะไรฮะพี่ยุน..." ชางมินถามอออกมาเสียงเขียวที่ยุนโฮมาหัวเราะตน

                "ใช่..พี่ยุนโฮหัวเราะอะไร  มีอะไรน่าตลกนักเหรอฮะ" ริกกี้เองก็ปกป้องชางมินเสียงแข็ง

                "ไม่มีอะไรซักหน่อย  บังเอิญนึกเรื่องตลกได้น่ะ...(^oV)..." ยุนโฮตอบแบบไม่สนใจมากนักก่อนจะหันไปยั้กคิ้วหลิ่วตาให้ชางมิน  ซะจนร่างบางอยากเข้าไปจัดการกับร่างสูงซะให้รู้แล้วรู้รอด

                "แต่ผมว่าไม่ใช่.." ริกกี้ไม่เชื่อที่ยุนโฮบอก  จะหาเรื่องเพื่อนพี่ชายต่อ

                "กินข้าวได้แล้วริกกี้  ไหนเมื่อกี้บอกว่าหิวแล้วไม่ใช่รึไง" แจจุงที่เห็นว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่รีบขัดขึ้น

                "ก็ได้ฮะ.." ริกกี้ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

                แล้วทุกคนก็เริ่มลงมือกินข้าวเช้ากัน

.............................

                "แล้วนี่นายจะเข้าบริษัทกับพวกพี่เลยมั๊ย" ยูซอนถามขึ้นมา

ขณะที่พวกเค้ากำลังเดินมาขึ้นรถตู้ของบริษัทที่จอดรออยู่  แล้วมีริกกี้เดินตามมาด้วย

                "ก็แน่อยู่แล้วสิพี่มิกกี้  ถามแปลกคน" ริกกี้ว่าแหย่พี่ชายออกมาอย่างไม่เกรงใจ

                "ไม่รู้ท่านประธานลีคิดยังไง  ถึงได้ให้นายมาอยู่ในสังกัด  รึว่าคงไม่อยากให้บริษัทอยู่อย่างสงบแล้วมั๊ง" ยูซอนว่าแหย่น้องกลับบ้าง

                "แต่ผมว่าท่านประธานคงเห็นว่า  ผมหล่อและมีความสามารถมากกว่าพี่มั๊ง" ริกกี้เถียงพี่ชาย

                "นายนี่นะ..หล่อกว่าชั้น  ใครบอกนายน่ะ"

                "ทำไม  พี่จะไปเลี้ยงข้าวเค้าเหรอ"

                "เปล่า  ชั้นจะพาเค้าไปผ่าตัดใส่ตาดวงใหม่ซะ"

                "พี่มิกกี้......." ริกกี้เรียกพี่ชายเสียงสูง

                "อะไรริกกี้......" ยูซอนก็เสียงสูงกลับไม่แพ้กัน

                "พอออ......หยุดได้แล้ว  ชั้นอยากอยู่อย่างสงบๆ นะ" แจจุงเอ่ยขัดสองพี่น้องขึ้นมา

                เพราะขนาดขึ้นมานั่งบนรถแล้ว  ก็ไม่มีทีท่าว่าพี่น้องคู่นี้จะหยุดทะเลาะกันซักที  เมื่อเจอคำสั่งจากแจจุง  ยูซอนกับริกกี้จึงยอมสงบลงอย่างง่ายได้

.............................

                ระหว่างทางไปบริษัท SM Entertenment      

เงียบบบบบบบบบ

                ริกกี้มองไปข้างหน้าก็เห็นจุนซูนอนหลับซบไหล่ยูซอนอยู่  ก็ยิ้มที่เห็นพี่ชายกับคนรักรักกันมากขนาดนี้

                เมื่อหันมองมาข้างหลังชางมินก็หลับซบไหล่ยุนโฮ  โดยที่มือของยุนโฮยังกุมมือชางมินไม่ปล่อย  ริกกี้หน้าเศร้าลงเล็กน้อย  เค้ารู้แล้วล่ะว่าตอนนี้ชางมินคบกับยุนโฮแล้ว.......พี่ชางมินของเค้ามีเจ้าของแล้ว.......

รู้ตัวว่าเป็นได้แค่น้องมาตั้งนานแล้ว  รู้ตัวว่าควรจะต้องตัดใจ  แต่มันทำได้ง่ายๆ ที่ไหนกันล่ะ

เมื่อก่อนที่กลับไปอเมริกาก็ยังพอทำใจได้บ้าง  แต่พอต้องกลับมาอยู่ใกล้มาเห็นหน้าทุกวันแบบนี้  มันยิ่งทำให้ตัดใจได้ยากมากขึ้นน่ะสิ  แล้วยังต้องมาเจ็บที่เห็นคนที่ตัวเองรักไปรักกับคนอื่นอีก

เค้ารู้นะที่เมื่อเช้าชางมินเดินแปลกๆ เป็นเพราะอะไร  เค้าไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร  แต่เมื่อชางมินเลือกที่จะให้เค้าเข้าใจแบบนั้น  เค้าก็ยอมทำตาม..พี่ชางมินจะได้ไม่คิดมากเพราะกังวลเรื่องเค้า

ริกกี้คิดเรื่องชางมินได้ไม่นาน  หันกลับมามองคนข้างตัวเองก็เห็นว่าแจจุงหลับไปอีกคนแล้ว

ร่างเล็กจึงเอนตัวซบไปที่ไหล่ของรุ่นพี่หน้าสวยแล้วก็หลับตามไปอีกคน

"....(-_-)...." แจจุงที่เห็นว่าริกกี้หลับไปแล้ว  จึงลืมตาขึ้นมาขยับไหล่ให้ร่างเล็กได้นอนสบายๆ

ก่อนที่จะนึกถึงสีหน้าเศร้าซึมของริกกี้ก่อนหน้านี้  คงพยายามตัดใจจากชางมินอยู่สินะ

เฮ้อ! เด็กหนอเด็ก..ยิ่งรักแรกแล้วด้วยยิ่งลืมยาก

แล้วแจจุงก็หลับตามน้องๆ ไปอีกคน

.............................

.............................

อย่าว่าเลยนะที่ JinNie ให้ดงบังกิน  เล่น  แล้วก็นอนกันอยู่ทั้งวัน

ก็ในชีวิตจริงเห็นว่าดงบังไม่ค่อยมีเวลาแบบนี้มากนัก

ก็เลยจัดการให้ได้พักเยอะๆ ในฟิคซะเลย

.............................

อีกแง่ก็คือ  ฟิคเรื่องนี้นำเสนอในเรื่องชีวิตส่วนตัวเบื้องหลังการทำงานน่ะ

ไม่ได้เน้นเรื่องการทำงานเป็นพิเศษ  จึงไม่เห็นพูดถึงการทำงานซักเท่าไหร่

.............................

เรื่องที่อยากระบาย..ตอนนี้แต่งแล้ว JinNie เหนื่อยมากๆเลย

ช่วง NC 2 หน้า JinNie ก็แต่งซะ 2 ชั่วโมง เหนื่อยสุดๆ

ก็ดูสิยุนโฮอ่อนโยนเชื่องช้าไม่ได้ดั่งใจ JinNie ขนาดนั้นจะไม่ให้เหนื่อยได้ไงไหว

รู้งี้แต่งให้ยุนจับมินกระชากเสื้อออก แล้วกดเลยให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวซะก็ดีหรอก(รวดเร็วทันใจดี) ถ้าในเหตุการณ์จริงเป็นแบบนี้ JinNie ว่าไม่ยุนก็มินคลั่งก่อนแน่ (รึว่า JinNie กันล่ะ)

ว่ามั๊ยล่ะ..ใครจะไปทนชักช้าได้ขนาดนั้นกัน(JinNie ทนไม่ด้ายยย)

.............................

See U Again

ยุนมินจงเจริญ

And  YunMin  Forever

.............................

 

 

 

 

 

By..Sweet JinNie

 

 

[SF tvxq] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 20 : My Little Wizard 1..[Yunho ♥ Changmin]

 

Seoul 2008

" 50 ล้านนับ 1......" เจ้านาย เจ้านายช่วยผมด้วยฮะ ผมไม่อยากไปอยู่กับหมอนั่น

"50 ล้านนับ 2....." ฮือฮือ..เจ้านาย..เจ้านายช่วยผมด้วย..ฮือฮือ

"50 ล้านนับ....." ยังไม่ทันได้นับสาม เสียงทุ้มก็ขัดขึ้นมาซะก่อน

"60 ล้าน!!" ชายหนุ่มร่างสูงชูป้ายพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน

"ครับ..คุณยุนโฮประมูลในราคา 60 ล้านนะครับ มีใครให้มากกว่านี้มั๊ยครับ คุณซีวอนล่ะครับ" หันไปถามชายหนุ่มที่พึ่งประมูลในราคา 50 ล้านไป

"ผม..." ซีวอนทำท่าว่าจะชู 70 ล้านขึ้นมา แต่ก็โดนคนสนิทสะกิดเตือนไว้

"เจ้านาย..ผมว่าเราไปชิงตัวทีหลัง คงจะคุ้มกว่ายอมจ่าย 70 ล้านไปนะครับ"

"อืม..งั้นก็ได้" ซีวอนพยักหน้า ก่อนจะโบกมือบอกปัดไปว่าไม่

"60 ล้านนับ 1....."

"60 ล้านนับ 2....."

"60 ล้านนับ 3.....คุณยุนโฮเป็นผู้ได้ตะเกียงนี้ไปในราคาประมูล 60 ล้านวอนครับ" เสียงปรบมือดังขึ้นกึกกราว ให้กับชายหนุ่มวัย 20 ต้นๆ ที่สนใจมาประมูลตะเกียงโบราณชิ้นนี้

.............................

"พี่เพี้ยนรึเปล่าพี่ยุนโฮ นึกไงไปประมูลไอ้ตะเกียงเก่าๆใบนี้น่ะ 60 ล้านวอนนะพี่ ไม่ใช่ 600 วอน ผมเสียดายเงินอ่ะ" เมื่อนั่งอยู่บนรถ ยุนโฮก็โดนน้องชายโวยวาย เรื่องที่เค้าประมูลอะไรมา

"นายจะคิดมากทำไม..จุนซู" ยุนโฮไม่สนใจตอบ เค้าเองก็ไม่รู้ว่าอะไรมาดลใจให้เค้าพูด 60 ล้านออกไป เหมือนเค้ากำลังโดนมนต์สะกด เพราะนักธุรกิจ 10,000 ล้านอย่างเค้าคงไม่ยอมเสียเงิน 60 ล้านเพื่อตะเกียงใบเก่าๆโบราณนี้เป็นแน่

"พี่!! 60 ล้านนะ..ยังไงผมก็เสียดาย ถ้าพี่ประมูลรูปโมนาลิซ่า ผมจะไม่ว่าพี่ซักคำ"

"คงต้องมีดีอะไรบ้างล่ะน่า ไม่งั้นเจ้าซีวอนคงไม่ยอมจ่าย 50 ล้านหรอก" ยุนโฮพูดพลางมองจ้องเข้าไปในตะเกียงใบเก่า แต่วิจิตรศิลป์นี่อย่างสงสัย

"โอ้ว..60 ล้าน..60 ล้านๆๆๆ.." จุนซูพร่ามออกมาอย่างเสียดาย

"เลิกพร่ามได้แล้วจุนซู ทีนายประมูลเสื้อเดวิด แบคแฮมมา 10 ล้าน พี่ไม่ได้ว่านายซักคำ" ยุนโฮเอ็ดน้องชายอย่างรำคาญเต็มทน

"ก็นั่นเสื้อแบคแฮมนะพี่ ถ้าผมจะเอาไปประมูลต่อก็ยังได้เงินเพิ่มอีกนะ แต่ตะเกียงของพี่สิ คงไม่มีใครบ้ามาประมูลต่อแล้วล่ะ" จุนซูมองยังตะเกียงอย่างแหยงๆ

"............." ยุนโฮไม่พูดอะไร นอกจากเก็บตะเกียงเข้ากระเป๋าเสื้อข้างอกข้างซ้าย

"เจ้านาย..พักผ่อนก่อนนะฮะ เดี๋ยวผมจะดูแลเจ้านายเอง จะไม่ยอมให้นายปากเสียนี่กวนเจ้านายได้เลยฮะ..(^_^).." เสียงหวานใสดังก้องในโสตประสาท แต่ยุนโฮคิดว่าเค้าคงหูฝาดไป ร่างสูงจึงหลับลงด้วยเพลียที่เคร่งเครียดทำงานมาทั้งวัน และด้วยเวทย์มนต์น้อยๆจากตะเกียงใบเก่านั่น

.............................

เมื่อกลับมาถึงบ้าน..ยุนโฮก็ตรงดิ่งเข้าห้องเพื่ออาบน้ำเข้านอนทันที เนื่องจากร่างสูงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แต่ก่อนจะนอน ก็มิวายหยิบตะเกียงใบเดิมขึ้นมาดูอีกครั้ง

"ไม่เห็นมีอะไรพิเศษเลยนี่นา แล้วชั้นจะยอมจ่าย 60 ล้านไปทำไมเนี่ย?" ยุนโฮนั่งมองตะเกียงโบราณใบเก่าอย่างไม่แน่ใจ ไม่เข้าใจตัวเองมากมายเลยจริงๆ

"คริคริ.." เสียงหัวเราะน้อยๆดังแว่วมา จนยุนโฮต้องมองรอบๆห้องตัวเอง

"............." เมื่อไม่เห็นอะไร ร่างสูงวางตะเกียงลงบนหัวเตียง แล้วล้มตัวลงนอน

ปิ๊งงงงง!!!!! ปรากฏหมอกควันสีแดงอมชมพูลอยคละคลุ้งออกมาจากตะเกียง เมื่อควันนั่นหายไป ก็ปรากฏร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอม ในชุดสีชมพูอ่อนคล้ายตัวละครในนิยายปรัมปรา

"เจ้านาย..ขอบคุณนะฮะ ที่ช่วยผมไว้ ต่อไป..ผมจะดูแลเจ้านายเองฮะ..(^_^).." ร่างกายบอบบางเดินไปล้มตัวลงนอนเคียงข้างร่างสูง ก่อนจะซบเข้าท่อนแขนแกร่งหาความอบอุ่น

ชีวิตที่ไร้ความหมาย.....ของชายหนุ่มนามจุง ยุนโฮ กำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว

.............................

"จุนซู..นายเข้ามายุ่งกับห้องของพี่เหรอ!!" ยุนโฮโวยวายเสียงดัง เมื่อกลับเข้ามาในห้องแล้ว พบกับความเป็นระเบียบเรียบร้อยที่เค้าไม่คุ้นเคย มันทำให้เค้าหาของที่ต้องการไม่เจอ

"เปล่านะพี่..ผมก็พึ่งกลับเหมือนกัน ทำไมเหรอ..ห้องพี่มีปัญหาอะไรรึไง" จุนซูโผล่เข้ามาดูอย่างอยากรู้อยากเห็น

"โอ้ว..อิมพ็อตซิเบิ้ล เป็นระเบียบอย่างไม่น่าเป็นไปได้" จุนซูตาโตอย่างไม่เคยทำได้มาก่อน

"อย่านอกเรื่อง..นายทำรึเปล่า?!!" ยุนโฮคาดคั้น

"เปล่า..พี่ก็รู้ว่าผมก็เหมือนพี่นั่นแหละ จัดห้องให้เรียบร้อยน่ะ ผมทำไม่ได้หรอก พี่ลองถามแม่บ้านดูสิ" จุนซูแนะนำพี่ชาย

"อืม.." ยุนโฮขานรับ วันนั้นร่างสูงก็ได้สอบถามคนในบ้าน ก็ไม่มีใครได้เข้าไปยุ่งกับห้องของร่างสูงเลย เพราะรู้ดีว่าเจ้านายไม่ชอบให้ใครวุ่นวาย

ถ้าไม่ใช่จุนซู..ไม่ใช่คนในบ้าน แล้วจะเป็นใครกันล่ะ ยุนโฮครุ่นคิดออกมาอย่างสงสัย

..

..

หลังจากนั้นทุกวัน..ยุนโฮก็ยังขยันทำห้องรกได้ทุกวัน พอกลับจากทำงาน เค้าก็จะเห็นมันเป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นเดิม พักแรกร่างสูงหงุดหงิดที่หาของที่ต้องการไม่เจอ แต่พักหลังเริ่มชิน เริ่มจะรู้แล้วว่าอะไรอยู่ตรงไหน แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้..ว่าใครกัน..ที่มาจัดห้องให้เค้าทุกวันน่ะ??

..

..

วันนี้..ยุนโฮยอมลงทุนหยุดงานหนึ่งวัน ยอมเสียรายได้ไป 65 ล้านวอน เพื่อ..มาเฝ้าจับผู้ต้องสงสัยที่จะคอยจัดห้องให้เค้าตลอดเวลา ต้องจับให้ได้ และไม่ให้พลาดเด็ดขาด..ร่างสูงคิด

ปิ๊งงงงง!!!!! ยุนโฮได้ยินเสียงและเห็นควันสีแดงอมชมพูลอยคละคลุ้งออกมาจากตะเกียงใบที่เค้าวางไว้บนหัวเตียง ใช่..เค้าลืมสังเกตไปได้ไงว่าตะเกียงใบนั้นดูสวยงามขึ้นผิดจากตอนแรก

เมื่อหมอกควันนั่นหายไป ก็ปรากฏร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอม ในชุดสีชมพูอ่อนคล้ายตัวละครในนิยายปรัมปราของอาหรับ.....ทำเอาร่างสูงอึ้งไปเลยทีเดียว

 

 

 

นี่คือชุดที่ว่าน๊าจร๊า..นู๋ชางมินนี่..ต้องใส่ชุดนี้แหละ

หยุด!!..ห้ามคิดเด็ดขาดว่า..ถ้าที่รักจะใส่ชุดนี้ ไม่ต้องใส่เลยจะดีกว่ามั๊ย..เพราะ JinNie คิดไปแล้ว ^^

 

"น..นั่น..นั่นมันคนรึผีอ่ะ..(OoO).." ยุนโฮพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา(หมีๆ)ของตัวเอง

"เจ้านายทำห้องรกอีกแล้ว ชางมินขี้เกียจจัดให้แล้วนะ คอยดูเถอะ คืนนี้จะแกล้งเขียนหน้าให้กลายเป็นหมีเลย..ชางมินนี่..(^_^).." ร่างบางบ่นออกมา ก่อนจะพูดคำว่า..ชางมินนี่..เหมือนเวทย์มนต์..ข้าวของที่เคยรกอยู่เริ่มเข้าที่เข้าทางจนเป็นระเบียบ

"..(OoO).." ยุนโฮอึ้งอีกครั้ง และก่อนที่จะทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงก็รวบรวมความกล้า

"อ่ะ..เจ้านาย!!" ร่างบางอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อโดนสวมกอดจากด้านหลัง หันหน้ามาพบว่าเป็นใคร ก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ นิ้วเรียวตั้งท่าจะร่ายเวทย์กลับเข้าไปในตะเกียง ก็โดนมือหนากุมมือจับไว้ซะก่อน

"เธอเป็นใคร? เข้ามาทำอะไรในนี้? บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!!" ยุนโฮมองจ้องคนในอ้อมกอดเขม็ง

พึ่งจะสังเกต.....ว่าคนที่ตัวเองกอดอยู่..น่ารักมาก..มาก..จนไม่สามารถละสายตาไปไหนได้ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น เรียวปากบางแดง แก้มเนียนใสชมพูระเรื่อ ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ

"เจ้านาย..ปล่อยชางมินเถอะฮะ" ร่างบางเริ่มน้ำตาคลออย่างตกใจ

"ชื่อชางมินเหรอ? แล้วเรียกชั้นว่าเจ้านายสินะ" ยุนโฮได้สติวิเคราะห์เอง เมื่อร่างบางไม่ได้คิดจะตอบเค้า วงแขนแกร่งก็ยังกักขังร่างบางไว้อย่างแน่นหนา

"เจ้านาย..ชางมินกลัวแล้ว..อึก..ฮือ..ฮือ.." ร่างบางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร ร่างบางไม่คุ้นเคยกับสัมผัสแบบนี้จากคน(หมี)แปลกหน้า เมื่อโดนร่างสูงกอด..จึงหวาดกลัวได้ง่าย

"เอ่อ..อย่าร้องไห้สิ ชั้นไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอกลัวนะ อย่าร้องไห้นะ..ชั้นยอมปล่อยแล้ว" ยุนโฮยอมปล่อยวงแขนแกร่ง พลันในพริบตา..ร่างบางในอ้อมกอดเมื่อครู่ก็หายเข้าไปในตะเกียงทันที

"อ้าว..อย่าหนีไปแบบนี้สิ" ยุนโฮร้องออกมาอย่างตกใจ ก่อนร่างสูงจะรีบตามไปหยิบตะเกียงขึ้นมาถือไว้

"............." ตะเกียงนั้นสะเทือนน้อยๆ ทั้งยังเปลี่ยนจากสีชมพูเป็นสีเหลืองอีก

"นี่..เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมตะเกียงมันเปลี่ยนเป็นสีเหลืองล่ะ" ยุนโฮพูดกับร่างในตะเกียงอย่างสงสัย แม้จะมองไม่เห็นร่างบาง แต่ร่างสูงก็คิดว่าร่างบางต้องอยู่ในนั้นแน่

"ร้องไห้อยู่เหรอ? ชั้นขอโทษนะ..ไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจ..ไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอกลัวชั้นเลยนะ ชั้นแค่อยากรู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..ก็แค่นั้นเอง" ยุนโฮพูดกับตะเกียงเหมือนคนบ้า

"เอ่อ..พี่..หยุดงานเพื่อมานั่งพูดกับตะเกียงน่ะเหรอ" จุนซูที่พึ่งเข้ามา มองพี่ชายอย่างอึ้งๆ

"นายเข้ามาทำอะไร?" ยุนโฮถามน้องชายอย่างไม่พอใจ

"เปล่า..ผมแค่จะขอพี่ไปเที่ยวมัลดีฟซักวันน่ะ..(^_^).." จุนซูยิ้มเอาใจพี่ชายเต็มที่

"อืม..จะไปซักอาทิตย์ก็ได้" ยุนโฮพูดเหมือนเป็นคนละคน เล่นเอาจุนซูตกใจไปเลย

"จริงเหรอพี่!! ขอบคุณครับ..(^_^).." จุนซูแผดเสียงออกมาอย่างยินดี แล้วรีบวิ่งออกไป

ที่รีบ.....เพราะกลัวว่าพี่ชายจะเปลี่ยนใจนี่สิ ร้อยวันพันปี ขอไปเที่ยวแค่ 2 ชั่วโมง..ยังไม่อนุญาต แต่นี่..อนุญาตตั้งหนึ่งอาทิตย์ อิมพ็อตสิเบิ้ล เป็นไปไม่ได้ จุนซูไม่อยากจะเชื่อ

"ชางมิน..เด็กดีต้องเชื่อฟังเจ้านายนะ" ยุนโฮกลับมาพูดกับตะเกียงอีกครั้ง

"ตอนนี้เจ้านายอยากรู้จักชางมิน ตามมารยาทที่ดี ชางมินต้องออกมาแนะนำตัวกับเจ้านายนะ มาอยู่บ้านเจ้านายตั้งหลายวัน แล้วไม่ยอมแนะนำตัวกับเจ้านายเลยน่ะเหรอ" ยุนโฮตำหนิน้อยๆ

ปิ๊งงงงง!!!!! ร่างกายบอบบางปรากฏออกมาตามความต้องการ

"............." แต่สภาพของคนน่ารักตอนนี้ ทำเอายุนโฮแทบหมดแรง ผิวสีน้ำผึ้งซีดเชียวจนน่าตกใจ เรี่ยวแรงที่เคยต่อต้านเค้ากลับลงไปทรุดกึ่งนั่งกึ่งนอนหมอบอยู่บนพื้น

"ชางมิน..เป็นอะไรไป บอกชั้นมาเร็ว" ยุนโฮปรี่เข้าไปอุ้มร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงทันที

"เจ้านาย..ชางมินเหนื่อย" ชางมินบอกอาการตัวเองออกมาอย่างไม่แน่ใจ เพราะเค้าเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

"เหนื่อยเหรอ? งั้นนอนพักก่อนนะ" ยุนโฮจัดแจงจับหน้าผากมนวัดอุณหภูมิ ก็พบว่าร่างบอบบางตัวเย็นจัด ทำเอาชักมือกลับแทบไม่ทัน

"ชางมิน..ตัวเธอเย็นมากเลย เป็นอะไรไป..ไปหาหมอมั๊ย" ยุนโฮถามออกมาอย่างร้อนรน

"ไม่รู้ฮะเจ้านาย ขอชางมินพักก่อนนะฮะ" ชางมินพูดแล้วค่อยๆปิดเปลือกตาบางลงไป

"ชางมิน" ยุนโฮเรียกชางมินไว้ไม่ทัน ร่างสูงไม่รู้ว่าตนต้องทำยังไง ควรจะพาชางมินไปหาหมอดีมั๊ย? รึปล่อยให้ร่างบางหายเอง..ตามที่เจ้าตัวเค้าบอกว่าขอพักก่อน?!!

.............................

3 วันแล้ว.....ชางมินก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย ทำเอายุนโฮไม่เป็นอันทำงานทำการ ต้องสั่งให้เลขาขนงานมาให้ทำที่บ้านแทน

ทั้งที่มีงานกองโตกองอยู่ตรงหน้า..แต่ยุนโฮก็ยังคอยพะวงหันกลับมามองร่างบางอยู่เรื่อยๆ เป็นอยู่อย่างนั้นตลอด 3 วัน จนวันนี้..ความกังวลของยุนโฮก็ได้สิ้นสุดลง

"เจ้านาย..ชางมินหายแล้วฮะ..(^_^).." ชางมินที่จู่ๆก็ขึ้นมานั่งไขว่ห้างบนโต๊ะทำงานของยุนโฮ ทำเอาร่างสูงที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ตกใจ

"ชางมิน..เล่นเอาชั้นตกใจเลยรู้มั๊ย" เอ็ดออกมาเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นร่างบางหน้าจ๋อยลง

"หายดีแล้วใช่มั๊ย รู้มั๊ยว่าชั้นเป็นห่วงแทบแย่" ยุนโฮแสดงสีหน้าอ่อนโยนออกมา มือหนาก็เผลอลูบแก้มเนียนใสอย่างลืมตัวให้กับความน่ารักของร่างบางตรงหน้า

"รู้ฮะ..ชางมินรู้ว่าเจ้านายเป็นห่วง" ชางมินถูแก้มไปกับมือหนาอย่างลูกแมวขี้อ้อน

"รู้แล้วทำไมยังไม่ยอมฟื้นซักทีล่ะ" ยุนโฮชักมือกลับ กลัวว่าตัวเองจะเผลอตัวเผลอใจเข้า

"ชางมินไปห้องสมุดมานี่ฮะ อยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ชางมินก็เลยไปอ่านหนังสือมา" ชางมินเล่าให้ฟัง พลางทำหน้าเอียงคอครุ่นคิดไปด้วย

เหมือนนางฟ้ามานั่งอยู่ตรงหน้า.....ยุนโฮยิ้มไปกับภาพน่ารักๆจนแก้มปริ ถ้าใครมาเห็นเข้า คงเข้าใจว่าร่างสูงกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความรักแน่ๆ

"แล้วรู้อะไรมาบ้างล่ะ?" ร่างสูงถามอย่างสนใจ ทั้งที่ปกติออกจะไม่สนใจใครด้วยซ้ำไป

"ในตำราบอกไว้ว่า..พ่อมดน้อยหรือแม่มดน้อย หากถูกเจ้านายกอดเป็นครั้งแรก จะเหนื่อยจนสลบไปสามวันของโลกมนุษย์ถึงจะฟื้นน่ะฮะ.." ชางมินเล่าออกมาคร่าวๆ

"ห๊ะ..แค่โดนกอดถึงกับสลบไปสามวันเลยเหรอ" ยุนโฮอุทานออกมาอย่างตกใจ

"ฮะ..แต่สลบเฉพาะในโลกมนุษย์ ในตะเกียงของเรา..เราจะสามารถใช่ชีวิตปกติได้ แต่เราจะจดจำเจ้านายของเราไม่ได้น่ะฮะ แล้วเรายังได้รับพลังความห่วงใยจากเจ้านาย..ช่วยให้เราฟื้นตามเวลาด้วยนะฮะ แต่ถ้าเจ้านายไม่ห่วงเรา..พ่อมดหรือแม่มดน้อยก็อาจโดนดึงความทรงจำเดิมออกไป เพื่อเปลี่ยนเจ้านายคนใหม่อีกครั้งน่ะฮะ" ชางมินเล่าในแบบที่เข้าใจง่ายที่สุด แต่สำหรับมนุษย์ออกจะเข้าใจยากซักหน่อย เพราะยุนโฮใช้เวลาคิดตามนานมาก

"ถ้าชั้นไม่ห่วงชางมิน..ชางมินก็คงจะไปจากชั้นใช่มั๊ย" ยุนโฮถามออกมาอย่างตัดเพ้อ

"ชางมินไม่ได้อยากไปเองซักหน่อย นั่นเป็นเพราะเจ้านายทำให้ชางมินต้องไปต่างหากฮะ"

"แล้วนี่..เปลี่ยนเจ้านายมากี่คนแล้วล่ะ" ยุนโฮเริ่มเข้าโหมดงอนร่างบางโดยไม่รู้ตัว

"ท่านแม่บอกว่า..เจ้านายเป็นเจ้านายคนแรกของชางมินฮะ..(^_^).." ชางมินยิ้มน่ารัก

"เชื่อได้รึเปล่าเนี่ย?" ร่างสูงมองร่างบางอย่างชั่งใจ แม้จะแอบดีใจอยู่ลึกๆก็เถอะ

"ไม่รู้ฮะ..ชางมินไม่แน่ใจ" แต่คำตอบตรงๆจากชางมินทำเอาจิตใจยุนโฮเริ่มห่อเหี่ยวอีกครั้ง

"อืม..ชางมินเป็นแม่มดน้อยเหรอ?" ยุนโฮพึ่งนึกถามคำถามสำคัญ

"เปล่าฮะ..ชางมินเป็นพ่อมดน้อย..(^_^).." ชางมินยิ้มร่าให้ยุนโฮอย่างน่ารัก

"ห๊ะ..พ่อมดเหรอ" อีกครั้งที่ร่างสูงตกใจ หวังว่าคงไม่มีอะไรให้ตกใจมากไปกว่านี้แล้วนะ

"ฮะ.." ชางมินขานรับน้อยๆ

"ชางมิน..ถ้าโดนกอดแล้วสลบไป 3 วัน แต่ถ้าโดนอย่างอื่นล่ะ..จะเป็นอะไรมั๊ย?" ยุนโฮตัดสินใจถามบางอย่างกับชางมินออกมา ร่างสูงพอจะรู้ตัวว่าเค้าออกจะเพี้ยนไปหน่อย แต่ก็ป้องกันไว้ก่อนไง เวลาคิดจะทำอะไร จะได้ระวังมากขึ้น!! (เอ่อ..ไม่ทราบว่าพี่ยุนคิดจะทำอะไรเหรอ??)

"โดนอย่างอื่น? โดนอะไรเหรอฮะ?" ชางมินไม่เข้าใจคำถามเท่าไหร่

"ก็อย่างโดนจูบ โดน make love อะไรประมาณนั้นน่ะ" ยุนโฮพูดผ่านๆเหมือนไม่คิดอะไร

"อ๋อ..ถ้าจูบแรก..ก็สลบ 7 วันฮะ..แล้วก็ถ้าโดน..make love..เป็นครั้งแรก..(>///<)..ก็สลบ 1 เดือนฮะ" ชางมินตอบออกมาอย่างเขินอาย ร่างบางไม่คิดว่าเจ้านายจะถามอะไรพวกนี้ด้วย

"ห๊ะ!!..1 เดือนเลยเหรอ!!" แต่ยุนโฮท่าจะตกใจโอเวอร์ไปหน่อย ช่างไม่เก็บอาการซะเลย

"เจ้านาย..ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นล่ะฮะ คิดจะไป..make love..กับแม่มดน้อยที่ไหนรึไงกัน เจ้านายทำไม่ได้หรอกนะ เพราะแม่มดตนอื่นต่างก็มีเจ้านายของเค้าเอง เจ้านายไปแตะต้องแม่มดน้อยตนอื่นไม่ได้หรอกฮะ" ชางมินเตือนยุนโฮอย่างหวังดี

"ชั้นก็ไม่ได้จะไป..make love..ใครนี่ ถามไปงั้นแหละน่า แค่สงสัยน่ะ" ยุนโฮตอบปัด

"เจ้านาย..ไม่อยากได้ชางมินแล้วเหรอฮะ" ชางมินถามออกมาเสียงเศร้า

"ชั้น.." ทำเอายุนโฮอึ้ง ทำไมถึงได้ถามแบบนี้เนี่ย ใครไม่อยากได้กันเล่า แต่ถ้านายต้องสลบไปตั้งเดือนนึง ก็ขอคิดดูก่อนแล้วกัน ขอทำใจให้ได้ก่อนอ่ะนะ!!~ ยุนโฮคิดคนละอย่างกับชางมิน

"ถ้าเจ้านายอยากได้แม่มดน้อยมาดูแลแทน..ก็จูบชางมินสิฮะ..แล้วก็อย่าคิดถึงชางมิน..เพียงแค่นี้..ชางมินก็จะจากไป..เจ้านายก็จะได้แม่มดน้อยมาดูแลแทนไงฮะ" ชางมินพูดแล้วเข้ามานั่งคร่อมลงบนตักยุนโฮ มือบางเอื้อมขึ้นไปโน้มคอร่างสูงให้เข้ามาจูบตัวเอง

"ไม่ใช่..ชางมิน..อย่า..อื้อ.." ยุนโฮตกใจกับการรุกอันรวดเร็วของชางมิน พอได้สติจะเอ่ยห้าม ก็โดนเรียวปากบางกดจูบเข้ามาซะแล้ว

ลิ้นเล็กเข้ามาภายในโพรงปากร้อนอย่างไม่ประสา ทำเอายุนโฮชักอยู่นิ่งไม่ได้ มือหนากอดเอวบางเข้ามาแนบชิดหน้าท้องแกร่ง ไอ้ความยับยั้งชั่งใจก็ขาดหายไป เมื่อได้ลิ้มชิมรสโพรงปากแสนหวานของชางมิน รสจูบเร่าร้อนจึงดำเนินต่อไปอย่างเนินนาน โดยที่ยุนโฮเป็นฝ่ายคุมเกม

"อื้อ..เจ้านาย..(*_*).." ชางมินตาปรือพร่าอย่างเหนื่อยอ่อน น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เรี่ยวแรงเริ่มหดหาย ทรุดลงซบแผงอกแกร่งของเจ้านายอย่างหาที่พึ่ง ผิวสีน้ำผึ้งที่ซีดลงเรื่อยๆ

"ชางมินอย่าสลบนะ เจ้านายต้องการนาย ไม่ต้องการแม่มดน้อย เจ้านายต้องการชางมินนะ" ยุนโฮพูดออกมาอย่างร้อนรนเมื่อชางมินเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ ร่างสูงพร่ำโทษตัวเองที่ทำอะไรไม่คิดเลย ทั้งที่ชางมินพึ่งจะฟื้นแท้ๆ ก็ยังจะมาทำให้ต้องสลบต่ออีก 7 วันเชียวเหรอ

"เจ้านาย..ถ้าไม่..ต้องการ..ชางมิน..ก็อย่า..คิดถึง..ชางมิน..นะฮะ..(*_*).." ชางมินปรือตาล่ำลายุนโฮเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มือบางจะตกลงไปอยู่ข้างลำตัว ตะเกียงคู่กายพลันเปลี่ยนเป็นสีส้ม

"ไม่นะชางมิน!! ชั้นต้องการนาย!! ต้องการพ่อมดน้อยตนนี้ กลับมาหาชั้นนะ!!" ยุนโฮเขย่าร่างบางไร้สติบนตักอย่างบ้าคลั่ง ชั้นเคยพูดเมื่อไหร่ว่าไม่ต้องการนาย ทำไมถึงได้คิดไปเองนะ!!

.............................

.............................

 

 

 

 

 

By..Shim JinNie

 

 

[Fic tvxq] น้องเล็ก..ป่วนหัวใจนายลีดเดอร์....[YunxMin]

ตอนที่ 19 : U Got Me..มีชั้นแล้วยังจะมองหาใครอีก

 

                เมื่อชางมินเข้ามาในห้อง  ก็เห็นว่ายุนโฮอาบน้ำเข้านอนแล้ว

                ร่างบางจึงเข้าไปอาบน้ำบ้าง

                25 นาทีผ่านไป...............

                ชางมินขึ้นเตียงค่อยๆ ล้มตัวลงนอนข้างๆ ร่างสูง  ชางมินนอนมองแผ่นหลังนั้นซักพัก..วันนี้ยุนโฮนอนหันหลังให้เค้าเหรอ  ชางมินได้แต่คิดอยู่ในใจ  จึงพลิกตัวนอนหันหลังให้ร่างสูงบ้าง

                กำลังจะเข้าสู่นิทรา  จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงอ้อมกอดที่คุ้นเคยกอดที่เอวเค้าอยู่  แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งเมื่อร่างสูงกอดกระชับตัวร่างบางให้ใกล้เข้าไปอีก  ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดอยู่ที่ซอกคอเมื่อร่างสูงจงใจสูดกลิ่นหอมจากซอกคอเข้าไป

ชางมินยิ้มน้อยๆ กับการกระทำของยุนโฮ  แม้จะน้อยใจเค้าอยู่แต่ถ้าเค้างอนบ้างร่างสูงเป็นต้องรีบเข้ามาง้อทุกทีเลย  แม้จะไม่มีคำพูดหลุดออกมา  มีเพียงการกระทำที่แสดงออก  เค้าก็เข้าใจแล้วว่าร่างสูงต้องการง้อ  แล้วสุดท้ายเค้าก็ต้องใจอ่อนยอมเอาใจร่างสูงทุกครั้งไป

                "ยังไม่หลับอีกเหรอฮะ" ชางมินเอ่ยถามทำลายความเงียบขึ้นมา

                ".............................." ไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากปากของร่างสูง  มีเพียงจมูกเท่านั้นที่ซุกซนอยู่รอบๆ ใบหน้าเนียนใสของร่างบาง

                "พี่ยุน.........." ชางมินพลิกตัวหันมามองตาของยุนโฮ

                "..................." ร่างสูงก็ยังไม่พูดอะไรออกมา  เพียงแค่ลุกไปนั่งพิงหัวเตียงเท่านั้น

                แสงสว่างจากโคมไฟฝั่งข้างหัวเตียงร่างสูงที่ยังไม่ได้ปิด  ทำให้รู้ว่าตอนนี้ร่างสูงแสดงสีหน้าน้อยใจออกมามากเพียงใด  ถ้าไม่รีบง้อ..มีหวังต้องไม่ได้นอนกันทั้งคืนแน่เลย

                "เป็นอะไรไปฮะ" ชางมินที่เคลื่อนตัวเองมานั่งคร่อมต้นขายุนโฮที่เหยียดยาวออกไป  ดวงตากลมโตจ้องเข้าไปในตาร่างสูงอย่างค้นหาคำตอบ

                "....................." ยุนโฮยังคงไม่พูด  แต่มือหนาก็กอดรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับเค้ามากยิ่งขึ้น

                "น้อยใจอะไรฮะ" ชางมินถามออกมาอีกครั้งมือเรียวเล็กคล้องไปที่คอร่างสูงอย่างเอาใจ

                "มินมิน......" ยุนโฮมองตาชางมินพูดแค่นั้นแล้วก็กอดร่างบางเข้ามาให้อยู่ในอ้อมกอด  คางเรียวซบลงบนไหล่บางอย่างออดอ้อน

                "พี่ยุน..ต้องการอะไรก็พูดออกมาซิฮะ" ชางมินกอดตอบยุนโฮลูบหลังร่างสูงไปมา

                "พี่........." ยุนโฮผละอ้อมกอดออกมาจ้องตากับชางมินอีกครั้ง  มือหนายังคงกอดเอวบางไว้

                "ต้องการอะไรฮะ" ชางมินถามย้ำอีกครั้งมองสบตากับร่างสูง

                "ขอจูบมินมินได้มั๊ย" ยุนโฮร้องขอออกมาแววตาออดอ้อน

                "ได้สิฮะ" ชางมินคล้องคอยุนโฮให้เคลื่อนเข้ามาหาเค้าเป็นเชิงอนุญาต

ยุนโฮค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้าใกล้กับใบหน้าของชางมิน  ริมฝีปากหนาแตะริมฝีปากบางแผ่วเบา  ลิ้นร้อนถูกส่งออกมาไล้เลียริมฝีปากบางเพื่อเปิดทาง  ชางมินเผยออ้าปากขึ้นอนุญาตให้ยุนโฮส่งลิ้นร้อนเข้ามาสำรวจได้

ร่างสูงค่อยๆ ส่งลิ้นเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน  ไล้ลิ้นเลียสำรวจไปทีละจุด  เริ่มจากไรฟันที่จัดเรียงอย่างสวยงาม  คว้านลึกไปทั่วโพรงปากหวาน  ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ลิ้นเล็กที่ตอนแรกหลบหลีกเพื่อให้เค้าได้สำรวจโพรงปากอยู่

                ลิ้นร้อนของยุนโฮเกี่ยวดึงลิ้นเล็กให้โต้ตอบกับลิ้นเค้า  ลิ้นเล็กพยายามตอบโต้อย่างเงอะงะไปตามที่ลิ้นร้อนของร่างสูงชักนำ  ไม่นานลิ้นของทั้งคู่ก็เกี่ยวพันกันไปมาอย่างหอมหวานในรสสัมผัสของกันและกัน

                ยุนโฮชักนำลิ้นเล็กให้ส่งเข้ามาในโพรงปากเค้าบ้าง  ชางมินเริ่มส่งลิ้นเล็กออกมา  ยุนโฮอ้าปากขึ้นส่งลิ้นร้อนออกมารอต้อนรับ  ชางมินค่อยๆ ส่งลิ้นเล็กเข้าไปในโพรงปากยุนโฮตามที่ลิ้นร้อนของร่างสูงชักนำ  ลิ้นเล็กสำรวจโพรงปากร่างสูงได้ไม่นาน  ก็โดนร่างสูงดูดดึงลิ้นเข้ามาเกี่ยวพันกันซะก่อน

                ยุนโฮมอบจูบที่อ่อนโยนให้ชางมินอยู่เนิ่นนาน  จนรู้สึกได้ว่าร่างบางเริ่มขาดอากาศแล้ว  ร่างสูงจึงยอมถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย  ลิ้นร้อนไล้เลียทำความสะอาดมุมริมฝีปากบางที่มีน้ำใสๆ ไหลเลอะออกมา  ไล้เลียจูบซับให้จนหมดแล้ว  จึงถอนใบหน้าขึ้นมามองใบหน้าเนียนใสที่กำลังเผยอปากหอบหายใจน้อยๆ

                "มินมินหวานจังเลยนะ  หวานยังกับน้ำผึ้งเลย" จู่ๆ ยุนโฮก็เอ่ยพูดขึ้นมา

                "......(>///<)........." ชางมินสบตาร่างสูงแล้วก็ไม่พูดอะไรเพียงแค่ซบหน้าแดงๆ ลงที่ไหล่หนา

.............................

                "รู้รึยัง......ว่าพี่น้อยใจเรื่องอะไร" ยุนโฮพูดขึ้นมาอีกครั้ง

                "เรื่องอะไรเหรอฮะ" ชางมินเงยหน้าขึ้นมาสบตาร่างสูงอย่างรอคำตอบ

                "ก็วันนี้พี่ขอจูบมินมินตั้งสองครั้ง..แต่ก็ไม่ได้จูบสักที  พอนึกเห็นตอนที่วันนี้มินมินโดนทั้งพี่คังตะ จุนกิ  แล้วก็ริกกี้กอด..พี่ก็เลยรู้สึกหวงมินมินขึ้นมาจนทนไม่ไหวน่ะ  แล้ววันนี้มินมินยังเข้าไปกอดจุนกิกับแจจุงอีก..พี่ก็เลยน้อยใจ  ที่วันนี้ที่เรากอดกันยังน้อยกว่าที่มินมินกอดกับคนอื่นอีกนะ" ยุนโฮพูดออกมาอย่างน้อยใจ  มือหนาจับใบหน้าเนียนใสให้สบตาไม่ยอมห่าง  มือไล้แก้มที่แดงระเรื่อของชางมินไปมาอย่างต้องการ

                "พี่ยุน....." ชางมินมองสบตายุนโฮอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้ร่างสูงต้องรู้สึกแย่ขนาดนี้

                "วันนี้ที่ริกกี้มาบ้านเรา  พี่ก็รู้สึกกลัวว่าริกกี้จะมาแย่งความรักของมินมินไปจากพี่  กลัวว่ามินมินจะสนใจพี่น้อยลง  อย่างที่รู้กันว่าริกกี้ชอบมินมิน...."

                "แต่ผมเห็นริกกี้เป็นแค่น้องนะฮะ.." ชางมินเอามือแตะปากยุนโฮไม่ให้พูดต่อ  สบตาร่างสูงแสดงความจริงใจออกมาว่าเห็นริกกี้เป็นแค่น้องจริงๆ

ยุนโฮจับมือบางขึ้นมาจูบ  ก่อนที่จะเอามาวางไว้ตรงหัวใจของเค้าที่กำลังเต้นอยู่อย่างเป็นจังหวะ

"พี่รู้ว่ามินมินเห็นริกกี้เป็นแค่น้อง  แต่ก็ยังอดที่จะกลัวไม่ได้อยู่ดี  ยิ่งมินมินเอ็นดูริกกี้มากเท่าไหร่..พี่ก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น  ยิ่งเห็นมินมินใกล้ชิดกับริกกี้..พี่ก็ยิ่งปวดใจ

พี่รู้ตัวว่าไม่เข้าท่าที่หึงหวงแม้กระทั่งริกกี้  แต่พี่ก็เพียงแค่อยากให้มินมินสนใจพี่เอาใจพี่คนเดียวนี่นา  ไม่อยากให้มินมินไปสนใจหรือเอาใจใครคนอื่นที่ไม่ใช่พี่.." ยุนโฮหยุดพูดลงชั่วขณะ  มองสบตาชางมินก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดอีกครั้ง

"พี่ยุน......อย่าคิดมากอีกเลยนะฮะ  ผมน่ะ..รักพี่ยุน  ย่อมสนใจและเอาใจใส่พี่ยุนมากที่สุดอยู่แล้ว  อย่ากลัวอีกเลยนะฮะ......ผมจะอยู่ข้างๆ พี่ตลอดไป  ไม่ต้องกลัวนะฮะ.." ชางมินมองสบตายุนโฮ

ยุนโฮดึงชางมินเข้ามามอบจูบให้อีกครั้ง  เป็นจูบที่เร่าร้อนและแสดงความต้องการออกมาเต็มที่  ร่างสูงผละออกมาก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างกับร่างบาง

"มินมิน..พี่ขอกอดได้มั๊ยครับ" ยุนโฮจับคางชางมินขึ้นมาให้สบตากัน

"......(>///<).........ฮะ" ชางมินเพียงก้มหน้าหลบตายุนโฮแล้วตอบรับเบาๆ

.............................

.............................

.............................

.............................

.............................

อา..มายั่วให้ค้าง....แล้วก็จากไป....

ช่างเป็นอะไรที่ไร้หัวใจซะจริง.....

อ่ะนะ...ถ้าอยากรู้ตอนต่อไปเร็วๆ.......

ก็ช่วยกันเม้นเยอะๆ หน่อยน๊า........

.............................

ยุนมินจงเจริญ

And  YunMin  Forever

.............................

.............................

 

 

 

 

 

By..Sweet JinNie

 

 

[SF tvxq] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 19 : You Make Me Click 4..[Yunho x ChangMin]

 

                "อ้าววๆๆ!! ช่วยเงียบๆกันหน่อย นี่ห้องฝึกซ้อมนะไม่ใช่สวนสัตว์ มีกันแค่ไม่กี่คนส่งเสียงยังกะอยู่เป็นฝูง.." ไม่ต้องสงสัยไปหรอกครับ เจอหน้าก็จิกกัดแบบนี้พี่ฮยองจุนนั่นแหละครับ

"โห!! พี่ฮยองจุน ไหงพูดงี้ล่ะครับพี่.." นี่ก็จุนซูเพื่อนรุ่นน้องของผมเองครับ เจ้าหมอนี่พูดมากมาตั้งแต่เกิด อย่าแปลกใจไปเลยครับ ถ้าหมอนี่จะโวยออกมา

"ผมว่าพูดดีๆก็น่าจะโอเคแล้วนะครับ.." นี่ก็แจจุงเพื่อนรุ่นพี่ของผมเองครับ เก๊กเสียงขรึมแบบนี้ จริงๆแล้วหมอนี่ร้ายมากนะครับ

"อ้าว..แล้วพวกนายจะฟังพี่พูดมั๊ยล่ะ.." พี่ฮยองจุนโต้กลับครับ

"พี่ก็พูดมาซักทีสิครับ พาคนน่ารักๆมาด้วยก็ไม่ยอมแนะนำซักที ผมล่ะรอฟังพี่นานจนรากจะงอกอยู่แล้ว" ไอ้หมอนี่ไม่ทิ้งลายจริงๆ เห็นคนน่ารักหน่อยไม่ได้ เป็นหลีไปซะหมดเลยนะจุนซู

"นายก็ฟังพี่บ้างสิ ตั้งแต่พี่เข้ามา..ก็เห็นนายพูดไม่หยุดซักที เอาล่ะ..เพื่อไม่เป็นการเสียเวลามากไปกว่านี้ พี่มีสมาชิกคนใหม่มาแนะนำให้รู้จัก รู้สึกว่าจะเด็กกว่าพวกนายทุกคนเลยนะ ฉะนั้นก็ช่วยดูแลน้องเค้าด้วยล่ะกัน อย่าแกล้งอย่ารังแกน้องเค้าเด็ดขาด ไม่งั้นพี่เล่นงานพวกนายแน่!!" พี่ฮยองจุนพูดซะยืดยาว แต่เหมือนขาดอะไรไปอย่างนะครับพี่

"ชื่ออะไรครับ..(^_^).." ไม่ต้องรอให้เสียเวลาฟังพี่ฮยองจุน จุนซูเข้าไปถามเองแล้วล่ะครับ

"นี่จุนซู..พี่บอกแล้วไงว่าอย่าแกล้งน้องเค้า นายนี่มันไว้ใจไม่ได้เลย" พี่ฮยองจุนพูดเหมือนหวงคนที่พาด้วยจังเลยนะครับ อย่าบอกนะ..ว่าแฟนน่ะพี่

"โห!!~พี่อ่ะ..หวงยังกะเป็นแฟนตัวเอง" จุนซู..นายก็คิดเหมือนชั้นเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า

"ก็พวกนายมันไม่น่าไว้ใจนี่ ชางมิน..เดี๋ยวพี่จะแนะนำพี่ๆเค้าให้เรารู้จักนะ" พี่ฮยองจุน..เมื่อกี้พี่ว่าไงนะครับ พี่เรียกชื่อใครน่ะครับ พี่พูดว่า..ชางมิน..ใช่มั๊ยครับ??

"ฮะ..(^_^).." เสียงหวานๆแบบนี้ เป็นคุณใช่มั๊ย.....กวางน้อยของผม

ผมเลิกสนใจกิจกรรมที่ผมทำอยู่ เพื่อหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆพี่ฮยองจุน..........ใบหน้าน่ารักแบบนี้ รอยยิ้มหวานๆแบบนี้ เป็นคุณจริงๆด้วย เป็นคุณจริงๆ กวางน้อยของผม เป็นคุณสินะ

รู้มั๊ยว่าผมคิดถึงกวางน้อยมากแค่ไหน รู้มั๊ยว่าผมอยากกอดกวางน้อยเป็นที่สุด กวางน้อยของผม..คุณมายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้วสินะ

"หมอนี่ชื่อคิม จุนซู แต่ชางมินอย่าวางใจนะ เห็นหน้าตาน่ารักแบบนี้น่ะ มันแค่เปลือกนอก ตัวจริงน่ะร้ายมากก อย่าวางใจเชียวล่ะ" ใช่ครับกวางน้อย เชื่อที่พี่ฮยองจุนเตือนเถอะนะครับ

"ชางมินครับ..อย่าไปเชื่อพี่ฮยองจุนนะครับ พี่น่ะหล่อ น่ารัก ใจดี เป็นกันเอง ชางมินก็เห็นใช่มั๊ยล๊า..(^_^).." หึ..สร้างภาพล่ะสิไม่ว่า แล้วนี่กล้าดียังไงไปยิ้มให้กวางน้อยของชั้นน่ะห๊ะ..จุนซู

"ฮะ..(*_*).." กวางน้อย..อย่าหลงกลหมอนี่นะครับ

"สร้างภาพเชียวนะจุนซู ชางมิน..แล้วนี่คิม แจจุงนะ สวยใช่มั๊ยล่ะ..แต่อย่าไปหลงกลนะ หมอนี่น่ะ ร้ายสุดๆ ร้ายขั้นเทพเลยล่ะ" ใช่ครับกวางน้อย เชื่อพี่ฮยองจุนนะครับ จุนซูไว้ใจไม่ได้เท่าไหร่ หมอนี่ไว้ใจไม่ได้มากกว่าหลายเท่านัก

"ชางมินครับ..พี่มีรูปลักษณ์ที่ดูดียังไง จิตใจพี่ก็เป็นแบบนั้นล่ะครับ..(^_^).." โห..ถ้านายจิตใจดีโลกนี้คงไม่มีคนร้ายแล้ว แล้วนี่กล้าดียังไงไปยิ้มอ่อนโยนให้กวางน้อยของชั้นน่ะห๊ะ..แจจุง

"ฮะ..(*_*).." กวางน้อย..อย่าไปหลงกลหมอนี่นะครับ

"พวกนายนี่เหมือนกันจริงๆ ชางมิน..ส่วนนั่นจุง ยุนโฮนะ หล่อใช่มั๊ยล่ะ แต่ก็เหมือนกันกับพวกนั้นน่ะ..ไว้ใจไม่ได้" พี่ฮยองจุน..พี่พูดแบบงี้ได้ไงอ่ะครับ พูดแบบนี้ภาพลักษณ์ของผมที่กวางน้อยมอง ก็เสียหมดน่ะสิครับ

ไม่นะครับกวางน้อย..อย่ามองผมแบบนั้น อย่าเชื่อที่พี่ฮยองจุนพูดนะครับ*//*

"สวัสดี.." เอ่อ..ผมพูดอะไรออกไปครับเนี่ย ทำไมผมพูดแบบนี้ล่ะ อุตส่าห์ได้เจอกวางน้อยทั้งที ทำไมผมถึงได้พูดจาสุนัขไม่รับประทานแบบนี้นะ กวางน้อย..อย่าพึ่งงอนผมนะครับ **

จากสีหน้า.....ที่กวางน้อยมองมายังผมอย่างผิดหวัง!!

จากแววตา.....ที่กวางน้อยมองมายังผมอย่างตัดเพ้อน้อยใจ!!

"สวัสดีฮะ.." กวางน้อยทักผมกลับมา ทั้งที่แทบจะไม่หันมามองหน้าผมเลยซักนิ๊ด

กวางน้อย.....อย่าน้อยใจไปเลยนะครับ ผมขอโทษ..ขอโทษที่ทำให้ต้องน้อยใจหรือเสียใจ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอ ขอโทษที่หายไปถึง 5 ปี แต่ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ผมยังจดจำภาพของกวางน้อยได้ทุกลมหายใจเลยนะครับ ไม่เคยลืมกวางน้อยออกไปจากหัวใจของผมแม้ซักวินาทีเดียว!!

"วันนี้ยุนโฮมาแปลกแฮะ จะสร้างภาพลักษณ์ใหม่รึไง..เจ้าชายเย็นชาสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า" พี่ฮยองจุน..พี่พูดตลกไม่ถูกเวลารู้รึเปล่าครับ แล้วนายจะหัวเราะอะไรนักหนาน่ะจุนซู นายก็เหมือนกันแจจุงคิดว่าหัวเราะแบบนิ่งๆเนี่ย..กวางน้อยของชั้นจะชอบนายรึไง!! กวางน้อยครับ..*//*

"ผมคงจะเป็นเจ้าชายอย่างใครเค้าไม่ได้หรอกครับ อย่างผม..คงเป็นได้แค่โจรกระจอก!!..( -_-).." ผมพูดแล้วหันไปมองกวางน้อยแว๊บนึง ก่อนจะผละออกมาอย่างรู้สึกแย่

โจรกระจอก.....ที่ทำอะไรไม่ได้เรื่อง วันแรกที่เจอกัน ก็ดันไปรังแกกวางน้อยซะแล้ว พอวันที่สองที่เจอกัน ก็ดันมาพูดไม่ดีกับกวางน้อยอีก ผมนี่มันแย่จริงๆ!!

"ชางมิน..อย่าไปถือสายุนโฮเลยนะ หมอนั่นคงกำลังเครียดอยู่น่ะ" พี่ฮยองจุน ขอบคุณนะครับ ที่พูดปลอบใจกวางน้อยแทนผม แต่ทำไมพี่ต้องไปจับไหล่กวางน้อยของผมด้วยครับเนี่ย!!

"ฮะ..ผมไม่คิดมากหรอกฮะพี่ฮยองจุน..(*_*).." กวางน้อย..อย่าพูดแบบนั้นสิครับ อย่าพูดว่าไม่คิดอะไร ทั้งที่ขอบตาแดงระเรื่อแบบนั้น

คนดีของผม.....เข้มแข็งไว้นะครับ อย่าร้องไห้เพื่อคนอย่างผมเลย ผมมันไม่มีค่าพอสำหรับหยาดน้ำตาของกวางน้อยหรอกนะครับ *//*

การรอคอยที่ผ่านมา.....มันทำให้ความมั่นใจในตัวเองของผมหายไปไหนหมดนะ เพียงแค่เข้าไปพูดจาดีๆกับกวางน้อย ก็ยังไม่กล้าเลย แล้วนับประสาอะไรกับการที่จะเข้าไปกอดกวางน้อยให้หายคิดถึงล่ะ!!

กวางน้อย.....ผมดีใจมากนะ ที่ได้เจอกวางน้อยอีกครั้ง แม้การเจอกันของเราครั้งนี้มันจะไม่น่าประทับใจเลยก็เถอะ แต่ก็ดีกว่า..ไม่ได้เจอกันเลย..ไม่ใช่เหรอครับ???!! *//*

.............................

"ชางมิน..น่ารักจังเลยนะ มีแฟนรึยังครับ..(^_^).." กวางน้อยมีแฟนแล้วโว๊ย..จุนซู นายจะถามทำไมว่ะ พอพี่ฮยองจุนออกไปแล้ว ก็ออกลายเลยนะ..พวกนายน่ะ!!

"ยังหรอกฮะ..(*_*).." กวางน้อย..ไหงพูดงั้นอ่ะครับ พูดงี้ผมก็เสียใจเป็นนะครับ ถึงแม้ผมจะไม่ได้เรื่องเท่าไหร่ แต่ผมก็รักกวางน้อยนะครับ *//*

"ดีเลย..งั้นชางมินมาคบกับพี่นะ..(^_^).." ไอ้แจจุง..ไอ้เพื่อนทรยศ..ไอ้หนอนบ่อนไส้..ไอ้หน้าซื่อใจคด..ไอ้หน้าเนื้อใจเสือ..ไอ้หน้าไหว้หลังหลอก..ไอ้หนามแหลมไม่มีใครเสี้ยม..ไอ้หนีเสือปะจระเข้..ไอ้หอกข้างแคร่..ไอ้หัวหกก้นขวิด..ไอ้หัวหายตะพายขาด..ไอ้หาตัวจับยาก..ไอ้หาเศษหาเลย..แกจะเข้าไปนั่งโอบไหล่กวางน้อยของชั้นไว้ทำมายยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!

"เอ่อ..พี่แจจุงฮะ..(*_*).." กวางน้อยครับ..ปฏิเสธไปเลยครับ

"ชางมิน..มาคบกับพี่ดีกว่านะ..(^_^).." ไอ้จุนซู..ไอ้น้องทรยศ..ไอ้หนอนบ่อนไส้..ไอ้หน้าซื่อใจคด..ไอ้หน้าเนื้อใจเสือ..ไอ้หน้าไหว้หลังหลอก..ไอ้หนามแหลมไม่มีใครเสี้ยม..ไอ้หนีเสือปะจระเข้..ไอ้หอกข้างแคร่..ไอ้หัวหกก้นขวิด..ไอ้หัวหายตะพายขาด..ไอ้หาตัวจับยาก..ไอ้หาเศษหาเลย..แกจะเข้าไปนั่งโอบไหล่กวางน้อยของชั้นไว้ทำมายยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"พี่จุนซู..(*_*).." กวางน้อยครับ..ปฏิเสธไปเลยครับ

"ชางมินครับ..บอกจุนซูไปเลยนะ ว่าชางมินจะเป็นแฟนของพี่แจจุงคนเดียวเท่านั้น..(-_- ).." กวางน้อยเป็นแฟนของชั้นคนเดียวโว๊ยย

"ชางมินครับ..บอกพี่แจจุงไปเลยครับ ว่าชางมินจะเป็นแฟนของพี่จุนซูคนเดียวเท่านั้น..( -_-).." กวางน้อยจะเป็นแฟนของชั้นคนเดียวโว๊ยย

"พี่แจจุง พี่จุนซูฮะ..(*_*).." กวางน้อย..อย่าทำหน้าลังเลแบบนี้สิครับ ผมเสียใจนะครับ

"พวกนายจะแย่งกันทำไม!! ก็แค่เด็กผู้ชายคนเดียว!! ทำอย่างกะไม่เคยเจอ!!" ผมไม่อยากจะพูดแบบนี้ออกไปหรอกนะครับ แต่ก็ห้ามปากตัวเองไม่ทันซักที

กวางน้อย.....ผมขอโทษ ขอโทษที่ทำให้กวางน้อยต้องรู้สึกแย่ ต้องรู้สึกเสียใจ ต้องรู้สึกน้อยใจ..เพราะผม..อีกแล้ว!!!

"พี่ยุนโฮ..พี่พูดอะไรของพี่น่ะ ถ้าไม่มีอะไรจะทำ ก็ไปหาอะไรทำซะสิครับ" ชั้นคิดว่าชั้นควรจะหาอะไรทำ ดับอารมณ์ฟุ้งซ่านของชั้นในตอนนี้ อย่างที่นายพูดจริงๆแล้วล่ะจุนซู

"ยุนโฮ..นายนี่มันยังไงกัน ว่างนักรึไง ถ้าว่างนักก็ไปหาอะไรทำซะสิ" ชั้นคงต้องไปหาอะไรทำ ดับอารมณ์ที่มันกำลังหงุดหงิดของชั้นในตอนนี้ อย่างที่นายว่านั่นแหละแจจุง

"...................." แต่กวางน้อย..อย่างนั่งเงียบแบบนี้สิครับ ผมขอโทษ

"ชางมิน..อย่าไปใส่ใจกับคำพูดของพี่ยุนโฮเลยนะครับ พี่เค้าก็เป็นพวกชอบก่อกวนแบบนี้ล่ะครับ..(^_^).." ไอ้จุนซู..นายจะดึงกวางน้อยของชั้นเข้าไปกอดปลอบอีกทำไมว่ะ

"ชางมิน..อย่าไปสนใจยุนโฮเลยนะ หมอนั่นก็ชอบกวนโมโหแบบนี้แหละ..(^_^).." ไอ้แจจุง..นายจะดึงกวางน้อยของชั้นเข้าไปกอดปลอบอีกคนทำไมว่ะ

".....(*_*)....." กวางน้อยของผมก็เอาแต่นั่งนิ่งปล่อยให้ไอ้สองตัวนั่นกอดอยู่ได้ กวางน้อยช่วยขัดขืนซักนิ๊ดสิครับ ตัวจะแบนอยู่มะรอมมะร่อแล้วนะครับนั่น

ไอ้สองตัวนี่.....ก็กอดกวางน้อยของชั้นไม่ปล่อยเลยนะ อย่าให้ถึงตาชั้นบ้างแล้วกัน ฮืมฮืม!! ชั้นจะกอดกวางน้อยของชั้นให้แนบแน่นกว่าพวกนายอีก!!

.............................

"พี่ฮยองจุน..พาใครมาอีกเหรอครับ" ทันทีที่พวกเราหันไปเจอพี่ฮยองจุนพาใครมาด้วย จุนซูก็ถามออกมาอย่างสนใจอยากรู้ทันที

"สมาชิกใหม่น่ะ..นี่ปาร์ค ยูซอนนะ พึ่งมาจากอเมริกา ยังไงก็ดูแลเพื่อนด้วยล่ะ พี่ฝากยูซอนด้วยนะครับชางมิน..(^_^).." พี่ฮยองจุนครับ..จะฝากใครฝากอะไรก็ฝากไปสิครับ ทำไมต้องมาฝากกับกวางน้อยของผมด้วยล่ะ แล้วยังจะกล้ายิ้มให้กวางน้อยของผมอีกนะพี่ ฮืมฮืม!!

"ฮะ..พี่ฮยองจุน..(^_^).." กวางน้อยอ่ะ..ทำไมต้องไปรับปากพี่ฮยองจุนด้วยล่ะครับ แล้วยังรอยยิ้มน่ารักนั่นล่ะ ผมยอมให้กวางน้อยยิ้มให้ผมได้คนเดียวนะครับ

.............................

"นายชื่อยูซอนใช่มั๊ย.." จุนซูเองครับ ที่จับมือพากวางน้อยของผมเข้าไปทักทายสมาชิกใหม่ โดยมีแจจุงเดินตามไปด้วย ส่วนผม..ได้เพียงแค่สังเกตการณ์อยู่ห่างๆเท่านั้นเองละครับ

"อืม.." หมอนั่นก็ตอบกลับมาสั้นๆ

"ชั้นชื่อจุนซูนะ แล้วนั่นพี่ยุนโฮ ส่วนนี่พี่แจจุง และ..ชางมินของชั้นเอง..(^_^).." จุนซู..อีกแล้วนะนายน่ะ ชางมินเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วมือน่ะ จะโอบไหล่กวางน้อยของชั้นไว้ทำไมกัน คิดจะโชว์กวางน้อยของชั้นกับยูซอนรึไง

"ชางมินเหรอครับ..ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ..(^_^).." ไอ้ยูซอน..นายจะยิ้มแปลกๆให้กวางน้อยของชั้นทำไม แล้วยังกล้าจับมือกวางน้อยของชั้นขึ้นไปจุมพิตอีกนะ

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันฮะ..พี่ยูซอน..(^//^).." กวางน้อย..อายมันทำไมกันครับ ผมไม่ยอมนะ

"นี่ยูซอน..นายปล่อยมือชางมินของชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ" ดีมากจุนซู..รีบดึงมือกวางน้อยของชั้นออกมาซะ

"ใช่..มาวันแรกอย่าออกลายมากนัก เกรงใจรุ่นพี่อย่างชั้นบ้าง ชางมินน่ะเป็นคนที่ชั้นทั้งรักทั้งหวงมากนะ" ดีมากแจจุง..รีบเช็ดมือกวางน้อยของชั้นซะ เดี๋ยวมีมลทิน

"ถ้าไม่รังเกียจ..เย็นนี้ไปดินเนอร์กับพี่นะครับ ชางมิน..(^_^).." ไอ้ยูซอน..นายหูหนวกรึไง ทั้งยังกล้าเดินเข้าไปจับมือกวางน้อยของชั้นขึ้นไปถือไว้ทั้งสองข้างอีก แล้วไอ้ที่ชวนน่ะ..

"รังเกียจโว๊ยยยย!!!.." เสียงที่ดังประสานกันขึ้นมาทั้งสามเสียง สองเสียงแรกก็คือจุนซูกับแจจุง แต่เสียงที่สามน่ะเหรอ..มาจากผมเองล่ะครับ สมาชิกทั้งสี่ต่างก็หันมามองผม

"Night mare! jishinno nasagau mumiren nokyuu.....tada kimi gado koka degen kideire baiino?..... Now! Gizen gaha bikoru sukimo naiaie..... Here, I go, come back!....." แต่เรื่องอะไรผมจะยอมรับล่ะครับ แกล้งฝึกร้องท่อนแร๊ปกลบเกลื่อนดีกว่า

กวางน้อย.....อย่าทำหน้าผิดหวังแบบนั้นสิครับ ผมเองแหละครับ ผมเองล่ะน๊า..คนดี ที่จะไม่ยอมให้กวางน้อยของผมไปดินเนอร์กับเจ้ายูซอนเป็นอันขาด!! *//*

.............................

"ชางมิน..วันนี้น่ารักจังเลยครับ มามะ..มาให้พี่กอดซะดีๆเถอะ..ที่รัก..(^_^).." ทันทีที่กวางน้อยของผมก้าวเท้าเข้ามาให้ห้องซ้อม ไอ้ยูซอนก็เข้าไปกอดรัดกวางน้อยของผมจนล้มลงไปบนโซฟาด้วยกันเลยล่ะครับ

หนอย..ไอ้หมอนี่ ไว้ใจไม่ได้เลยนะแก ลวนลามกวางน้อยของชั้นทุกเมื่อที่มีโอกาส ฮืมฮืม

"อ๊า..พี่ยูซอนเล่นอะไรฮะ ไม่เอานะฮะ..(>///<).." กวางน้อยของผมพยายามดิ้นหนีสุดความสามารถ แต่ถ้าหลุดจากอ้อมกอดของยูซอนได้ง่ายขนาดนั้น..ก็ไม่ใช่อ้อมกอดของยูซอนน่ะสิ

ผมอยากจะเข้าไปช่วยกวางน้อย..แต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมกลายเป็นคนขี้ขลาดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ยูซอนนนน!!! นายทำอะไรชางมินของชั้นนน!!! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยน๊าาาาา!!!..(ToT).." จุนซูเองครับ..ที่เข้ามาพร้อมกับเสียงหลายล้านเดซิเบล ผมควรจะดีใจที่มีจุนซูเข้ามาช่วยกวางน้อยของผมแล้ว แต่ไม่เลยครับ..ไอ้สองตัวนั่นต่างก็แย่งกันกอดกวางน้อยของผมไปมาอยู่นั่น

"พวกนายทำอะไรชางมินของชั้น..ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!..(T0T).." แจจุงอีกคนครับ..ที่พูดเสียงโหดออกมา ก่อนจะเข้าไปกอดกวางน้อยของผมอีกคน

ตอนนี้.....ไอ้สามตัวนั่นกำลังมะรุมมะตุ้มแย่งกันกอดกวางน้อยของผม จนจะแบนอยู่มะรอมมะร่ออยู่แล้ว ผมอยากจะเข้าไปช่วยกวางน้อยเต็มที แต่มันติดอยู่ที่..ความไม่เอาไหนของผม

"พี่ๆฮะ..ปล่อยผมเถอะฮะ ผมหายใจไม่ออกแล้ว..แค่ก..แค่ก..(*o*).." กวางน้อย..ถึงกับไอออกมาเลยเหรอครับ ไอ้พวกนี้หนิ..เล่นแรงไปแล้วนะ กล้าทำกวางน้อยของชั้นเจ็บเหรอ!!

"ชางมิน..ชางมินเป็นยังไงบ้างครับ..(#_#).." ยูซอนรีบถามออกมาอย่างเป็นห่วง เมื่อทุกคนยอมคลายอ้อมกอดออกจากกวางน้อยของผมแล้ว

"ไม่เป็นไรแล้วฮะ..(*_*).." ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่สีหน้าของกวางน้อยยังคงไม่ดีขึ้นเลย

"ชางมิน..ไม่เป็นไรแล้วแน่นะครับ..(#_#).." จุนซูถามย้ำแทนผม

"ไม่เป็นไรจริงๆฮะ..(^_^).." กวางน้อยจึงยิ้มออกมาเพื่อให้ทุกคนได้สบายใจกัน

"เฮ้อ..เพราะพวกนายแท้ๆเลยเชียว ทำเอาชางมินของชั้นเกือบแย่!! มามะ..มาให้พี่ปลอบขวัญให้นะชางมิน..(^_^).." พูดแล้วแจจุงก็ดึงกวางน้อยของผมเข้าไปกอดปลอบลูบหลังไปมา แต่ชั้นจำได้ว่า นายก็เป็นหนึ่งในคนที่ทำให้กวางน้อยของชั้นเกือบแย่เหมือนกันนะ..แจจุง

"พี่ก็ด้วยนั่นแหละ ปล่อยชางมินของผมเลยนะ" ขอบใจจุนซู..ที่ช่วยดึงกวางน้อยของชั้นออกมาจากอ้อมกอดของแจจุง

"ดูสิ..ชางมินของชั้นเป็นรอยหมดแล้ว" ไม่ต้องก็ได้ยูซอน..นายไม่ต้องทำหน้าที่แทนชั้นด้วยการลูบไล้แขนของกวางน้อยของชั้นไปมาก็ได้ ทำอย่างกะว่ามีรอยจริงๆไปได้ กวางน้อยของชั้น.....จะมีรอยขึ้นมาจริงๆก็เพราะนายนั่นแหละ..ยูซอน

กวางน้อย.....ผมทนไม่ไหวแล้วนะครับ!!

ผมจะไม่ยอมปล่อยให้กวางน้อยต้องโดนไอ้พวกนี้ลวนลามอีกต่อไป!!

ผมจะไม่ยอมปล่อยให้กวางน้อยต้องสู้รบปรบมือกับพวกนี้เพียงลำพัง!!

ผมจะไม่ยอมปล่อยให้กวางน้อยต้องรอคอยหรือเสียใจอีกต่อไป!!

กวางน้อย.....ผมกลับมาแล้วนะครับ..คนดี!! *//*

.............................

"อ่ะ..อื้อ...อื้ออ..." กวางน้อยยังไม่ทันได้เห็นหน้า ผมก็ดึงกวางน้อยเข้ามามอบจูบให้ซะแล้ว

ผมกอดรัดกวางน้อยแนบแน่นขึ้น เมื่อกวางน้อยพยายามดิ้นให้หลุดไปจากอ้อมกอดของผม กวางน้อยยังคงเหมือนเดิม เหมือนเดิมทุกอย่าง ทั้งเรียวปากที่อ่อนนุ่มน่าเสน่ห์หา โพรงปากบางที่แสนหวาน รวมทั้งเรี่ยวแรงของกวางน้อย ที่ยังคงต่อต้านผมไม่ได้เช่นเดิม

ผมรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำใส ที่ไหลรินอาบแก้มเนียนนุ่ม กวางน้อย.....ร้องไห้ทำไมกันครับ ร้องไห้ทำไมกันคนดี ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นกวางน้อยต้องมีน้ำตานะครับ ได้โปรดหยุดร้องไห้เถอะนะครับ..กวางน้อย

"..............." ผมยอมผละออกจากเรียวปากอ่อนนุ่มอย่างแสนเสียดาย มองดูร่างบางในอ้อมกอดที่พริ้มหลับตาอยู่ หยาดน้ำใสไหลเลอะเปื้อนแก้มเนียน

"กวางน้อย..ร้องไห้ทำไมกันครับ..(#_#).." น้ำเสียงที่แสดงความห่วงใยถูกส่งไปยังกวางน้อย หวังว่าคนในอ้อมกอดจะรับรู้ได้ว่า ผมห่วงหามากแค่ไหน

"..(*_*).." กวางน้อยค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคราบน้ำตา ภาพคนที่กำลังปรือตาอยู่ตรงหน้าและคนที่ผมกำลังกอดรัดอยู่ ทำให้ผมหลงใหลเป็นยิ่งนัก

"ว่าไงครับกวางน้อย..ร้องไห้ทำไมกันครับ บอกผมได้มั๊ย..รึโดนใครรังแกมาเหรอคนดี..(#_#).." ผมพูดกับกวางน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากแววตาที่ห่วงหาและความเอาใจใส่ที่ผมส่งไป หวังว่ากวางน้อยจะหายเศร้าใจได้บ้าง

"คุณหมีขาว..กลับมาแล้วเหรอฮะ..ฮึก..ฮือ..ฮือ..ฮือ..(>///<).." กวางน้อยมองสบตากับผมทั้งน้ำตาที่ระเรื่อเต็มไปหมด จนผมแทบจะมองตากลมโตนั้นได้ไม่ชัด แล้วกวางน้อยก็สะอื้นไห้ออกมา

กวางน้อยซบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งของผม.....ทำให้ผมรับรู้ได้ว่า ร่างบางตรงหน้ากำลังหวาดกลัวและอ่อนแอมากเพียงใด ไม่ต้องกลัวแล้วนะครับกวางน้อย ไม่ต้องกลัวแล้ว ผมอยู่ตรงนี้แล้วนะครับ อยู่ตรงนี้..อยู่ข้างๆ คอยโอบกอดปกป้องกวางน้อยนะครับ!! *//*

"ผมกลับมาแล้ว..กลับมาอยู่ข้างๆกวางน้อยแล้วนะครับ ไม่ร้องไห้นะครับกวางน้อยของผม..(#_#).." ผมผละคนในอ้อมกอดออกมา เกลี่ยน้ำตาออกจากดวงตากลมโตและแก้มเนียนใส

"คุณหมีขาว....อ่ะ..อื้อ..อื้ออ..(>///<).." ผมประทับจูบลงมาที่เรียวปากบางอีกครั้ง จูบที่เหมือนกัน..แต่ครั้งนี้ กวางน้อยไม่ขัดขืนผมอีกแล้ว

กวางน้อย.....ผมกำลังจูบกวางน้อยอยู่นะครับ จูบที่อ่อนโยนและหอมหวาน จูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อน จูบที่ทำให้กวางน้อยเคลิบเคลิ้มและหมดแรง จูบจากผม..ที่มีให้กวางน้อยคนเดียว!! *//*

"อืม..กวางน้อย ยังหอมหวานเหมือนเดิมเลยนะ..อืม.." ผมพูดออกมาขณะที่กำลังจูบซับน้ำใสตรงมุมปากของกวางน้อยอยู่

"คุณหมีขาว..หายไปไหนมาฮะ ทำไมทิ้งผมไว้นานจังเลยล่ะฮะ..(*_*).." กวางน้อยถามผมออกมาอย่างออดอ้อน ออดอ้อนมากซะจน ผมแทบจะหลงรักกวางน้อยหัวปักหัวปำแล้วนะครับ

ช่วงเวลาที่ผ่านมา.....ช่วงเวลาที่ผมปล่อยปละละเลยกวางน้อย มันทำให้ผมได้รับรู้ถึงความจริงที่ว่า..มันไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้กวางน้อยต้องร้องไห้หรือเศร้าเสียใจได้อีกเลย!!

"ผมขอโทษนะกวางน้อย ขอโทษที่ผมทิ้งกวางน้อยไว้นาน ขอโทษที่ผมทำให้กวางน้อยต้องรอคอย ขอโทษที่ผมละเลยทั้งที่กวางน้อยอยู่ใกล้แค่มือเอื้อม ขอโทษที่ผมทำตัวเหินห่างทั้งที่อยากจะเข้าไปกอดกวางน้อยนักหนา ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผมทำให้กวางน้อยต้องเสียใจและมีน้ำตา..ยกโทษให้ผมทีเถอะนะครับกวางน้อย..(#_#).." ผมมองสบตากวางน้อยอยู่เนิ่นนาน

"ผมไม่ยกโทษให้คุณหมีขาวหรอกนะฮะ..(*_*).."

"กวางน้อย..(#_#).." ผมมองกวางน้อยด้วยแววตาที่เสียใจ ผมเข้าใจ..ว่าทำไมกวางน้อยถึงไม่ยกโทษให้ผม มันสมควรแล้วล่ะครับ กับความขี้ขลาดไม่เอาไหนของผม

"จนกว่าคุณหมีขาวจะสัญญาว่าจะไม่ทิ้งผมไปไหนอีก..ได้รึเปล่าฮะ..(*_*).." กวางน้อย..

"..(^_^)..ได้สิครับ..ได้สิ ผมขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายที่ชื่อจุง ยุนโฮ ว่าจะไม่ทิ้งกวางน้อยชิม ชางมินไปไหนอีก สัญญาว่าจะไม่ทำให้ชางมินต้องเสียใจ สัญญาว่าจะดูแลปกป้องชางมินตลอดไป และสัญญาว่าจะทะนุถนอมและรักชางมินยิ่งกว่าชีวิตของผมเอง" ผมชูสามนิ้วขึ้นมาเพื่อยืนยันในคำพูด

ผมดีใจจริงๆ.....ดีใจมากที่กวางน้อยยอมยกโทษให้ผม ทั้งที่ผมไม่ควรได้รับการให้อภัยด้วยซ้ำไป แต่..กวางน้อยก็ยอมอภัยให้ผม ผมสัญญานะครับกวางน้อย..สัญญาว่าจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับกวางน้อยให้ได้..จริงๆ!! *//*

"ขอบคุณฮะคุณหมีขาว..ขอบคุณฮะ..(^_^).." กวางน้อยยิ้มออกมาทั้งคราบน้ำตา ก่อนจะโผซบลงที่แผ่นอกแกร่งของผมอีกครั้ง

ผมโอบกอดกวางน้อยกลับอย่างสุดแสนจะรักและคิดถึง.....ไม่รู้ว่าทำไม ผมถึงได้คิดถึงร่างบางในอ้อมกอดมากขนาดนี้นะครับ คิดถึงมาก คิดถึงมากจริงๆ..คนดีของผม!! *//*

.............................

"กวางน้อย..คิดถึงผมบ้างรึเปล่าครับ" ผมถามขึ้นมา ขณะที่ตอนนี้เรานั่งอยู่บนโซฟาในห้องฝึกซ้อม กวางน้อยกำลังซบหัวลงกับต้นแขนแกร่งของผมที่คอยโอบกอดกวางน้อยอยู่

"ไม่คิดถึงเลยฮะ..(^_^).." กวางน้อยตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใส

"ว๊า..แย่จัง ทั้งที่ผมคิดถึงกวางน้อยมากแท้ๆเลย กินก็แทบไม่ได้ นอนก็แทบไม่หลับ เอาแต่เพ้อคิดถึงกวางน้อยอยู่ทุกคืนวัน" ผมพูดพร้อมกับจูบลงที่ไรผมอ่อนนุ่มของกวางน้อย

"คิดถึงแล้วทำไมไม่มาหาล่ะฮะ ทำไมหายไปถึง 5 ปีแบบนี้ล่ะ..(*_*).." กวางน้อยแหงนหน้ามามองผม ที่ซึ่งกำลังก้มหน้ามองกวางน้อยอยู่ อย่างต้องการคำตอบ

ผมจึงก้มลงไปมอบจูบให้กวางน้อยอีกครั้ง วันนี้..ผมจูบกวางน้อยไปกี่ครั้งแล้วนะครับ ไม่รู้ว่าเรียวปากบางจะช้ำมากรึเปล่า แต่กวางน้อยก็ช่างอ้อนขนาดนี้ จะให้ผมอดใจไหวได้ไงกันล่ะ >//<

"ผมอยากมาหากวางน้อยทุกวัน..แต่ก็มาไม่ได้ ตั้งแต่คุณพ่อรู้ว่าผมหนีเรียนเพื่อมาเที่ยวที่กรุงโซล คุณพ่อก็ยื่นคำขาดไม่ให้ผมมาที่นี่อีก จนผมต้องรอให้คุณพ่อลืมเรื่องนี้ไปก่อน แล้วผมก็ได้มีโอกาสมาที่กรุงโซลอีกครั้ง มาออดิชั่นที่นี่ มาเดบิวส์ จนได้เจอกับทุกคน และที่สำคัญ..ผมได้เจอกับกวางน้อย เจอกับคนสำคัญของผม..(^_^).." ผมพูดแล้วจูบลงที่หน้าผากมนของกวางน้อย

"คุณหมีขาว..ขอโทษนะฮะที่ต่อว่า ขอโทษนะฮะที่น้อยใจ..(*_*).." เมื่อเข้าใจถึงเหตุผลที่ผมหายไป กวางน้อยก็ขอโทษออกมาซะยกใหญ่ ทั้งที่กวางน้อยก็ไม่ได้ผิดอะไรเลย

"ไม่เป็นไรครับ..แค่รู้ว่ากวางน้อยคิดถึงผมเหมือนที่ผมคิดถึงกวางน้อย แค่รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา..กวางน้อยยังรอผมอยู่ ผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ..(^_^).." ผมกำลังจะก้มไปจูบกวางน้อยอีกครั้ง

"ทำไมเมื่อเจอกันแล้ว..คุณหมีขาวต้องหมางเมินใส่ผมด้วยล่ะฮะ ทำไมไม่สนใจผมเลยล่ะฮะ ทั้งที่คุณหมีขาวน่าจะเข้ามาหาผมเป็นคนแรกแท้ๆ แต่คุณหมีขาวกลับเป็นคนที่เข้ามาทีหลังสุด แล้วยังจะมาทำเย็นชาใส่ผมอีกนะฮะ..(-[]-).." กวางน้อยบู้หน้าออกมาอย่างเอาแต่ใจ

"กวางน้อยโกรธเหรอครับ..ที่ผมไม่สนใจน่ะ นั่นแน่..แสดงว่าอยากให้ผมสนใจตัวเองล่ะสิ พูดออกมาได้ไม่อายเลยนะครับ แบบนี้ก็ยั่วผมสิครับ..งั้น..ผมจะสนใจกวางน้อยให้แล้วกัน..(^_^).." ผมอดจะล้อเลียนกวางน้อยออกมาไม่ได้ ก็คนตรงหน้า..น่ารักน่าแกล้งขนาดนี้หนิครับ

"คุณหมีขาว..กล้าหือกับผมเหรอฮะ ถ้ากล้าดีแบบนี้ผมจะไม่สนใจคุณหมีขาวแล้ว ไปสนใจพี่ๆดีกว่า" กวางน้อยพูดออกมาจริงจังมาก ซะจนผมเริ่มหวั่น

"ง่าา..ไม่กล้าแล้วครับ กลัวแล้ว..กวางน้อยอย่าไปสนใจใครอื่นนอกจากผมเลยนะ ไม่งั้นผมคงช้ำใจตายแน่ๆเลย" ผมพูดแล้วยกมือบางของกวางน้อยขึ้นมาพรมจูบอย่างเอาใจคนน่ารักตรงหน้า

"งั้นต่อไปก็ต้องทำตัวดีๆนะฮะคุณหมีขาว..(^_^).." กวางน้อยยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ชอบใช่มั๊ยครับกวางน้อย ที่ผมยอมตามใจกวางน้อยทุกอย่าง ^//^

"ครับผม..ผมจะเป็นสามีที่ดีของกวางน้อยนะครับ จะไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่พยศ จะยอมให้กวางน้อยทุกอย่างเลยครับ" ผมจึงฉวยโอกาสพรมจูบไล่ตั้งแต่นิ้วเรียว จนตอนนี้ขึ้นมาถึงซอกคอหอมกรุ่นของกวางน้อยแล้ว

"ถ้ายอมทุกอย่าง..งั้นก็หยุดการกระทำเดี๋ยวนี้เลยนะฮะ..(>///<).." กวางน้อยปรามผมที่ยังซุกซนอยู่ไม่เลิก แต่คิดว่าผม..จะยอมง่ายๆ โดยไม่ทำอะไรไว้หน่อยเหรอครับ

"ขออีกนิ๊ดนะกวางน้อย...อืม..อื้มม..อ่ะ..เสร็จแล้วครับ..(^_^).." ผมยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อรอยคิสมาร์คสีแดงช้ำที่ผมสร้างขึ้นมา ปรากฏอยู่บนซอกคอของกวางน้อย

"คุณหมีขาว..กล้าสร้างรอยคิสมาร์คบนคอผมเหรอฮะ งั้นก็ไม่ต้องมาจูบผมไปสามวันเลยนะฮะ" กวางน้อยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ทำเอาผมถึงกับหงอยลงได้เหมือนกัน

"ง่าา..กวางน้อย..(*_*).." ผมทำหน้าออดอ้อนออกมาอย่างน่าสงสาร ก็ได้แต่หวังว่ากวางน้อยจะยอมใจอ่อนนะครับ ไม่งั้น..ผมคงเฉาแน่ ถ้าไม่ได้จูบกวางน้อยเลย

"ไม่ต้องมาเรียกเลยฮะ..นู่นฮะ ไปนู่นเลย ที่ประจำไม่ใช่เหรอฮะ เดี๋ยวพี่ๆคงใกล้จะมากันแล้ว ไม่ต้องมาใกล้ผมเลยนะฮะ" กวางน้อยไม่เห็นใจผมบ้างเลย แต่กลับชี้นิ้วไปยังมุมๆหนึ่งที่ผมชอบไปอยู่ประจำ ตอนที่ผมยังไม่กล้าเข้าไปใกล้กวางน้อย

"ง่าา..กวางน้อย ผมอยากอยู่ใกล้กวางน้อยนี่นา..(*_*).." ผมพูดออกมาอย่างออดอ้อน

"ไม่ฮะ..เมื่อวานกับวันก่อนๆยังอยู่ห่างได้เลยไม่ใช่เหรอฮะ ทำไมวันนี้อยากอยู่ใกล้ผมขึ้นมาล่ะ ไม่เอาล่ะ..รีบไปอยู่ตรงที่คุณหมีขาวชอบอยู่เลยฮะ..เชิญ!!" กวางน้อยไม่สนใจผมแล้ว กลับไปสนใจหนังสือที่หยิบมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้แทน

กวางน้อยอ่ะ.....ใจร้ายที่สุดเลย ทำไมถึงใจร้ายกับผมได้ลงคอ โฮโฮ..ผมไม่ยอม ผมไม่ยอม แต่ถึงหัวใจจะไม่ยอมยังไง ร่างกายของผมก็ต้องจำใจยอมเดินไปตามที่กวางน้อยบัญชามาครับผม!!

".................." ผมเดินไปที่ประจำของผมเงียบๆ แต่ก็ไม่เงียบซะทีเดียว..เมื่อผมแกล้งเดินชนโน่นสะดุดนี่ และร้องโอดโอยออกมาไม่หยุด เพื่อเรียกร้องความสนใจจากกวางน้อย หวังว่าจะมีซักครั้งที่กวางน้อยจะสนใจ แต่ก็ไม่เป็นไปดังที่คาดหวัง แล้วนี่ผมก็ต้องเจ็บตัวฟรีอ่ะดิ แต่ทำไงได้ล่ะ ผมทำตัวเองทั้งนั้นเลยนี่นา

.............................

"ชางมินครับ..พี่ซื้อขนมมาฝาก ดูสิว่าชอบมั๊ยครับ..(^_^).." ยูซอนยิ้มใจดีพร้อมกับยื่นถุงขนมมากมายให้กวางน้อยของผม หมอนี่จะมาไม้ไหนอีกนะ..จะเอาขนมมาล่อกวางน้อยของผมรึไง

"อ๊า..พี่ยูซอน น่ารักจังเลยฮะ ขอบคุณนะฮะ..จุ๊บบ..(^_^).." กวางน้อยท่าทางดีใจมาก ก็เล่นเข้าไปจุ๊บบแก้มยูซอนขนาดนั้น ไม่รู้รึไงนะ..ว่าผมไม่ชอบ ถ้ากวางน้อยอยากได้อะไร บอกผมก็ได้นี่นา เดี๋ยวผมจะหามาให้กวางน้อยหมดทุกอย่างเลย ไม่เว้นแม้กระทั่งเดือนกับดาว

"อา..ชางมินขโมยจุ๊บบแก้มพี่ พี่ไม่ยอมนะ..อย่างงี้ต้องจุ๊บบแก้มชางมินคืน เข้ามาซะดีๆที่รัก..ยอมให้พี่จุ๊บบซะดีๆ..(#_#).." ไอ้ยูซอน.. ไอ้เพื่อนทรยศ..ไอ้หนอนบ่อนไส้..ไอ้หน้าซื่อใจคด..ไอ้หน้าเนื้อใจเสือ..ไอ้หน้าไหว้หลังหลอก..ไอ้หนามแหลมไม่มีใครเสี้ยม..ไอ้หนีเสือปะจระเข้..ไอ้หอกข้างแคร่..ไอ้หัวหกก้นขวิด..ไอ้หัวหายตะพายขาด..ไอ้หาตัวจับยาก..ไอ้หาเศษหาเลย..เอาหน้าหื่นกามของแกออกไปจากกวางน้อยของชั้นเลยนะเว้ยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"อ๊าา..พี่ยูซอนอย่าเข้ามานะฮะ อ๊าาาา..(>///<).." กวางน้อยของผมที่หลบหลีกไปไหนไม่ได้ ได้เพียงแค่นั่งหลับตาปี๋ร้องห้ามยูซอน แล้วคิดว่าผมจะปล่อยให้กวางน้อยโดนคนอื่นจูบเหรอครับ

จ๊วบบบบบบ!!!!!!!! ไม่ต้องสงสัยครับ นั่นมันเสียงจูบของยูซอนเองครับ แต่ไม่ต้องห่วงครับ หมอนั่นไม่มีวันได้จูบกวางน้อยของผมหรอก เพราะผมฉุดกวางน้อยของผมขึ้นมาจากโซฟา จนเจ้ายูซอนต้องลงไปจูบกับโซฟาแทน ไง..โซฟาหอมหวานดีมั๊ยว่ะเพื่อน หึหึ..ส่วนกวางน้อยของผมน่ะเหรอ ตอนนี้ก็กำลังซบลงกับแผ่นอกแกร่งของผมน่ะสิครับ ^^

"นายทำอะไรของนายน่ะยุนโฮ.." ยูซอนโวยออกมาอย่างเสียดาย หนอย..ไอ้หมอนี่

".....(-_^)....." กวางน้อยลืมตาขึ้นมามองผมที่โอบกอดเอวบางอยู่ ผมสบกับตาหวานซักพัก

"แล้วนายกำลังจะทำอะไรล่ะยูซอน.." ผมหันมามองสบตายูซอนอย่างเอาเรื่อง

"ชั้นจะจูบชางมินไง..แล้วนายเกี่ยวอะไรด้วย ปล่อยชางมินของชั้นได้แล้ว" ยูซอนไม่สนใจสายตาของผมที่มองอยู่ แต่กลับเข้ามาดึงตัวกวางน้อยออกไปจากอ้อมกอดของผมแทน

"นายพูดผิดแล้วล่ะ..ชางมินไม่ใช่ของนาย แต่..ชางมินเป็นของชั้น" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและจริงจัง พร้อมกับมือที่จับรั้งข้อมือบางไว้ ไม่ให้โดนยูซอนฉุดไปโอบกอดได้

"คุณหมีขาว.." กวางน้อยเรียกผมเบาเหมือนเสียงกระซิบ

"ชางมิน!!.." พร้อมกับน้ำเสียงที่ดูอึ้งๆของแจจุงกับจุนซู ที่เปิดประตูเข้ามาได้ยินพอดี ดีล่ะ..พวกนายจะได้รับรู้พร้อมกันไปเลย ว่ากวางน้อยเป็นของชั้น ทีหลังอย่ามายุ่งกับกวางน้อยของชั้นอีก

"คิดจะแย่งชั้นจีบชางมินขึ้นมาอีกคนรึไง" แจจุงพูดขึ้นมาทำหน้าเซ็งๆ

"งั้นพี่คงต้องรอคิวหน่อยล่ะ ผมมาก่อน..ย่อมจีบชางมินได้ก่อนใคร" จุนซูเดินมาโอบไหล่กวางน้อยของผมไว้

"แต่นั่นมันไม่สำคัญเท่าที่ชั้นกำลังจะได้จูบชางมิน แต่นายมาขัดจังหวะชั้น" ยูซอนโวยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

"นี่..พวกนายคิดว่าจะจีบชางมินของชั้นติดรึไง ฝันไปเถอะ ชางมินเป็นของชั้นแล้ว พวกนายไม่มีสิทธิ์" ผมโต้กลับอย่างโมโห ที่ไอ้เพื่อนพวกนี้ชอบตู่ว่ากวางน้อยเป็นของตัวเองอยู่เรื่อย

"...................." แต่กวางน้อยกลับไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย

หวังว่า.....กวางน้อยคงไม่ได้กำลังเคืองผมอยู่นะครับ ที่ผมมายืนเถียงกับเจ้าพวกนี้ เพื่อแย่งกวางน้อย ทำเหมือนว่ากวางน้อยเป็นสิ่งของ แต่ถ้าจะให้ผมพูดกับเจ้าพวกนี้ดีๆก็คงคุยกันไม่รู้เรื่องนี่สิครับ เจ้าพวกนี้ไม่ยอมเข้าใจซักทีหรอกครับ ว่ากวางน้อยเป็นของผมจริงๆ ถึงได้ต้องพูดจาภาษาปรมาณูกันแบบนี้ กวางน้อยช่วยเข้าใจผมด้วยนะครับ!! *//*

"ชั้นไม่มีสิทธิ์อะไร" จากแจจุง

"ก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชางมินของชั้นไง"

"ชางมินไปเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่" จากยูซอน

"ก็ตั้งแต่วันที่เราได้รู้จักกัน ชางมินก็เป็นของชั้นตั้งแต่วันนั้นเลย"

"พี่อย่ามาตู่เลยน่า" จากจุนซู

"ชั้นตู่อะไร ชั้นพูดความจริงต่างหาก ถ้าพวกนายไม่เชื่อ ก็ดูรอยนี่สิ..ชั้นทำเองกับปาก..(^_^).." ผมเปิดคอเสื้อกวางน้อยออกจนเห็นรอยคิสมาร์คนั่น และยิ้มออกมาอย่างผู้มีชัย

"ชางมิน!!" เจ้าพวกนี้โอดครวญเรียกกวางน้อยของผม อย่างไม่อยากเชื่อกับหลักฐานที่เห็น

"บอกพี่มาสิ..ว่ามันไม่จริงใช่มั๊ย..ชางมิน" แจจุงเข้าไปจับมือข้างขวาของกวางน้อยของผม

"มันเป็นเรื่องจริง ที่นายต้องยอมรับ" ผมกอดอกมองไปอย่างไม่พอใจ

"ยุนโฮ..บังคับชางมินใช่มั๊ย ที่รักของพี่" ยูซอนเข้ามาจับมือข้างซ้ายของกวางน้อยของผม

"ชั้นเปล่า..ชางมินเต็มใจต่างหากล่ะ" ผมที่ตอนนี้กำลังเพิ่มระดับความไม่พอใจอยู่

"เพียงชางมินบอกว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เรื่องจริง พี่จะไปอัดพี่ยุนโฮให้เองนะครับ" จุนซูที่เข้ามากอดกวางน้อยของผมจากด้านหลัง มันชักจะมากไปแล้วนะ..เจ้าพวกนี้

"กวางน้อย..พูดอะไรบ้างสิครับ ไม่งั้นผมจะอัดพวกนี้จริงๆด้วย" ผมพูดกับกวางน้อยออกไปอย่างหงุดหงิดหัวใจเป็นที่สุด มองไปที่กวางน้อยอย่างขอให้พูดอะไรซักอย่าง

"กวางน้อยเหรอ??" จากแจจุง

"นายเรียกใครว่ากวางน้อย??.." จากยูซอน

"คงไม่ใช่ชางมินของผมนะ??.." จากจุนซู

"แล้วพวกนายคิดว่าไงล่ะ.." ผมไม่พอใจจนเกินจะทนไหว จึงเดินเข้ามาแยกกวางน้อยออกมาจากการกอดรัดจับกุมของเจ้าพวกนั้น

"แล้วทีหลังอย่าคิดมากอดหรือจับชางมินของชั้นอีก ชั้นไม่ชอบ..เข้าใจมั๊ย" ผมกอดกวางน้อยไว้อย่างหวงแหน พร้อมกับถือโอกาสลบรอยจับกอดของเจ้าพวกนั้นไปด้วยซะเลย

"ชางมิน!!~" เจ้าพวกนั้นมองมายังกวางน้อยของผมอย่างขอให้พูดอะไรซักอย่าง

"พี่ๆฮะ..คือผมสัญญากับคุณหมีขาวไว้ ว่าจะเป็นของคุณหมีขาวคนเดียว ขอโทษด้วยนะฮะ..ที่ไม่ได้บอกพี่ๆ ขอโทษจริงๆฮะ" กวางน้อยก้มหัวให้เจ้าพวกนั้นอย่างรู้สึกผิดทั้งที่ไม่จำเป็นซักนิ๊ด

"ไม่เป็นไรหรอกชางมิน" จากแจจุง

"ชางมินไม่ผิดหรอกนะครับ" จากยูซอน

"เพราะคนที่ผิดคือพี่ยุนโฮ ที่เอาความไร้เดียงสาของชางมิน มาผูกมัดชางมินของพี่" จุนซู

"นี่พวกนายทำไมถึงได้พูดไม่รู้เรื่องนักนะ ตกลงว่าจะไม่ยอมรับใช่มั๊ย..ว่าชางมินเป็นของชั้นแล้ว" ผมโวยออกมาอย่างหงุดหงิด ที่เจ้าพวกนี้ไม่ยอมเข้าใจอะไรซักที

"ใช่!!!!!" เจ้าพวกนี้ต่างก็ขานรับกลับมาอย่างพร้อมเพรียง ดีล่ะ..

"งั้นชั้นจะทำให้พวกนายดู..ว่าชางมินเป็นของชั้นแล้วจริงๆ" ผมพูดแล้วหันไปมองกวางน้อยของผมด้วยสายตาที่มีความหมาย

"คุณหมีขาว..(*_*).." กวางน้อยมองผมอย่างหวาดหวั่น แต่ท่าทางแบบนี้..ช่างน่ารักจริงๆ

"อื้ออ..(>///<).." ผมก้มลงมาจูบกวางน้อยอีกครั้ง ทำเอากวางน้อยตกใจเผลอเผยอเรียวปากบางขึ้น ทำให้ผมส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจโพรงปากหวานได้อย่างง่ายดาย อยากจะรู้นัก..ว่าเจ้าพวกนั้นเห็นแบบนี้แล้ว จะยอมเชื่อผมมั๊ย!! ^^

"เห็นมั๊ย..ชั้นว่าแล้ว ว่ายุนโฮจะต้องใช้กำลังบังคับชางมิน" นายยังไม่เชื่อชั้นอีกรึไง..แจจุง

"เห็นชางมินสู้แรงไม่ไหว ยุนโฮก็เลยได้ใจ บังคับชางมินใหญ่เลย" ชั้นไม่ได้บังคับ..ยูซอน

"อย่างงี้จะเรียกว่าชางมินเต็มใจได้ไง บังคับชางมินกันเห็นๆ" ชั้นบังคับชางมินที่ไหน..จุนซู

"อื้ออ..(>///<).." กวางน้อยครางประท้วงออกมา แต่เจ้าพวกนั้นคงยังไม่ทันสังเกตเห็น ก็มัวแต่คิดวิเคราะห์กันว่า..ผมบังคับกวางน้อยรึเปล่าน่ะสิ!!

แต่ตอนนี้.....ผมชักหยุดตัวเองไม่ได้แล้วสิ กวางน้อยที่อ่อนระทวยในรสจูบของผม ปลุกเร้าให้ผมอยากจะทำอะไรมากกว่าจูบกวางน้อยซะแล้ว มือของผมจึงลูบไล้เรือนร่างบางของกวางน้อยที่นุ่มนิ่มหอมหวนยวนใจอย่างหลงใหล ผมขย้ำมือลงที่สะโพกมนกลมของกวางน้อย ที่รู้สึกได้ว่าสะโพกมนจะอวบเต็มมือของผมมากกว่าเมื่อ 5 ปีก่อน อาา..ผมชักต้องการกวางน้อยขึ้นมาแล้วสิ */*

"ชางมิน..ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ไม่ต้องตกใจนะ" จุนซูพูดออกมาอย่างห่วงใย ขณะพากวางน้อยของผมไปนั่งลงที่โซฟา ส่วนแจจุงกับยูซอนก็พยายามดันตัวผมไว้ไม่ให้ตามกวางน้อยไป แล้วเจ้าสองคนนี่ก็ผลักจนผมลงไปนั่งกองกับพื้นห้อง หนอย..ช่างขัดจังหวะได้ถูกเวลาจังนะพวกนาย!!

"ดูสิ..ตัวสั่นหมดเลย ไม่ต้องกลัวนะครับชางมิน" ยูซอนเดินเข้าไปปลอบกวางน้อยอีกคน

"ตราบใดที่พี่ยังอยู่..ยุนโฮจะมาบังคับชางมินอีกไม่ได้ ไม่ต้องกลัวนะครับชางมิน" แจจุง

"กวางน้อย..พูดอะไรหน่อยสิครับ พูดให้พวกนี้เข้าใจซักที ไม่งั้น..ผมไม่ยอมจริงๆด้วย ไม่ยอม ไม่ยอมๆๆๆๆๆ.." ผมอมลมพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะกลิ้งลงไปดิ้นอยู่กับพื้นห้อง

"ทำอะไรไม่ดูสังขาร" อะไร..ชั้นพึ่ง 17 เองนะแจจุง

"คิดว่าทำแล้วน่ารักรึไง" ใช่..กวางน้อยเห็นแล้วจะต้องสนใจชั้นแน่ล่ะยูซอน

"ยังกะอะไร(?)โดนเชือด" ชั้นไม่ใช่หมูนะจุนซู

"พี่ๆฮะ.." กวางน้อยเรียกเจ้าพวกนั้น หลังจากทนเห็นผมงอแงต่อไปไม่ไหวแล้ว

"ครับ..ชางมิน" เจ้าพวกนั้นก็หันไปสนใจกวางน้อยของผมกันใหญ่

"พี่ยุนโฮไม่ได้บังคับผมหรอกฮะ ผมเต็มใจเป็นของพี่ยุนโฮเองฮะ ถ้าจะมีใครซักคนที่จะมากอดมาจูบผม คนๆนั้น..ผมอยากให้เป็นพี่ยุนโฮคนเดียวฮะ ผมชอบพี่ยุนโฮฮะ..(>///<).." กวางน้อยพูดถึงตรงนี้ แก้มเนียนใสก็แดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาผมยิ้มออกมาอย่างชอบใจ และผมก็ดีใจมากยิ่งขึ้น..เมื่อกวางน้อยบอกว่า..ชอบผม..ชอบพี่ยุนโฮคนนี้!!

"ชางมิน.." เจ้าพวกนั้นเรียกกวางน้อยของผมเสียงหงอยและหน้าจ๋อยลงกันอย่างเห็นได้ชัด

"กวางน้อยของผม..น่ารักที่สุดเลย..(^_^).." ผิดกับผมที่เดินยิ้มระรื่นเข้าไปกอดกวางน้อย

"แต่ยังไงพี่ๆก็เป็นพี่ชายที่ผมรักเช่นกัน พี่ยุนโฮคงจะมาห้ามไม่ให้กอดไม่ให้จับกันเลยก็คงไม่ได้หรอกนะฮะ" กวางน้อยพูดอะไรออกมาครับ ทำไมไม่เห็นใจผมบ้างเลย

"เย้!! ดีจังเลย พี่กอดชางมินได้เหมือนเดิมแล้ว" จุนซูทุ่มตัวเข้ามากอดกวางน้อยของผม

"ว๊าว!! พี่ดีใจที่สุดเลย ที่ชางมินรักพี่" แจจุงเองก็ทุ่มตัวลงมากอดรัดกวางน้อยของผม

"โอ๊ว!! ชางมินรักพี่ แต่แค่ชอบยุนโฮ ฮ่าฮ่าฮ่า" ยูซอนทุ่มกอดรัดกวางน้อยของผมอีกคน

"พวกนายออกไปจากชางมินของชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ" ผมเองที่คอยรั้งกวางน้อยออกมาจากการกอดของเจ้าพวกนั้น อย่างหงุดหงิด ก่อนจะมองไปที่กวางน้อยอย่างคาดโทษ

"อา..พี่ๆฮะ อย่าทำแบบนี้สิฮะ" กวางน้อยโอดครวญออกมา แต่เจ้าพวกนั้นคงจะยอมฟังหรอกนะ เล่นไม่ยอมเข้าใจอะไรซักอย่าง เห็นที..ผมจะต้องลงโทษกวางน้อยบ้างซะแล้ว *//*

"หยุด!!!! พวกนายหยุดซักที ชั้นขอย้ำอีกครั้ง..ว่าชางมินเป็นของชั้น เป็นของชั้นคนเดียวเท่านั้น อย่าได้คิดมายุ่งกับคนของชั้นเกินฐานะพี่น้องเป็นอันขาด ไม่งั้น..ชั้นอัดพวกนายแน่!!" ผมระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างหงุดหงิด

"แหม..แค่กอดนิ๊ดกอดหน่อย ทำเป็นหวงไปได้น่ายุนโฮ" แค่นิ๊ดหน่อยเหรอแจจุง

"เพื่อนกันทั้งนั้น ชางมินก็น้องรักของเรา กอดหน่อยคงไม่ช้ำหรอกมั๊งยุนโฮ" เหรอยูซอน

"ตอนชางมินมาวันแรกพี่ไม่เห็นจะสนใจ พอวันนี้นึกไงถึงได้มาแสดงความเป็นเจ้าของชางมินได้ล่ะครับพี่ยุนโฮ" จุนซูพูดแปลกๆแฮะ เหมือนมีอะไรแอบแฝงเลยล่ะ

"ก็พวกนายเริ่มลวนลามชางมินของชั้นหนักข้อขึ้นทุกวันน่ะสิ เป็นใครๆก็หวงกันทั้งนั้นแหละ แต่เอ๊ะ!! ทำไมพวกนายดูพูดรู้เรื่องขึ้นมาล่ะ อย่าบอกนะ..ว่าพวกนาย....."

"พวกเรารู้มาตั้งนานแล้วล่ะน่ายุนโฮ" พวกนายรู้อะไรแจจุง

"ว่านายกับชางมินของพวกเราต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ" ยังไงกันยูซอน

"แต่ไม่ค่อยแน่ใจ ถึงได้คอยลวนลามชางมิน จนกว่าพี่จะแสดงอาการออกมาน่ะสิ" จุนซู

"พวกนาย..นี่มัน..." ผมมองเจ้าพวกนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

"แล้วนายก็แสดงอาการออกมาซะทุกวันทุกเวลาที่พวกเราลวนลามชางมิน" แจจุง

"แต่ก็ยังเก๊กทำเป็นไม่สนใจ พวกเราล่ะอยากรู้นักว่านายจะเก๊กได้นานแค่ไหน" ยูซอน

"สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนได้นะครับพี่ยุนโฮ หวงชางมินของพวกเรามากเหรอครับ" จุนซู

"พี่ๆ.." กวางน้อยมองเจ้าพวกนั้นอย่างคาดไม่ถึงเช่นกัน

"ชางมิน..พี่ขอโทษนะครับ ที่ทำให้ต้องตกใจบ่อยๆ" แจจุง

"แต่ชางมินของพี่ก็น่ารักจริงๆน๊า เอาซะพี่ไม่อยากคืนให้ยุนโฮเลยอ่ะ" ยูซอน

"นั่นสิ..ถ้าเบื่อพี่ยุนโฮเมื่อไหร่ พี่จุนซูรออยู่นะครับชางมิน" จุนซู

"ฮะ..(>///<).." กวางน้อยเขินให้กับความขี้หลีของเจ้าพวกนี้เหรอครับ ไม่ได้นะ..ผมไม่ยอม

"พอได้แล้ว..ชั้นบอกพวกนายแล้วไงว่าอย่ายุ่งกับชางมินของชั้นเกินพี่น้อง"

"นายก็พอได้แล้วยุนโฮ ย้ำอะไรนักหนา" แจจุง

"นั่นสิ นายรู้ตัวมั๊ยว่านายย้ำเป็นรอบที่ร้อยแล้ว ว่าชางมินเป็นของนาย" ยูซอน

"ถ้าไม่เห็นแก่ชางมิน ผมคงเข้าไปอัดพี่แล้วล่ะ" จุนซู

"ก็ชางมินเป็นของชั้นจริงๆนี่หว่า ใช่มั๊ยครับกวางน้อยของผม..(*_^).." ผมยิ้มกว้าง

"เมื่อไหร่กันฮะ ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย..(*_*).." กวางน้อยกลับทำหน้าไร้เดียงสาไม่รู้เรื่อง

"ฮ่าฮ่าฮ่า ว่ะฮ่ะฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า.." เรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าพวกนั้นได้เป็นอย่างดี หนอย..ชั้นปล่อยให้พวกนายหัวเราะได้เฉพาะวันนี้ล่ะนะ ฮืมฮืมฮืม!!!

.............................

"พี่ชางมินค่ะ คนนี้ใครเหรอค่ะ? หน้าตาคุ้นๆนะค่ะ" จากเด็กผู้หญิงที่ผมคุ้นหน้าเธอเช่นกัน

"หน้าตาแปลกๆแบบนี้ คุ้นมากเลยค่ะ พี่ชางมิน" ฮืมฮืม!! ชั้นก็คุ้นหน้าเธอมากเหมือนกัน!!

".....(-_-)....." ผมพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้เข้าไปทำร้ายร่างกายเด็กผู้หญิงอยู่ครับ

"จิยุน ซูยุน นี่พี่ยุนโฮ เค้าเป็นรุ่นพี่ของพี่ที่ SM น่ะ..(^_^).." กวางน้อยอ่ะ..ให้ผมเป็นแค่รุ่นพี่เองเหรอครับ แล้วทำไมต้องไปยิ้มแบบเกรงใจเด็กสองคนนี้ด้วยล่ะ

"เหรอค่ะ รุ่นพี่ที่ SM เหรอค่ะ" เปล่า..ชั้นเป็นแฟนกวางน้อยต่างหาก

"สวัสดีครับ น้องจิยุน น้องซูยุน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ..(^_^).." จริงๆชั้นก็ไม่ยินดีเท่าไหร่

"สวัสดีค่ะ พี่ยุนโฮ..(^_^).." หึ..แสร้งทำหน้ายิ้มแย้มต่อหน้ากวางน้อยของชั้นสินะ

..

..

"ซูยุนนึกออกแล้วค่า!!.." นึกอะไรออกเหรอ..ถึงได้ร้องซะน่าหนวกหูขนาดนี้

"ที่แท้ก็คือคนที่มาส่งพี่ชางมินเมื่อ 5 ปีก่อนนั่นเอง" เออใช่..งั้นพวกเธอสองคนก็คือ..

"อ๋อ..คนนั้นสินะ หายไปตั้ง 5 ปี ทำไมพึ่งจะมาวันนี้ล่ะค่ะ ทำไมไม่ปล่อยให้พี่ชางมินของพวกเราแต่งงานซะก่อนล่ะ" ชั้นไม่มีวันปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นแน่จิยุน

"นั่นสิ..มาทำให้พี่ชางมินของพวกเราต้องมีมลทิน แล้วก็หนีหายไปนี่นะ แทนที่พี่ชางมินของพวกเราจะได้เจอคนที่ดีแล้วคบเป็นแฟนกันซะ กลับต้องมารักษาสัญญาบ้าๆที่ไม่มีคนจะสนใจ จนต้องไม่มีแฟนเลยซักคนมาจนถึงป่านนี้" ชั้นไม่ปล่อยให้กวางน้อยไปคบกับคนอื่นได้หรอกซูยุน

แต่เด็กสองคนนี่.....รู้เรื่องระหว่างผมกับกวางน้อยเมื่อ 5 ปีก่อนได้ยังไงกันนะ ผมไม่เชื่อว่ากวางน้อยจะเล่าเรื่องของเราสองคนให้ใครฟังหรอกนะครับ

"พี่ขอโทษครับ กับช่วงเวลา 5 ปีที่ผ่านมา..แต่พี่สัญญาว่าช่วงเวลานับจากนี้ไป พี่จะดูแลปกป้องชางมินเป็นอย่างดี ให้มีแต่ความสุขและเสียงหัวเราะ จะไม่ปล่อยให้ต้องรอคอยหรือร้องไห้เสียน้ำตาเพราะพี่อีกเป็นอันขาด ถึงแม้พี่จะไม่มั่นใจว่าจะทำได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่พี่ก็จะพยายามทำจนสุดความสามารถของลูกผู้ชายที่ชื่อจุง ยุนโฮเลยล่ะครับ" ผมพูดออกมาอย่างมาดมั่นแววตาจริงจัง

"ทำให้ได้อย่างที่พี่สัญญาแล้วกันนะค่ะ" จิยุนที่เริ่มอ่อนลงเล็กน้อย

"แต่ถ้าพี่ทำไม่ได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นเราสองคนจะเป็นคนเอาพี่ชางมินกลับคืนมาเองค่ะ และเมื่อนั้นจะเป็นวันสุดท้าย ที่พี่จะได้เห็นหน้าพี่ชางมินของเรา" แต่ซูยุนกลับยังคงไม่เชื่อผมง่ายๆ

"ครับ..พี่มั่นใจว่าพี่ต้องรักษาสัญญาได้แน่นอน..(^_^).." ผมยิ้มออกมาอย่างมั่นใจที่สุด

.............................

"กวางน้อย..แล้วตกลงว่าสองสาวนั่นเป็นใครอ่ะครับ?" ผมถามออกมาอย่างสงสัย

หลังจากที่ผมยอมให้เธอสองคนมายืนกระทบกระแทกแดกดันผมตั้งนาน ทั้งที่ไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ แต่ที่ยอมก็เพราะผมเกรงใจกวางน้อยหรอกนะครับ ไม่งั้นได้มีการฆาตกรรมเกิดขึ้นแน่!!

"คริคริ.." กวางน้อยหัวเราะออกมาแต่พองาม ไม่ยอมตอบคำถามผมซักที

"หัวเราะทำไมล่ะครับ ผมงอนกวางน้อยแล้วนะ คงจะเป็นกิ๊กล่ะสิ ร้ายนักนะ..มีกิ๊กทีเดียวสองคน ไหนสัญญาว่าจะมีผมคนเดียวไง แล้วกิ๊กสองคนนั่นโผล่มาได้ไงกันครับ" ผมอมลมออกมาซะแก้มป่อง เมื่อคิดได้ว่าเด็กสองคนนั่นคงจะเป็นกิ๊กของกวางน้อย

"นั่นชิม จิยุนกับชิม ซูยุน น้องสาวของผมเองฮะ..คุณหมีขาว" กวางน้อยยิ้มหวานแล้วจิ้มนิ้วลงที่แก้มป่องๆของผม

"น้องสาว!!! แค่น้องสาวเหรอครับกวางน้อย เฮ้อ!! ผมล่ะระแวงมาตั้งนาน นึกว่าเป็นสาวๆที่มาตามเฝ้ากวางน้อยของผมซะอีก งั้นผมก็วางใจได้แล้วสิครับ กวางน้อยมีน้องสาวขี้หวงขนาดนี้ หนุ่มๆคงเข้าถึงกวางน้อยของผมยากขึ้นสินะ ยิ่งบวกแฟนอย่างผมเข้าไปด้วยอีกคน หึหึ..หึหึ" ผมทำเสียงหัวเราะขึ้นจมูกอย่างเจ้าเล่ห์ หึหึ..หึหึ

"คุณหมีขาวจะทำไมเหรอฮะ" กวางน้อยถามผมอย่างไม่เข้าใจ

"กวางน้อยก็ไม่มีสิทธิ์มีใครอื่นนอกจากผม..น่ะสิครับ กวางน้อยจะได้เจอแค่ผมคนเดียว รักแค่ผมคนเดียว และเป็นของผมคนเดียว ดีใช่มั๊ยล๊า..กวางน้อย..(^_^).."

"ชิส์..ไม่เห็นดีเลยฮะ..(>///<).." กวางน้อยซุกหน้าลงแผ่นอกแกร่งของผมอย่างน่ารัก

"ทำไมล่ะ..รึกวางน้อยคิดจะนอกใจผมเหรอ" ผมแสร้งทำหน้าหงุดหงิดออกมา

"แล้วแต่คุณหมีขาวจะคิดสิฮะ..(^_^).." กวางน้อยยิ้มยั่วโมโหผม ทำให้ผมเกิดอารมณ์อยากจะลงโทษคนตรงหน้านี้ยิ่งนัก

"กวางน้อย!!.....แบบนี้ต้องลงโทษให้กระอักรสจูบผมไปซะเลย" ผมยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วจับกวางน้อยเข้ามารับรสจูบแสนหวานจากผม

แม้ว่า.....กวางน้อยจะเคยสั่งห้ามไม่ให้ผมจูบกวางน้อยภายในสามวัน แต่ถ้าผมยอมเชื่อฟังกวางน้อย ผมก็เฉากันพอดีสิครับ ฉะนั้น..กวางน้อยก็ต้องโดนผมจูบอยู่ทุกวันอย่างงี้แหละครับ ^//^

ถึงแม้.....ผมจะไม่ยอมกวางน้อยในเรื่องนี้ แต่เรื่องอื่น..ผมยอมให้กวางน้อยทุกอย่างเลยนะครับ ยอมทุกอย่างเลย เพื่อกวางน้อยคนเดียว!! ^^

.............................

.............................

.............................

.............................

.............................

อา..อาจจะน่าเบื่อหน่อยน๊า..ที่ต้องมาอ่านเนื้อหาเดิมๆซ้ำอีกน่ะ

JinNie ก็แค่อยากให้รู้ว่าพี่ยุนโฮเค้าคิดยังไง..ก็เท่านั้นน่ะ

และเจอกันในตอนต่อไปจร๊า ^^ see u, again

.............................

 

 

 

 

 

By..Sweet JinNie