ตอนที่ 15 Love By Love 2..[YunMinYoo]..NC-19

posted on 15 Apr 2008 18:24 by yunminjinnie

 

 

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 15 Love By Love 2..[Yun>>Min<

 

                พรืดดดดดดดด

                เนกไทของชางมินที่ถูกดึงออกในคราเดียว

"ไม่..อะ..(>///<).." ชางมินเองที่ตกใจกับการจู่โจมของรุ่นพี่ทั้งสอง ร่างบางพยายามดิ้นไปมา ไม่ให้ยูซอนแกะกระดุมเสื้อออกได้ถนัด

"ชางมิน เอวนายนี่เล็กจังเลยนะ..(^_^).." ยุนโฮที่เข้ามานั่งลงข้างหลังจับเอวบางไว้ไม่ให้ดิ้นได้อีก

"ไม่เป็นไรนะ พวกเราไม่ทำให้ชางมินเจ็บหรอก..(^_^).." ยูซอนที่นั่งอยู่ด้านหน้าแกะกระดุมเสื้อของชางมินออกเพียงถึงเม็ดที่สาม พูดปลอบใจร่างบางออกมา

"อะ..อะไรกันฮะ..(>///<).." ชางมินเองมองรุ่นพี่ทั้งสองอย่างไม่เข้าใจอยู่เช่นเดิม

"น่ารักมากชางมิน พอเริ่มถอดเสื้อ หัวนมนายก็ตั้งซะแล้ว..(^_^).." ยูซอนมองแผ่นอกบางที่มีเม็ดเล็กๆ สองเม็ดที่กำลังแข็งเป็นตุ่มไตขึ้นมาอย่างพอใจ

"อย่าฮะรุ่นพี่ยูซอน..(>///<).." ชางมินร้องห้ามออกมาเมื่อยูซอนลูบไล้เนินอกเค้าไปมาอย่างสนุกมือ มันยิ่งทำให้เม็ดเล็กๆ นั่นตั้งขึ้นมากกว่าเดิมเข้าไปทุกที

"น่ารักจริงๆ เลยนะชางมิน หัวนมสีชมพูซะด้วย..(^_^).." ยูซอนยังคงวิจารณ์อกบางของชางมินต่อไปไม่หยุด

"อะ..หยุดนะฮะ..อะ..(>///<).." ชางมินที่มองที่แผ่นอกบางของตัวเอง มันก็เป็นไปตามที่ยูซอนพูดทุกอย่าง ก็ยิ่งทำให้ร่างบางอายเป็นอย่างมาก แก้มที่แดงระเรื่ออยู่แล้ว ตอนนี้ก็บวกความร้อนรุ่มเข้ามาอีก

"เริ่มกันเลย..(^_^).." ยูซอนส่งเสียงบอกยุนโฮให้เริ่ม และให้ชางมินได้เตรียมพร้อมด้วย

"ถ้างั้นตรงนี้..ก็คงสีชมพูด้วยสินะ..(^_^).." ยุนโฮพูดออกมาขณะปลดกางเกงของชางมินลงไปกองที่พื้นห้องที่เย็นเฉียบ

"อ๊า..(>///<).." ชางมินถึงกับสั่นระริกออกมา เมื่อร่างกายส่วนล่างไม่มีอะไรปกปิดแล้ว

"อะไรกันชางมิน ไม่ทันไรก็เริ่มมีอารมณ์แล้วเหรอ?..(^_^).." ยูซอนมองส่วนอ่อนไหวน่ารักสีชมพูที่กำลังสั่นระริกอยู่อย่างขันๆ

"ยะ..อย่าพูดนะฮะรุ่นพี่ยูซอน..(>///<).." ชางมินก็ยิ่งสั่นสะท้านไปใหญ่เมื่อโดนล้อเลียนซึ่งๆ หน้าขนาดนี้

"ชั้นนึกแล้วว่าตรงนี้ก็ต้องสีชมพู..(^_^).." ยุนโฮมองช่องทางหวานของชางมิน แล้ววิจารณ์ออกมาให้ยูซอนได้รับรู้

"ยะ..อย่ามองนะฮะรุ่นพี่ยุนโฮ..(>///<).." ชางมินก็ยิ่งสั่นระริกเข้าไปมากกว่าเดิม เมื่อยุนโฮพูดอะไรให้ต้องได้อายกันขนาดนี้

"ยุนโฮ นายจะเอาทางไหน?.." ยูซอนที่เอ่ยถามยุนโฮออกมาก่อน

"ข้างหลังล่ะกัน.." ยุนโฮก็ตอบยูซอนกลับมา

"งั้นชั้นจัดการข้างหน้าเอง.." ยูซอนก็บอกงานตัวเองออกไป

"..(>///<).." ชางมินเองที่มองรุ่นพี่ทั้งสองอยู่อย่างไม่แน่ใจ อะไรข้างหน้า?่ อะไรข้างหลัง? หวังว่าคงไม่ได้หมายถึง!!..

"อย่าให้เสร็จง่ายนักล่ะ.." ยูซอนบอกยุนโฮออกมาอีกครั้ง ให้ชางมินได้สะดุดหู

"ชั้นรู้แล้วน่า.." ยุนโฮเองก็ตอบกลับมา

"อ๊ะ..(>///<).." ทำเอาชางมินถึงกับสะดุ้ง

..................................

ยูซอน..กอบกุมส่วนอ่อนไหวน่ารักของชางมิน เข้าโพรงปากตัวเองอย่างทะนุถนอม ร่างสูงดูดดุนส่วนอ่อนไหวน่ารักเหมือนมันเป็นไอศครีมแสนหวาน อีกมือก็ช่วยขยับส่วนอ่อนไหวให้ชางมินรู้สึกดีมากยิ่งขึ้นไปอีก น้ำหวานสีขาวขุ่นค่อยๆ ซึมออกมาให้ยูซอนได้ลิ้มชิมรส ยูซอนก็ดูดกลืนลงไปอย่างไม่นึกรังเกียจ

ยุนโฮ..ก็ใช้มือหนาทั้งสองข้าง บีบเคล้นสะโพกมนกลมกลึงของชางมินให้แยกออกจากกัน เผยให้เห็นช่องทางสีชมพูแสนหวานอ้ารอให้เข้าไปสำรวจ ยุนโฮส่งลิ้นร้อนเข้าไปไล้เลียช่องทางหวานอย่างต้องการ ไล้เลียวนปากช่องทาง ก่อนจะตวัดลิ้นส่งเข้าไปในช่องทางคับแน่นนั้น ช่องทางของชางมินขมิบรัดลิ้นร้อนของยุนโฮอย่างไม่ประสา มันทำให้ยุนโฮแทบคลั่งเลยทีเดียว

ชางมิน..เองที่ได้รับการปรนนิบัติข้างหน้าจากยูซอนจนทำให้แทบจะหมดเรี่ยวแรงที่จะยืน แล้วยังมียุนโฮที่ปรนนิบัติข้างหลังอีก มันก็ยิ่งทำให้เค้าเสียวสะท้านมากจน น้ำตาปริ่มไหลออกมาอย่างมีความสุข ชางมินไม่ได้มีปฏิกิริยาทางร่างกายที่บ่งบอกให้รู้ว่า จะรังเกียจสัมผัสจากยูซอนและยุนโฮเลย กลับมีแต่ส่ายเอวบางตามจังหวะการดูดดุนของยูซอน และยกสะโพกมนขึ้นให้ยุนโฮได้ส่งลิ้นเข้ามาได้ลึกกว่าเดิม

"อ๊าาาาา!!!!!.....(>///<).." ชางมินครางเสียงหวานออกมาอย่างมีความสุข

แผล่บบบ..แผล่บบบ

"อ๊า..อ๊า..ไม่นะ..อย่า..ได้โปรด..(>///<).." เมื่อได้ยินเสียงน่าอายจากการไล้ลิ้นเลียของยุนโฮ ชางมินก็ถึงกับอดที่จะร้องห้ามออกมาไม่ได้

จ๊วบบบ..จ๊วบบบ

"อ๊า..อ๊า..ไม่..อ๊า..(>///<).." และยิ่งได้ยินเสียงจากการดูดดุนของยูซอน ชางมินก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่ ร่างบางแทบอยากจะปฏิเสธรุ่นพี่ๆ ทั้งสอง แต่ร่างกายกับไม่เห็นด้วยเอาซะเลย

แผล่บบบ..แผล่บบบ..จ๊วบบบ..จ๊วบบบ

"อย่า..มัน.....มันเปียกหมดแล้ว..(>///<).." ชางมินพูดออกมาเสียงสั่นระริก เมื่อรู้สึกชื้นแฉะที่ช่องทางด้านหลัง และยังส่วนอ่อนไหวน่ารักของตัวเองอีก

"ไม่เป็นไรชางมิน แค่เปียกนิดหน่อยเท่านั้นเอง" ยูซอนที่ตอนนี้เปลี่ยนขึ้นมาดูดดุนยอดอกบางแล้ว ก็ทำหน้าที่ต่อไปอย่างไม่บกพร่อง มือหนาก็ช่วยรูดไล้ส่วนอ่อนไหวน่ารักไปด้วย

"อา..แต่....อ๊า..อ๊า..(>///<).." ชางมินยิ่งสะท้านเข้าไปใหญ่เมื่อยูซอนรุกเค้าทั้งส่วนล่างและส่วนบนแบบนี้

"ไม่เป็นไรหรอกชางมิน มันพึ่งจะแค่ลื่นๆ เท่านั้นเอง..นายยังไม่พร้อมแบบนี้ คงต้อง.." ยุนโฮเองก็ถอนลิ้นออกมา ก่อนที่จะส่งนิ้วเรียว 2 นิ้วเข้าไปในช่องทางหวาน

"อืม..อ๊า..อย่า..อย่าเอานิ้วใส่เข้าไปฮะรุ่นพี่ยุนโฮ อ๊า..อ๊า..(>///<).." ชางมินร้องห้ามยุนโฮออกมา เมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งที่กำลังหมุนคว้านในช่องทางหวานเค้าอยู่

นิ้วของยุนโฮสะกิดทั่วช่องทางหวานอย่างยั่วอารมณ์ชางมิน ร่างบางแทบจะอดไม่ได้ที่จะยกสะโพกตามนิ้วของยุนโฮ

"เป็นเสียงที่ยอดมากชางมิน พี่หยุดมือไม่ได้แล้วล่ะ.." เสียงช่องทางหวานที่ขมิบตอดรัดนิ้วของยุนโฮดังออกมาอย่างชัดเจน

ฝุ่ป..ฝัป..ฝุ่ป..ฝั่ป..ฝุ่ป..ฝั่บ..

ซ้ำกันไปมาอยู่อย่างนั้น ซะจนยุนโฮอดใจไว้แทบไม่ไหว ร่างสูงแทบอยากจะส่งแกนกายร้อนของตัวเองเข้าไปทำลายช่องทางหวานที่แสนเร่าร้อนนี่ซะให้รู้แล้วรู้รอด

"ยุนโฮ..(#_#).." ยูซอนเรียกยุนโฮออกมาอย่างมีอารมณ์ บ่งบอกให้รู้ว่ารอต่อไปไม่ไหวแล้ว

"หือ..อือ..(#_#).." ยุนโฮเองก็มีอาการไม่ต่างจากยูซอน

ทั้งคู่จึงได้ตัดสินใจ..ว่าใครจะได้เข้าไปในช่องทางหวานของชางมินเป็นคนแรก

เปา.....ยิ้ง.....ฉุบ.....

ยูซอนออกกรรไกร  ยุนโฮออกกระดาษ

"หึส์.." ยุนโฮสบถออกมาอย่างขัดใจที่ตัวเองแพ้ แต่ร่างสูงก็ยอมถอนนิ้วเรียวออกมาจากช่องทางหวานอย่างจำใจ

"อ๊าาาาา.....(>///<).." ชางมินถึงกับเด้งสะโพกตามนิ้วของยุนโฮเลยทีเดียว

"ชางมิน ย่อสะโพกลงอีกนิ๊ดนะ..(#_#).." ยูซอนที่เข้าไปยืนซ้อนหลังชางมินไว้ ร่างสูงบอกให้ร่างบางย่อสะโพกลงมารับแกนกายร้อนของตัวเอง

"รุ่นพี่ยูซอน..(>///<).." ชางมินก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

ร่างบางย่อสะโพกบางลงกลืนกินแกนกายร้อนของยูซอน ขณะที่ร่างสูงเองก็กำลังดันแกนกายร้อนของตัวเองเข้าไปในช่องทางหวานจนสุดความยาว

"อา..ระ..ร้อน ร้อนจังเลยฮะ..(>///<).." ชางมินเพ้อออกมา เมื่อแกนกายใหญ่ร้อนของยูซอนเข้ามาดันคับแน่นในช่องทางหวานของเค้า

"อืม..ชางมิน..ยอดมาก..นุ่มดีจริงๆ..(#_#).." ยูซอนครางออกมาอย่างสุขสม เมื่อเค้าขยับในช่องทางหวาน แล้วชางมินก็ตอบรับเป็นอย่างดี ร่างบางบีบรัดแกนกายร้อนของเค้าจนแทบจะหลอมละลายในนั้นอยู่แล้ว

..................................

"..(#_#).." ยุนโฮเองที่มองยูซอนสอดใส่ในตัวชางมินอยู่นาน ก็เริ่มทนไม่ไหว

"ยุนโฮ ถ้าสองคนพร้อมกันคงไม่เป็นไรหรอก..(#_#).." ยูซอนที่เห็นว่าเพื่อนก็คงทนไม่ไหวแล้ว จึงได้ชวนออกมา

"นี่ยูซอน มันจะไม่แย่ตั้งแต่เริ่มแรกไปหน่อยเหรอ..(#_#).." ยุนโฮที่ออกจะเห็นใจชางมินอยู่นี๊ดนิดพูดออกมาอย่างไม่แน่ใจ

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่เป็นไร..(^_^).." ยูซอนก็ยิ้มร่ากลับมา

"ดูสิ..ไม่ต้องห่วง จะหน้าหรือหลัง..เราก็สนุกด้วยกันทั้งคู่ได้..(^_^).." ยูซอนแยกเรียวขาชางมินให้ออกกว้างมากยิ่งขึ้น

เผยให้เห็นช่องทางหวานที่แดงช้ำของชางมิน จากการสอดใส่ของยูซอน และยังมีแกนกายร้อนของยูซอนสอดค้างคาอยู่ในนั้นด้วย

"อ๊า..ไม่นะฮะ..ไม่..อา..(>///<).." ชางมินเมื่อรู้ว่ายูซอนกับยุนโฮจะไม่ปราณีเค้าอีกแล้ว ร่างบางก็ร้องห้ามออกมาเสียงหลง

"อืม..(#_#).." แต่ยุนโฮกลับตอบรับคำเชิญของยูซอนซะงั้น

"รุ่นพี่ยุนโฮ ไม่นะฮะ..ได้โปรด..(*_*).." ชางมินน้ำตาไหลรินอ้อนยุนโฮอย่างน่าสงสาร

"ขอโทษนะชางมิน พี่ทนไม่ไหวแล้ว..(#_#).." ยุนโฮเอ่ยขอชางมินอย่างทนไม่ไหวจริงๆ ก่อนที่มือหนาจะดึงแกนกายร้อนของตัวเองออกมาจากกางเกง

"อ๊า..รุ่นพี่ยุนโฮ..(>///<).." เมื่อเห็นแกนกายที่ขยายใหญ่เต็มที่ของยุนโฮ ชางมินถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว ตอนนี้ร่างบางทำได้เพียงแค่เตรียมร่างกายให้พร้อมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเท่านั้น

"เริ่มกันเลยเถอะ..(#_#).." ยูซอนเร่งยุนโฮออกมา

"อืม..(#_#).." ยุนโฮค่อยๆ จ่อแกนกายร้อนของตัวเองเข้าไปยังช่องทางหวานของชางมิน ก่อนที่ร่างสูงจะดันเข้าไปทีเดียวจนสุดความยาว

"อ๊าาาาา.....(>///<).." ชางมินร้องออกมาสุดเสียง เมื่อรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากช่องทางด้านหลังที่ฉีกขาด เนื่องจากแกนกายร้อนของยูซอนถอดออกกะทันหัน และยุนโฮเองก็สอดใส่แกนกายร้อนเข้ามาโดยไม่ยั้งกันบ้างเลย

"อืม..อ่า..อา..(#_#).." ยุนโฮครางออกมาอย่างสุขสม เมื่อช่องทางของชางมินช่างตอดรัดเค้าดีเหลือเกิน ร่างสูงขยับแกนกายในช่องทางของชางมินอย่างไม่ปรานี ก่อนที่จะถอนออกมาเพื่อให้ยูซอนได้ใส่เข้าไปอีกบ้าง

"อ๊าาาาา..อย่า..มะ..ไม่เอานะฮะ..(>///<).." ชางมินร้องห้ามเสียงหลง เมื่อรู้ว่ายุนโฮกับยูซอนกำลังสนุกกับการผลัดกันสอดใส่เข้ามาในช่องทางของเค้า

"อ่า..อา..อา..(#_#).." แต่ยูซอนก็หาฟังไม่ กลับส่งแกนกายร้อนเข้าไปแทนที่ กระแทกลงไม่ยั้งในช่องทางหวานอย่างต้องการ แล้วก็ต้องถอนออกมาเพื่อให้ยุนโฮได้เข้าไป

"อ่ะ..ชางมิน...อ่า..(#_#).." ยุนโฮกดแกนกายเข้าไปสุดแรง ตรงกับจุดกระสันของชางมิน ทำให้ช่องทางหวานกระตุกบีบรัดแกนกายร้อน รีดน้ำรักยุนโฮให้ออกมาซะมากมายเลอะ ออกมานอกช่องทางหวานด้วยอย่างเลี่ยงมิได้

"อ๊าาาาาาาาาา..........(>///<).." ชางมินเองก็ครางหวานออกมาสุดเสียง เมื่อแกนกายของยุนโฮทำให้เค้าต้องสะดุ้งเพราะเสียวสะท้านไปทั้งตัว ร่างบางปลดปล่อยน้ำหวานออกมาเลอะเสื้อยุนโฮที่อุ้มกอดเค้าอยู่ทางด้านหน้าไปหมด

ยูซอนเองที่อุ้มชางมินอยู่ด้านหลังเช่นกัน มือก็ไปโดนน้ำหวานของร่างบางเข้า ทั้งยังชางมินดูหมดเรี่ยวแรงซบลงบนไหล่ยุนโฮอีก จึงรู้ได้ว่าชางมินนั้นปลดปล่อยแล้ว ร่างสูงจึงอดจะต่อว่าร่างบางออกมาไม่ได้

"ชางมิน นายเสร็จเพราะหมอนี่เอาใส่เข้าไปเหรอ..(-_-).." ยูซอนต่อว่าข้างหูบางอย่างขัดใจ

"ยอดมากชางมิน นายน่ารักมาก น่ารักจริงๆ..(^_^).." ยุนโฮเองกลับชอบใจ ชมชางมินออกมาทั้งยังให้รางวัลด้วยการจูบแก้มเนียนใสซับน้ำตาให้อีก

"งั้นอย่าว่าพี่ใจร้ายล่ะ อ่ะ..อืม..(#_#).." ยูซอนสอดใส่แกนกายเข้าไปในช่องทางหวานชางมินอีกครั้งอย่างไม่ปรานี

ยูซอนขยับเข้าออกรุนแรงและเร็วจนชางมินสั่นคลอนไปทั้งตัว มือหนาก็ขยับรูดส่วนอ่อนไหวน่ารักปลุกอารมณ์ชางมินให้กระพือโหมขึ้นมาอีกครั้ง

"อ๊า..พี่ยูซอน....อา..(>///<).." ชางมินถึงกับเสียวสะท้านไปถึงช่องท้องน้อย ก่อนที่ร่างบางและยูซอนจะปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน

"อาาาาาาาาาา..........(>///<)..(#_#).."

..................................

"รุ่นพี่..ผมชอบคุณ...(>///<).." ชางมินพูดออกมาทั้งน้ำตาแห่งความสุขจากการปรนเปรอของรุ่นพี่ทั้งสอง

"คนไหนล่ะ.." ยูซอนและยุนโฮยิ้มออกมา ก่อนที่ยูซอนจะถามชางมินกลับอย่างเจ้าเล่ห์

"คนไหน..รุ่นพี่คนไหน.....ผมขอโทษฮะ แต่ผมชอบทั้งสองคนเหมือนกัน.." ชางมินที่โดนรุ่นพี่ทั้งสองทิ้งให้นั่งอยู่ในท่าน่าอายพูดออกมาอย่างอยากลำบาก

ร่างบางอดจะเคืองไม่ได้ กับไอ้ที่จับให้เค้านั่งท่ากางขาออก ซะเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย ช่างแกล้งเค้ากันนักนะ..รุ่นพี่ แล้วไอ้ที่ผูกข้อมือเนี่ยเมื่อไหร่จะแก้ออกซักทีล่ะ

"ระหว่างใครคนใดคนหนึ่ง..(^_^).." ยุนโฮเข้ามากอดรั้งชางมินให้นั่งบนตัก

"นายเลือกไม่ได้สินะ..(^_^).." ยูซอนก็เข้ามากอดชางมินไว้อีกข้าง

"ช่วยไม่ได้ ถ้าอย่างงั้น..(^_^).." ยุนโฮลูบไล้น้ำตาออกให้ชางมินแผ่วเบา

"ชางมินจะรักพวกเราทั้งสองคนเลยก็ได้..(^_^).." ยูซอนเองก็ลูบหัวร่างบางอย่างรักใคร่

"..(*_*).." ชางมินมองรุ่นพี่ทั้งสองคนอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองได้ยินนัก

"เราจะรักชางมิน..(^_^).." ยุนโฮจูบลงที่แก้มเนียนใสของชางมินเต็มรัก

"ตลอดไป..(^_^).." ยูซอนเองก็จูบลงที่แก้มอีกข้างของชางมินอย่างแสนรัก

"จะรักชางมินตลอดไป..โดยเราสองคน..(^_^).." ยุนโฮและยูซอนพูดออกมาพร้อมกัน ก่อนที่ร่างสูงทั้งสองจะกอดชางมินให้แนบแน่นมากยิ่งขึ้นไปอีก

"ขอบคุณฮะรุ่นพี่ ขอบคุณที่รักผมฮะ..(^_^).." ชางมินพลอยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข กับการได้ความรักที่เต็มเปี่ยมจากบุคคลที่ตนรักทั้งสองคน

ร่างบางแนบแก้มลงกับมือแต่ละข้างของรุ่นพี่ทั้งสอง ที่รองรับแก้มเนียนใสเค้าไว้อยู่อย่างอบอุ่นในหัวใจดวงน้อยๆ ดวงนี้ ^ ^

..................................

 

 

THE END ------------------------------------------------------------------ THE END

 

 

                อา..JinNie ออกจะเพี้ยนไปมั๊ย ที่ตัดสินว่าพี่ยุนโฮ หรือ พี่ยูซอน

ใครที่จะได้สัมผัสชางมินเป็นคนแรก ด้วยการ..เปายิ้งฉุบ..น่ะ

คือว่า.....ได้ดู MV Sky ไม่ก็คอนฯ ตอนร้องเพลง Sky มั๊ย นั่นแหละ

จะมีท่อนนึงที่นู๋มินเค้ายืนร้องเพลงอยู่ตรงกลาง แล้วพี่ยุนกับเฮียมิก

เค้าก็จะมาเปายิ้งฉุบแข่งกันอยู่หน้านู๋มิน และนี่เองที่ JinNie ได้เลือกมาเป็นเกณฑ์ตัดสิน

ทำไมถึงให้เฮียมิกชนะ? ก็รู้ว่ายังไม่ได้แต่ง Kiss ให้..ในภาคนี้ก็เลยเอาไปนิ๊ดๆ ก่อนไง

..................................

อาจจะแปลกหน่อยนะ 3P ของ JinNie น่ะ ที่ไม่มีคนรับสองคนน่ะ

แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงก็เป็นแบบที่แต่งนะ แบบว่าเมะสองคนรุกเคะคนเดียวอ่ะ..^ ^

..................................

ขอเล่าหน่อย..ตอนคอนฯ ทัวร์ญี่ปุ่นปี 2007 พี่ยุนเค้าก็พูดงี้แหละ ประมาณว่าที่

.....แข่งกันเปายิ้งฉุบเนี่ย เมื่อก่อนพี่ยุนจะชนะเสมอ แต่มาเดี๋ยวนี้จะผลัดกัน

แพ้ชนะกับเฮียมิกตลอดเลย เค้าเลยว่าคงต้องรีบปรับปรุงซะหน่อยแล้ว.....

กร๊ากกก.....ก็เดี๋ยวนี้เฮียมิกเค้าเริ่มอยากจะช่วงชิงนู๋มินมาจากพี่ยุนแล้วน่ะสิ

เฮียมิกก็เลยไม่ยอมแพ้ในการเปายิ้งฉุบกันอีกแล้ว

เค้ามีแต่ต้องการจะเอาชนะเท่านั้น ก็เปากันต่อหน้านู๋มินเชียวนะนั่น

จะไม่ให้เสือทั้ง 2 ตัวแข่งกัน เพื่อโชว์พาวว์ต่อลูกกวางน้อยได้ยังไงล่ะ..ชิมิพี่ๆ ทั้งสอง..^ ^

..................................

 

 

 

 

 

By..Sweet JinNie

 

ตอนที่ 14 Love By Love 1..[YunMinYoo]

posted on 11 Mar 2008 16:20 by yunminjinnie

 

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 14 Love By Love 1..[Yun>>Min<<Yoo]

 

"ชางมิน" เสียงเรียกที่ทำให้เจ้าของชื่อต้องหันกลับไปมอง

"อ๊ะ..(>///<).."

"อรุณสวัสดิ์ชางมิน..(^_^).." ยูซอนที่ยิ้มโบกมือทักทายให้ร่างบาง

"ไง..(^_^).." ยุนโฮเองเพียงแค่ยิ้มทักทายนิ๊ดนิด

"รุ่นพี่ยูซอน รุ่นพี่ยุนโฮ เอ่อ..อรุณสวัสดิ์ฮะ..(>///<).." เมื่อรู้ว่าเป็นใคร ชางมินก็รีบก้มหัวทักทายรุ่นพี่ที่คุ้นเคยกลับไป

"วันนี้มาเช้าจังเลยนะ" ยูซอนที่เข้ามาจับไหล่บางเบาๆ

"ถึงขนาดไม่รอให้พวกเราไปรับด้วยนะ" ยุนโฮเองก็เข้าไปยืนข้างชางมินอีกข้าง

"อา..ผมมีงานที่ต้องส่งด่วนน่ะฮะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้รอรุ่นพี่" ชางมินเมื่อรู้สึกเหมือนโดนตำหนิ ก็เป็นต้องรีบก้มหัวขอโทษอีกครั้ง

"อย่าคิดมากเลยชางมิน พี่ล้อชางมินเล่นหรอกนะ..(^_^).." ยูซอนลูบผมชางมินปลอบใจว่าไม่ได้โกรธอะไร

"วันนี้ตั้งใจเรียนนะชางมิน พวกพี่ไปล่ะ..(^_^).." ยุนโฮก็ยิ้มให้ บีบไหล่บางเบาๆ

ก่อนที่ทั้งยูซอนและยุนโฮจะเดินผละออกไปอีกทาง

"อา..(>///<).." ชางมินอดที่จะมองตามแผ่นหลังของรุ่นพี่ทั้งสองไปไม่ได้

"แบบนี้จะดีเหรอ? ชางมิน" ดงแฮเองที่หันมาถามร่างบางที่กำลังมองตามหลังรุ่นพี่อยู่

"หา?..(>///<).." ชางมินเองก็มองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจว่ากำลังจะพูดอะไร

"นายเล่นคบกับผู้ชายหล่อๆ ทีเดียวตั้งสองคนเลยหนิ" เมื่อชางมินดูท่าจะยังไม่เข้าใจ ดงแฮจึงพูดให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

"อา..ไม่ใช่อย่างที่นายเข้าใจนะดงแฮ..(>///<).." เมื่อรู้ว่าดงแฮหมายถึงอะไร ชางมินก็เป็นต้องรีบอธิบายออกมา

"จะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะ ก็เห็นๆ กันอยู่ว่านายกับรุ่นพี่ทั้งสองชอบไปไหนด้วยกันบ่อยๆ" ซองมินก็ขัดชางมินขึ้นมาอีกคน

"อาซองมิน..นั่นเป็นเพราะพวกเราไปโรงเรียนทางเดียวกันต่างหากล่ะ..(>///<).." ชางมินต้องหันมาอธิบายให้เพื่อนอีกคนได้เข้าใจ

"แค่นั้นเองเหรอ.." ดงแฮมองชางมินอย่างช่างใจ

"อือ.." ชางมินเองก็พยักหน้ารับเป็นหมั้นเหมาะ

"แต่รู้สึกว่าสองคนนั้นจะชอบนายมากเลยนะ" ซองมินเองที่ยังไม่ปักใจอะไรง่ายๆ

"อา..ซองมิน ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะ..(>///<).." ชางมินมองเพื่อนอย่างไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว

"อืม..ใช่ มีแต่คนพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยนะว่า.....อะไรๆ ก็ชางมิน.....น่ะ" ดงแฮเริ่มช่วยซองมินพูดอีกคน

"ระวังจะโดนพวกแฟนๆ ของสองคนนั้นเพ่งเล็งเอานะชางมิน" ซองมินก็เตือนชางมินอย่างเป็นห่วงเพื่อน

"อือ..(^_^)..แต่คงไม่มีอะไรหรอกมั๊ง" ชางมินเมื่อเห็นเพื่อนเป็นห่วง ก็รับปากว่าจะระวังตัว

..................................

"อืม!!....." ชางมินที่กำลังเดินเหม่อลอยลงบันไดมาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ระหว่างที่หอบสมุดกองโต เพื่อไปส่งที่ห้องอาจารย์

"เรากำลังโดนเพ่งเล็งอย่างงั้นเหรอ" ร่างบางกำลังครุ่นคิดกับเรื่องที่ดงแฮกับซองมินพึ่งเตือนมาอย่างไม่แน่ใจนัก

"อา..คงไม่หรอกมั๊ง..(^_^).." ก่อนจะพูดปลอบใจตัวเองว่าคงไม่มีอะไรหรอก

พรึบบ

เหมือนมีมือของใครยกสมุดกองโตผ่านหน้าไป ทำให้ชางมินต้องมองตาม

"ให้พี่ช่วยนะชางมิน..(^_^).." ยุนโฮเองที่หันมายิ้มให้ชางมินอย่างอบอุ่น

"รุ่นพี่ยุนโฮ ขะ..ขอโทษนะฮะ..(>///<).." ชางมินมองยุนโฮอย่างเกรงใจ

"ไม่เป็นไรหรอกนะ พี่มีธุระกับชางมินน่ะ..(^_^).." ยุนโฮยังคงยิ้มให้ชางมินเช่นเดิม

"อา..(>///<).." ชางมินก็มองยุนโฮอย่างตั้งใจว่าจะพูดอะไร

"คือ.." ยุนโฮก้มหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าหวาน

"..(>///<).." ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดกัน ทำให้ชางมินหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"หลังเลิกเรียน ชางมินช่วยไปหาพี่หน่อยได้มั๊ย?.." ยุนโฮที่ตอนนี้ก้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากทั้งสองจะชนกันอยู่แล้ว

"หา??..(>///<).." ชางมินเองที่แปลกใจว่าทำไมต้องให้ไปหาด้วย ก็เผลอร้องออกมา

"ไม่ได้เหรอชางมิน.." ยุนโฮที่ผละหน้าออกห่างขึ้นไปเดินดีๆ แล้ว พูดออกมาเสียงเศร้า

"..(>///<)..มะ..ไม่ใช่ฮะ คือ..ตกลงฮะ.." ชางมินเมื่อเห็นยุนโฮหมองไป ร่างบางก็อดที่จะเห็นใจจนเผลอรับปากออกมาโดยไม่ทันได้คิดอะไร

"ดีจังเลยนะ ชางมิน..(^_^).." ยุนโฮหันมายิ้มให้ชางมินอีกครั้ง

..................................

"อา....." ชางมินกำลังคาบช้อนเหม่อคิดเรื่องยุนโฮอยู่อย่างไม่เข้าใจ ขณะที่ร่างบางกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร

"ทำไมนั่งเหม่ออย่างงั้นล่ะชางมิน" ยูซอนเองที่เข้ามานั่งลงข้างๆ ชางมิน

"อ๊ะ..รุ่นพี่ยูซอน..(>///<).." ชางมินที่หลุดจากภวังค์หันมามองยูซอนที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ถ้าชางมินมีเรื่องกลุ้มใจอะไรก็บอกพี่ได้นะ.." ยูซอนมองหน้าชางมินอย่างอ่อนโยน

"ขอโทษด้วยนะฮะพี่ยูซอน ที่ผมทำให้พี่ยูซอนต้องเป็นห่วง.." แล้วชางมินก็ต้องก้มหน้าขอโทษยูซอนอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรหรอก ถ้าชางมินมีปัญหาที่บอกใครไม่ได้ล่ะก็ พี่ยินดีรับฟังนะ.." ยูซอนส่งยิ้มอบอุ่นไปให้ชางมิน

"หา??....." ชางมินเองที่ตกใจว่ายูซอนรู้ได้ยังไงว่าเค้ามีปัญหาอะไร

"หรือว่าบอกไม่ได้.....แม้กระทั่งกับพี่?.." ยูซอนเปลี่ยนมามองชางมินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาได้ แต่ชางมินก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น

"มะ..ไม่หรอกฮะ ผมยินดีจะพูดให้พี่ยูซอนฟังฮะ..(>///<).." เมื่อโดนยูซอนคาดคั้น ชางมินก็ยิ่งลนลานปฏิเสธออกมา ว่าไม่มีเรื่องที่ปกปิดร่างสูง

"งั้น..หลังเลิกเรียนไปหาพี่นะชางมิน..(^_^).." ยูซอนยิ้มให้ชางมินอีกครั้งอย่างดีใจ

"ฮะ..(>///<).." ชางมินเองที่เจอสายตายูซอนเข้า ก็เผลอรับปากออกไปโดยไม่ทันคิดอะไร

..................................

"เฮ้อ..จะทำยังไงดีนะเรา..(>///<).." ชางมินที่ตอนนี้กำลังฟุบอยู่กับโต๊ะในห้องเรียนพึมพำออกมาคนเดียว หลังจากที่เพื่อนๆ กลับกันหมดแล้ว

"แต่เราดันตอบตกลงไปแล้วนี่นา..(>///<).." ร่างบางกำลังคิดไม่ตกกับเรื่องของรุ่นพี่ทั้งสอง ทำให้ต้องปิดเปลือกตาบางลงไปอย่างเหนื่อยหัวใจ

ควับบบ

มีผ้าผูกปิดลงมาที่ตาของชางมินอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

"อะไรน่ะ!?.." ชางมินร้องออกมาอย่างตกใจ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

ผลั่กกก

ก่อนที่ชางมินจะได้ร้องขอความช่วยเหลือจากใคร ก็มีหมัดหนักชกลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ทำให้ร่างบางจุกมาก แทบจะพูดออกมาไม่ได้เลย

อั๊กกกก

ก่อนที่หมัดที่สองจะตามมา เมื่อเห็นว่าชางมินยังไม่อ่อนทรุดตัวลงพื้น

ชั่ววินาทีนี้..ทำให้ชางมินนึกถึงคำเตือนของดงแฮและซองมิน

"ระวังจะถูกเพ่งเล็งเอานะ"

"ระ..รุ่นพี่.....รุ่นพี่....." ชางมินร้องเรียกคนที่อยากให้มาช่วยเค้ามากๆ ในตอนนี้อย่างอ่อนแรง เสียงที่ออกมาแหบเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

"รุ่นพี่.....แค่ก..แค่ก..แค่ก.." น้ำตาหยาดใสไหลรินซึมออกมาจากผ้าผืนนั้น บ่งบอกให้รู้ว่าร่างบางตอนนี้กำลังกลัวมากแค่ไหน

"ไปกันเถอะ....." นี่เป็นเสียงสุดท้ายที่ชางมินได้ยิน ระหว่างกำลังโดนใครคนหนึ่งแบกตัวเค้าขึ้นหลัง ก่อนที่ร่างบางจะสลบไปเพราะแรงจุกเสียงที่ท้องน้อย

..................................

เฮือกกกก

ชางมินที่รู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว ร่างบางคิดจะขยับตัวก็

ครืดดดด

ขยับไม่ได้ เมื่อมือถูกพันธนาการไว้ทั้งสองข้าง ร่างบางมองตามมือขึ้นไปก็เห็นว่าถูกผ้ากำมะหยี่ผืนนุ่มสีแดงมัดมือ โยงขึ้นไปมัดกับท่อน้ำของห้องเก็บของในโรงเรียนเอง

"เอ๊ะ! นะ..นี่มันอะไรกันเนี่ย?.." ชางมินมองรอบๆ ห้องเก็บของอย่างไม่เข้าใจ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

แอ๊ดดดดดดด

เสียงประตูถูกเปิดขึ้นโดยใครคนหนึ่ง คนที่ทำให้ชางมินยิ้มออกมาอย่างดีใจเป็นที่สุด

"ไม่เป็นไรนะชางมิน..(^_^).." รอยยิ้มถูกส่งมาจากคนคนนั้น แต่ชางมินคงยังไม่ทันสังเกตเห็นว่ามันเป็นรอยยิ้มของปีศาจ ไม่ใช่รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นเหมือนที่เค้าเคยได้รับ

"รุ่นพี่ยูซอน!! มาช่วยผมเหรอฮะ!?.." ชางมินมองยูซอนอย่างมีความหวัง และดีใจที่ยูซอนเข้ามาช่วยเค้าได้ทันเวลา

"เปล่า.." เป็นน้ำเสียงเย็นชาที่ยูซอนตอบชางมินกลับมา

"อา?..." ชางมินยังคงมองยูซอนอย่างไม่เข้าใจ ว่าร่างสูงกำลังพูดหรือทำอะไรกันแน่ ถ้าไม่ได้มาช่วยเค้าแล้ว ยูซอนมาทำอะไร??

ควับบบบ

แล้วจู่ๆ ก็มีบุคคลอีกคนเดินเข้ามา

"รุ่นพี่ยุนโฮ!!.." ชางมินเรียกชื่อยุนโฮออกมาอีกคน

"ไม่เป็นไรนะชางมิน..(^_^).." ยุนโฮเองที่ยังคงยิ้มอ่อนโยนให้ชางมิน

"ตามแผนแล้วต้องนุ่มนวลกว่านี้นะ ชั้นเป็นห่วงชางมินมากเลย ตอนเค้ายังไม่ได้สติน่ะ.." ยุนโฮหันไปพูดกับยูซอนเหมือนจะตำหนิเพื่อนนิ๊ดนิด ที่ทำให้ชางมินต้องสลบไป

"แต่ก็ดีแล้วหนิ จะได้จับมัดง่ายขึ้นไง..(^_^).." ยูซอนเองที่ยังคงมองมายังชางมินเหมือนปีศาจไม่เปลี่ยนแปลง ซะจนชางมินเริ่มกลัวขึ้นมา

"อะ..อะไรกันฮะ.." ชางมินมองรุ่นพี่ทั้งสองอย่างหวาดวิตก

นี่แสดงว่าคนที่เอาผ้ามาผูกปิดตาเค้าไว้ ชกเค้าเข้าที่ท้องจนจุกไปหมด ทั้งยังทำให้เค้าสลบไปอีก แล้วสุดท้ายยังพามาที่ห้องเก็บของ แล้วมัดเค้าไว้อย่างงี้ ก็คือ..พี่ยูซอน กับ พี่ยุนโฮ ซินะ

พี่ทั้งสองทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน??

..................................

"ชางมิน..นายบอกยุนโฮว่าจะไปหาเค้าใช่มั๊ย?..(^_^).." ยูซอนเข้ามาเอามือแนบแก้มบางไว้ พูดอย่างรักใคร่คนตรงหน้า แต่ก็ต้องการถามความจริงไปด้วย

"อ๊ะ..ผม.." ชางมินเองที่พูดไม่ออก เมื่อเข้าใจว่ารุ่นพี่ทั้งสองคงโกรธเข้าแล้ว

"ทำแบบนี้ มันไม่ดีเลยนะชางมิน..(^_^).." ยุนโฮพูดออกมาเหมือนเป็นการตักเตือนร่างบาง

"ตกปากรับคำพร้อมกันทั้งคู่แบบนี้ นายคิดจะทำอะไรกันแน่?.." ยูซอนเองก็มองชางมินอย่างค้นหาคำตอบจากร่างบางตรงหน้า

"ไม่นะ..ผมเปล่านะฮะ..!.." ชางมินเองที่กำลังปฏิเสธว่าไม่ได้มีเจตนาอะไร แต่จำเลยจะมาแก้ตัวตอนนี้ เห็นทีคงจะสายไปซะแล้ว เมื่อไม่มีโจทย์คนไหนยอมฟังเลยนี่สิ

"นายทำให้พวกเราเสียใจนะชางมิน.." ยุนโฮเองที่กอดอกก้มหน้า ไม่มองสบตาชางมินที่กำลังเว้าวอนมาอยู่

"ผมไม่ได้.." ยังไม่ทันที่จะได้แก้ตัวอะไร ชางมินก็โดนยูซอนตัดสินโทษให้ซะแล้ว

"และนายจะต้องถูกลงโทษ.." เสียงที่ดูเคร่งเครียดถูกส่งออกมาจากยูซอน

"เตรียมใจไว้เถอะ..ชางมิน" ยุนโฮเองก็พูดออกมาเสียงเย็นยะเยือกไม่แพ้กัน

ส่งผลให้ชางมินเริ่มหวาดกลัวรุ่นพี่ทั้งสองมากขึ้น ร่างบางเหงื่อไหลระใบหน้าหวาน อย่างสั่นระริก หวาดกลัวกับบทลงโทษที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่รู้ว่ารุ่นพี่ทั้งสองจะลงโทษอะไรเค้า??

ความร้อนรุ่มจากภายในกายที่กำลังหวาดกลัวของชางมิน ส่งผลให้แก้มเนียนใสแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างน่าที่จะเข้าไปลิ้มลองนัก

แต่สำหรับยูซอน และ ยุนโฮ ล่ะ..กำลังมองเห็นชางมินในตอนนี้เป็นยังไงกันนะ??

..................................

 

 

 

 

 

By..Sweet JinNie

 

 

[Shot Fic] My Lovely Changmin!

ตอนที่ 13 Deer Love..รักนะ..กวางน้อยของชั้น 2..[Ki x Min]..NC-18

 

 

************************

 

               "อ๊า...อื้ออ...." ชางมินครางออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าส่วนอ่อนไหวของเค้ากำลังโดนใครกอบกุม  ทั้งยังรูดขึ้นลงไปตามความยาวอีก

               "อ๊า.....ไม่...อ๊า...." ชางมินบิดร่างกายไปมา  ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

               ".....(OoO)....อ่ะ...คิบอม...อ๊า  นายทำอะไรของนายน่ะ  อ๊า...ปล่อยน้า....ปล่อยชั้นนน" เมื่อลืมตาขึ้นมาชางมินก็พบเห็นกับภาพที่ทำให้ต้องตาโตกว่าที่เป็นอยู่

               ชางมินมีร่างกายที่เปลือยเปล่านอนราบอยู่บนเตียง  ข้อมือเรียวเล็กทั้งสองข้างก็ถูกพันธนาการมัดไขว้หลังไว้ด้วยผ้าขาวบางที่มาจากไหนก็ไม่รู้  เรียวขาทั้งสองก็ถูกกางแยกออกจากกัน

คิบอมที่มีร่างกายเปลือยเปล่าเช่นกัน  ก็แทรกตัวอยู่ระหว่างกลางของเรียวขาชางมินทั้งสองข้าง  ร่างสูงกำลังใช้ปากดูดเม้มส่วนอ่อนไหวของร่างบาง

"..(>///<)..อ๊า..คิบอม  พอเถอะนะ...อ๊า  ชั้นจะไม่ไหวแล้ว....อ๊า..." ชางมินบิดตัวไปมาเมื่อรู้สึกเสียวซ่านกับรสสัมผัสที่คิบอมมอบให้  ปากบางร้องบอกให้ร่างสูงหยุดแต่ร่างกายกลับไม่เป็นเช่นนั้น

"..(>///<)..อ๊า..คิบอม..อ๊า..." เมื่อชางมินยกสะโพกสวนขึ้น  ให้ส่วนอ่อนไหวของตัวเองเข้าไปในโพรงปากของคิบอมมากอย่างที่ร่างกายต้องการได้รับ

คิบอมที่เห็นปฏิกิริยาจากชางมิน  ก็เร่งเร้าดูดดุนส่วนอ่อนไหวน่ารักนั่นตามความยาว  มือหนาก็ช่วยขยับอีกทาง  ก่อนจะกลับมาขบกัดที่ส่วนปลายเบาๆ ให้ชางมินต้องเด้งสะโพกขึ้นสุดตัว

"...(>///<)..อ๊าาาาาาา......คิบอมมม......อาาาาา" ชางมินครางเสียงหวานหู  เมื่อได้ปลดปล่อยออกมาเต็มโพรงปากอุ่นร้อนของคิบอม

คิบอมกลืนกินน้ำรักของชางมินเข้าไปอย่างไม่รังเกียจ  ทำอย่างกับว่าน้ำสีขาวขุ่นนั่นเป็นของหวานชั้นเลิศที่หากินจากไหนไม่ได้อีกแล้ว

คิบอมเคลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมชางมินที่กำลังนอนหอบ  ร่างสูงก้มลงไปมอบรสจูบให้ร่างบางที่เผยอปากหายใจอยู่  ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างง่ายดาย  พร้อมกับส่งน้ำหวานที่ตัวเองได้กินเข้าไปให้ร่างบางได้ลองชิมดูบ้าง

ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กไปมา  แสดงความต้องการที่แอบแฝงอยู่ภายในกายที่กำลังร้อนรุ่ม

"หวานอร่อยมั๊ย..ชางมิน....(^o^).." พูดออกมาหลังจากที่ถอนจูบออกจากเรียวปากบางแล้ว

"....(>///<).." ชางมินไม่ตอบ  แต่กลับเบือนหน้าหนีจากแววตาเจ้าเล่ห์ของคนข้างบน

"เอ! สงสัยจะยังไม่รู้รสชาติ  งั้นก็คงต้องทำกันอีกครั้งใช่มั๊ย..ชางมิน....(^o^).." คิบอมจับพลิกตัวชางมินให้ขึ้นมาหมอบท่าสี่ขาอยู่ข้างบนตัวเค้า  แล้วให้ร่างบางก้มอยู่ตรงแกนกายเค้าที่กำลังสั่นขยายใหญ่อยู่

"...(O0O)...." ชางมินถึงกับตาโตอีกครั้งเมื่อได้เห็นแกนกายของคิบอมที่ขยายใหญ่โต  ร่างบางเริ่มสั่นระริกเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกไม่นานตัวเองต้องโดนอะไรบ้าง

"ไม่ต้องกลัวนะชางมิน..ชั้นจะอ่อนโยนนะ" คิบอมลูบผมปลอบร่างตรงหน้าให้คลายกังวล

มือหนาจับคางเรียวของชางมินบีบให้อ้าปากขึ้น   แล้วส่งแกนกายร้อนของตัวเองเข้าไปในโพรงปากหวานให้ลึกเท่าที่โพรงปากหวานจะรับได้  มือหนาจับขยุ้มผมของชางมินให้ขยับปากกับแกนกายร้อนของเค้าให้เป็นไปตามที่ต้องการ

 "อื้อ..อื้อ... ...(>///<).." ชางมินพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของคิบอม  แต่ก็หาทำได้ไม่

"อื้ม...ชางมิน  ทำให้ชั้นบ้างเถอะน้า..คนเก่ง.. ...(#0#)..." คิบอมพูดออกมาเสียงแหบพร่า

มืออีกข้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน  ก่อนจะไปหยุดที่สะโพกมนกลมกลึ่งที่ถูกยกลอยโด่งขึ้นโดยเจ้าของร่างที่กำลังมอบคลานอยู่ที่หน้าขาเค้า

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้จักชางมินมาก่อน  และรู้ว่าธรรมชาติของร่างบางเป็นแบบนี้  คิบอมก็คงคิดว่าท่ายกสะโพกของชางมินคงเป็นการกำลังยั่วยวนให้เค้าเข้าไปในช่องทางที่บริสุทธิ์ผุดผ่องนั้นแน่เลย

มือหนาเอื้อมไปบีบเคล้นสะโพกมนเพื่อบิวท์อารมณ์ให้ร่างบางมีอารมณ์ร่วมด้วยอีกครั้ง  ทั้งนิ้วเรียวยังถูกส่งเข้าไปในช่องทางหวานที่ยังไม่เคยมีใครได้รุกล้ำมาก่อน

"อึก...อื้อ.. (>///<).." ชางมินชะงักกึกทันทีที่โดนรุกล้ำช่องทางด้านหลัง  น้ำตาใสไหลลงอาบแก้มเนียน  เมื่อคิบอมส่งนิ้วที่สองและสามตามเข้ามา

นิ้วเรียวขยับวนรอบช่องทางหวานเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของเจ้าของช่องทางเต็มที่  อีกมือก็ขยุ้มผมร่างบางให้ขยับปากกลืนกินแกนกายร้อนของตัวเอง

"อื้ม...อย่างงั้นแหละชางมิน  อา...ชางมินเก่งมากเลยนะ  ชั้นคงต้องมีรางวัลให้แล้วล่ะ...(#0#)..." เมื่อเห็นว่าชางมินยอมขยับปากเองแล้ว  คิบอมก็ผละมือที่ขยุ้มผมอยู่มาขยับรูดส่วนอ่อนไหวน่ารักของชางมินแทน

คิบอมขยับรูดส่วนอ่อนไหวของชางมินสลับกับกดสะกิดนิ้วที่ช่องทางหวาน  เมื่อเห็นว่าช่องทางหวานคงจะขยายพอสำหรับเค้าแล้วจึงดึงนิ้วเรียวออกมา

"อื้อ...อื้อ.. (>///<).." เรียกเสียงครางอื้ออึงออกมาจากชางมินเมื่อคิบอมไปขัดใจเข้า

"อย่าพึ่งโมโหสิครับ..ชางมิน  เดี๋ยวก็ได้รับชั้นเข้าไปทั้งหมดแล้วล่ะ" คิบอมเองก็ไม่อยากปลดปล่อยในโพรงปากหวาน  แต่กลับอยากปลอดปล่อยในช่องทางคับแน่นนี้มากกว่า

คิบอมจึงจับชางมินนอนหงายราบลงกับที่นอน  มือหนาแยกขาเรียวออกจากกันอย่างรวดเร็ว  ก่อนที่จะส่งแกนกายร้อนที่ขยายใหญ่เต็มที่เข้าไปในช่องทางหวานรวดเดียวจนสุดความยาว

".. (>///<)..อ๊า...อึก..คิบอม  ชั้นเจ็บ...อือ..เอาออกไป...อื้อ" ชางมินน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง  เมื่อคิบอมไม่ถนุถนอมเค้าอย่างที่พูดไว้เลย

ชางมินรู้สึกเจ็บที่ช่องทางมาก  รับรู้ได้ว่าช่องทางของตัวเองต้องฉีกขาดเป็นแน่แท้  ความปวดร้าวเจ็บทรมานอย่างที่ไม่เคยได้รู้สึกมาก่อน  ทำให้น้ำตาใสไหลออกมาไม่หยุด  ข้อมือเรียวเล็กที่ถูกพันธนาการไว้จิกเนื้อตัวเองจนเลือดไหลซิบเพื่อต้องการระบายความเจ็บที่ช่องทางด้านหลัง

"...(#0#)...อ๊า..ชางมินของชั้น  ผ่อนคลายหน่อยน้า...เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว" คิบอมเองก็รู้ว่าช่องทางของชางมินนั้นฉีกขาด..แต่ตัวเองก็ไม่ได้อยากให้เป็นเช่นนี้เพียงแค่เมื่อครู่เค้าทนไม่ไหวจริงๆ  และตอนนี้ก็เช่นกัน

แต่เมื่อเห็นน้ำตาของชางมินที่ไหลออกมาไม่หยุด..เค้าก็คงต้องทนให้ได้  คิบอมก้มลงไปจูบซับน้ำตาปลอบประโลมให้ชางมิน  มือหนาเอื้อมไปแก้คลายผ้าที่พันธนาการข้อมือบางอยู่ออก

"กอดชั้นไว้นะ..ถ้าเจ็บมากก็จิกลงที่หลังชั้นเพื่อแบ่งความเจ็บมาให้ชั้นบ้าง..นะชางมิน...(#0#).." คิบอมยกมือเรียวบางขึ้นมากอดคอตัวเองไว้  ก่อนที่จะก้มลงไปมอบจูบที่อ่อนโยนให้ร่างข้างใต้ได้ลืมความเจ็บปวดที่ช่องทางด้านหลังไปบ้าง

เมื่อรู้สึกได้ว่าชางมินผ่อนคลายแล้ว  คิบอมก็ขยับแกนกายร้อนของตัวเองทันที  น้ำเลือดที่ช่องทางหวานช่วยหล่อลื่นให้เค้าได้ขยับแกนกายได้ง่ายขึ้น

คิบอมสอดใส่แกนกายเข้าไปลึกจนสุดความยาว  ก่อนที่จะส่ายวนหาจุดกระสันให้ชางมินรู้สึกดีไปด้วย

".. (>///<)..อ๊า...คิบอม....อา.." ชางมินครางเสียงหวาน  เมื่อคิบอมกดแกนกายโดนที่จุดกระสันของเค้า

เมื่อรู้แล้วว่าจุดกระสันของชางมินอยู่ตรงไหน  คิบอมก็ถอนแกนกายร้อนออกมาจากช่องทางหวานจนเกือบหลุด  แล้วสอดกระแทกเข้าไปใหม่เน้นที่จุดกระสันชางมินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

".. (>///<)..อ๊า...คิบอม....อา..แรงกว่านี้.....อ๊า.." ชางมินร้องขอออกมาอย่างต้องการการสอดใส่ของคิบอม  มือบางกอดร่างสูงไว้แน่น

ชางมินลืมความเจ็บปวดเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น  เมื่อตอนนี้คิบอมได้มอบความสุขให้เค้าจนแทบจะละลายไปอยู่แล้ว  สะโพกบางยกขึ้นสวนรับการสอดใส่แกนกายร้อนของคิบอมอย่างสุขสม

"...(>///<)..อ๊าาาาาาา......คิบอมมม......" ชางมินครางออกมาสุดเสียงเมื่อได้ปลดปล่อยความสุขออกมาเลอะหน้าท้องแกร่งของคิบอมและหน้าท้องแบนราบของตัวเองแล้ว

ช่องทางหวานกระตุกเกร็งบีบรัดแกนกายร้อนของคิบอมเป็นครั้งสุดท้าย

"...(#0#)..อ๊าาาาาาา......ชางมินนนน......" คิบอมครางเสียงกระเส่า  ปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในช่องทางหวานของชางมินจนหมดตัวและหัวใจ  ช่องทางหวานก็เหมือนรู้หน้าที่..รีดเอาน้ำรักจากเค้าไปซะทุกหยาดหยด

คิบอมค่อยๆ ถอนแกนกานร้อนออกมาจากช่องทางหวาน  ทำให้น้ำรักของเค้าไหลตามออกมาด้วย..ปนมากับน้ำเลือดสีแดงที่เกิดจากความใจร้อนของเค้าเอง

คิบอมล้มลงนอนข้างๆ ชางมินที่นอนหอบอย่างหมดแรง  ร่างสูงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองกับร่างบางไว้  ก่อนที่จะดึงชางมินเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

......................................

               "เจ็บมากมั๊ย..ชางมิน..." คิบอมถามชางมินออกมาอย่างห่วงใย  หลังจากที่ทำความสะอาดชำระร่างกาย  ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย...จนนั่งอยู่ที่เตียงนอนกันทั้งสองคนแล้ว

               "เจ็บสิ...ถามได้...(>///<)..." ชางมินว่าคิบอมไปแต่ก็ต้องหน้าแดงขึ้นมาเอง  เมื่อนึกได้ว่าตัวเองก็ยอมคิบอมง่ายไป  ทั้งยังร้องขอให้คิบอมทำแรงๆ อีก....อ๊า...อายจัง! ไม่รู้ว่าตอนนั้นพูดออกไปได้ไง

               "ขอโทษน้า...คราวหน้าชั้นจะอ่อนโยนมากกว่านี้...(#0#).." คิบอมพูดออกมาอย่างสำนึกผิดจนชางมินจะยกโทษให้อยู่แล้ว  แต่ประโยคหลังที่ตามมามันทำให้หายเคืองไม่ได้

               "นายคิดว่าจะมีคราวหน้าอีกเหรอ..คิบอม" ชางมินถามขึ้นมา  ขาเรียวลุกเดินไปที่ระเบียงห้องมองวิวทิวทัศย์ยามค่ำคืนของกรุงโซล

               "ก็ใช่น่ะสิ...ก็เราเป็นแฟนกัน...ชั้นก็ย่อมต้องการชางมินตลอดเวลาอยู่แล้ว" คิบอมเดินตามมาโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง  ชางมินเอนตัวพิงหัวลงมาที่อกแกร่งให้ร่างสูงได้ซบหน้าลงที่ไรผมอ่อนนุ่มได้สบายขึ้น

               "ชั้นไม่เห็นรู้เลย...ว่าชั้นกับนายเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่" ชางมินพูดขึ้นมา  ตาใสแป๋วก็ยังคงมองทิวทัศน์ภายนอกไม่เปลี่ยน

               "ชั้นรักนายนะชางมิน...รักมาตั้งแต่แรกที่ได้เจอ  ตอนที่เราถ่าย MV Show Me Your Love ด้วยกันแล้วยังจะ Snow Dream อีก..ชั้นกับนายก็ไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดสนิทกันเลย

จนมาตอนนี้...ที่แฟนๆ เค้าโหวตให้เราได้มาเล่นละครเรื่องนี้ด้วยกัน  ชั้นต้องขอบคุณแฟนๆ ที่สนับสนุนให้ชั้นได้เล่นเรื่องนี้กับนาย...ถ้าไม่มีพวกเค้า  ชั้นก็คงยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงจะได้นายมาเป็นคนรักของชั้น....." คิบอมสารภาพออกมาอย่างหมดใจ  จมูกโด่งซุกไซร้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่นของชางมินอย่างโหยหา

               "คบกับชั้นนะชางมิน...มาเป็นคนรักของชั้นเถอะนะ  ชั้นสัญญาว่าจะรักและดูแลปกป้องนายตราบเท่าชีวิตและลมหายใจของชั้น  นะชางมิน...ชั้นรักนายนะ....." คิบอมจับชางมินให้หันหน้ามาสบตากัน

               "คิบอม...." ชางมินน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนใส  แต่ก็จำต้องพูดคำบางคำออกมาให้คิบอมได้รับรู้

               "ครับ..ชางมิน...." คิบอมไล้มือเช็ดน้ำตาออกให้ชางมิน  ก่อนที่จะรอฟังคำที่จะออกมาจากปากของร่างตรงหน้าอย่างตั้งใจ

               "คิบอม...มันสายไปแล้วล่ะ  ชั้นน่ะคบกับพี่ยุนโฮไปแล้วนะ  นายไม่เคยสังเกตรู้เลยเหรอ..ว่าชั้นกับพี่ยุนโฮมีความสัมพันธ์กันมากกว่าพี่น้องธรรมดาน่ะ  ทั้งที่พี่ยุนโฮก็มารับชั้นที่กองถ่ายทุกวัน  ทั้งที่ชั้นก็นอนห้องเดียวกับพี่ยุนโฮ  และอีกหลายๆ อย่าง..ชั้นนึกว่านายจะรู้ซะอีกนะ.." ชางมินพูดออกมาหลังจากที่น้ำตาหยุดไหลไปแล้ว

               "นายคงคิดว่านายเป็นคนแรกของชั้นสินะ  นายไม่เอ่ะใจบ้างเหรอว่าทำไมตอนที่นายปลุกอารมณ์ชั้นตอนที่เรากำลังถ่ายละครอยู่..ถ้าชั้นจะโวยวายให้พี่ซองซุนช่วยชั้นก็ทำได้..แต่ชั้นก็ไม่ได้ทำ..."

               "นายไม่เอ่ะใจเหรอว่าหลังจากที่ชั้นตื่นขึ้นมา..แล้วเจอว่าตัวเองเปลือยอยู่..ทำไมชั้นถึงไม่ดิ้นโวยวายออกมา..หรือต่อว่านายเลย..."

               "นายไม่เอ่ะใจบ้างเหรอว่าทำไมชั้นถึงได้..ยอมให้นายจับชั้นมอบท่าสี่ขาโดยที่ชั้นไม่ขัดขืนเลย  แล้วชั้นยังยกสะโพกชั้นขึ้นลอยเด่นให้นายได้เห็นอีก....นายไม่สงสัยบ้างเลยเหรอ..."

               "ไม่ซักนิ๊ดเลยเหรอ...ว่าชั้นทำไมทำออรัลเซ็กซ์ให้นายได้  ทั้งยังรู้จักวิธียั่วยวนนายอีก  ชั้นนึกว่านายจะรู้ซะอีกว่าตลอดเวลาที่เราถ่ายละครอยู่ด้วยกัน...ชั้นน่ะกำลังยั่วให้นายกดชั้น   แต่สุดท้ายนายก็กดชั้นจนได้นะ...แล้วยังมาขอชั้นเป็นแฟนอีก..."

               "ชั้นขอบใจนะ..ที่นายรักชั้น  แต่เราคงเป็นแฟนกันไม่ได้หรอก  เพราะชั้นคงทิ้งพี่ยุนโฮเพื่อมาหาคนซื่อบื้ออย่างนายไม่ได้...."

               "คนแรกของชั้นน่ะคือ...พี่ยุนโฮ  พี่ยุนโฮเค้าสอนทุกอย่างให้ชั้น..เดี๋ยวนี้ชั้นเร่าร้อนมากขึ้นจนพี่ยุนโฮไปไหนไม่รอดเลยล่ะ  ที่นายได้เห็นชั้นในวันนี้น่ะ..มันยังไม่ถึงเศษเสี้ยวนึงที่ชั้นทำเวลาอยู่กับพี่ยุนโฮเลยนะ  แล้วที่สำคัญ..นายน่ะไม่ได้เรื่อง...ลีลาเร้าใจสู้พี่ยุนโฮไม่ได้หรอกนะ....คิบอมของชางมิน....(^0^)...."

               "ชางมิน....นะ...นายยยย........(oOo).........." คิบอมพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักหลังจากได้ฟังคำไม่คาดฝันจากชางมินเข้า  ร่างสูงแทบจะล้มทั้งยืน  ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะได้ยินเรื่องแบบนี้จากปากของคนตรงหน้าเลย

               "ชางมิน...พี่มารับแล้วน้า....ชางมินอยู่ไหนอ่ะ..." เสียงทุ้มนุ่มลึกที่ทั้งชางมินและคิบอมคุ้นเคยดีดังเข้ามาก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏ

               "พี่ยุนโฮ...ผมอยู่นี่ฮะ..." ชางมินเดินเข้าไปกอดแขนยุนโฮที่กำลังเดินตรงมาหาเค้ากับคิบอม

               "เห็นพี่ซองซุนว่าวันนี้เลิกกองเร็วกว่าปกติหนิ  แล้วทำไมไม่โทรไปบอกให้พี่มารับล่ะ.....(^0^)...." ยุนโฮว่าพลางลูบผมชางมินอย่างเอ็นดูกับการกระทำของชางมิน  ก่อนที่มือหนาจะมากุมมือบางไว้

               "เดี๋ยวกลับไปผมจะเล่าให้ฟังฮะ  แต่ตอนนี้เรากลับบ้านกันเถอะฮะ..ผมเหนื่อยมากแล้ว  พี่ยุนโฮอุ้มหน่อยสิฮะ..ผมล่ะไม่มีแรงเดินเลย..." ชางมินถูไถหัวไปที่แขนยุนโฮอย่างออดอ้อน

               "ขี้อ้อนจริงนะเรา..แล้วคืนนี้จะอยู่ดึกกับพี่ได้เหรอเนี่ย  ขืนไม่มีแรงแบบนี้" ยุนโฮพูดออกมาโดยไม่ได้คิดอะไร  แต่กลับทำให้ใครบางคนที่ยืนหัวโด่อยู่คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

               ‘อยู่ดึกก...ไม่มีแรงง.....มะ...หมายย..ความม...ว่า.........(oOo)..........'

               "ได้สิฮะ..สำหรับพี่ยุนโฮแล้ว..ผมมีแรงและสู้ไหวตลอดเวลาแหละ...พี่ยุนโฮก็รู้นี่นา" ชางมินพูดพลางกอดโน้มคอยุนโฮลงมาให้อุ้มตัวเองขึ้นไป  ทั้งการกระทำและคำพูดของชางมินมันทำให้อีกคนแทบบ้าไปแล้ว

‘มีแรงง...สะ..สู้ไหวว.....มะ..หมายถึงงงง.........(oOo)..........'

               "อ่ะครับ..พี่รู้ว่าชางมินน่ะสู้พี่ไหวอยู่แล้ว  ดีล่ะคืนนี้พี่จะทำเอาให้เราไม่ได้นอนทั้งคืนเลย" ยุนโฮยอมอุ้มชางมินขึ้นมา  ทั้งยังพูดคำที่ทำให้วิญญาณของใครบางคนต้องหลุดลอยออกไปแล้ว

‘ทะ..ทำ...จะ..จน..มะ..ไม่ได้นอน..ทะ..ทั้งคืน.....มะ...หมายความว่า.........(oOo)..........'

               "พี่ยุนโฮอ่ะ..ถ้าเก่งจริงก็เอาให้ถึงเที่ยงเลยมั๊ยล่ะ" ชางมินพูดออกมาอย่างกวนๆ ก่อนจะซบลงที่อกแกร่งของยุนโฮ  ทำให้วิญญาณของบางคนที่หลุดลอยออกไปแล้วกลับเข้าร่างแทบไม่ถูก

               ‘ห๊า...จะ..จะเอาถึง..ทะ..เที่ยง......มะ..หมายถึงง.........(oOo)..........'

               "เรานี่นา..ถ้าเราไหว..พี่ก็ไหวเหมือนกันแหละ  ว่าแต่นี่ก็กลับกันเถอะ..เดี๋ยวเวลาสำหรับคืนนี้จะไม่พอ..อืม...พี่พาชางมินไปก่อนนะคิบอม" ยุนโฮยังพูดเล่นกับชางมินต่อก่อนจะหันมาบอกลารุ่นน้องที่ยืนไม่พูดไม่จามาตั้งนานสองนานและมากมายหลายนาน

               ก็พอรู้อยู่ว่า..คิบอมเป็นคนพูดน้อย  แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะน้อยมากจนมากได้ถึงขนาดนี้..แปลกคนจริง

               และถ้าคิบอมมีโอกาสได้เถียงบ้างก็คงพูดออกมาว่า...ผมไม่ได้อยากจะพูดน้อยครับ  เพียงแต่ชางมินทำให้ผมพูดไม่ออกไปแล้ว  ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้ผมยังหายใจอยู่ได้  ไม่หัวใจแตกสลายไปซะก่อน

               และพี่..ผู้ซึ่งเป็นตัวมารสำหรับผม  ผมอยากเข้าไปชกพี่ให้หายแค้นมากๆ  ที่บังอาจมากดชางมินของผม

               "ชั้นไปล่ะน้าคิบอม...ต้องรีบกลับไปต่อกับพี่ยุนโฮน่ะ...( ^// >)..." ชางมินพูดขัดความคิดคิบอมออกมาอย่างกำกวมก่อนจะขยิบตาให้คิบอมทีนึงว่า..อย่างที่รู้ๆ กันอยู่

               แล้วยุนโฮก็เดินอุ้มชางมินไกลออกไป.....ไกลออกไป.....ไกลออกไป.....ไกลออกไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เค้ามองไม่เห็นชางมินแล้ว

..........................................

               ไม่จริง..เป็นไปไม่ได้...ที่ชางมินพูดออกมานั่นจริงเหรอ

               แต่ถ้าพูดไม่จริง...แล้วทำไมชางมินต้องโกหกเค้าด้วยล่ะ..ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรเลยนี่นา

               มันต้องไม่จริงสิ..ถึงแม้เค้าจะไม่เคยยุ่งกับผู้ชายหรือผู้หญิงคนไหนมาก่อนก็จริง

               แต่เค้าก็ไม่โง่พอ..ถึงขนาดที่จะไม่รู้ว่าช่องทางหวานที่เค้าได้สอดใส่แกนกายร้อนเข้าไปสัมผัสนั่น..มันเป็นครั้งแรกของชางมินหรอกนะ

               ใช่...ที่เค้าได้สัมผัสนั่นมันคือ....ครั้งแรกของชางมิน....

               "ชั้นจะไม่ยอมให้นายมาปั่นหัวชั้นเล่นหรอกนะชางมิน   ยังไงวันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง" หลังจากที่คิบอมนั่งคิดทบทวนไปมาตั้งนาน  ในที่สุดร่างสูงก็ตัดสินใจได้ว่าควรทำเช่นไร

               เค้าควรที่จะเชื่อการสัมผัสของตัวเอง...และเชื่อตามที่ใจต้องการจะดีกว่า

               ใช่แล้ว...เชื่อในสิ่งที่หัวใจเชื่อ...เชื่อในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง...และเชื่อในสิ่งที่หัวใจเราต้องการ

..........................................

               "ชางมิน...ชางมิน...ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องนะ...ชางมิน...ชางมิน...ออกมานะ  ถ้านายไม่ออกมา..ชั้นจะตะโกนเรียกนายอยู่อย่างนี้แหละ  ชางมิน...ชางมิน..." เสียงเอะอะโวยวายดังปลุกคนในบ้านดงบังและเพื่อนบ้านข้างเคียงให้ตื่นขึ้นมา

               "อะไรกันคิบอม  มาโวยวายอะไรดึกดื่นป่านนี้.." คนที่เปิดประตูออกมาคนแรกคือแจจุงในชุดนอนแฮมทาโร่สีส้มที่ใครๆ ก็คุ้นเคยกันดี

"มีอะไรกับชางมินก็ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ไม่ได้รึไง  ยังไงก็ต้องเจอกันที่กองถ่ายอยู่แล้วนี่" ต่อด้วยจุนซูที่ออกมาในชุดนอนปลาโลมาสีฟ้า

"ป่านนี้ชางมินคงเพลียจนหลับไปกับพี่ยุนโฮแล้วล่ะ" สุดท้ายก็ยูซอนที่ออกมาในชุดมิกกี้เมาท์สีดำแดง  มาพร้อมกับคำพูดที่ทำให้คิบอมที่เย็นลงแล้วกลับมาร้อนระอุอีกครั้ง

"ไม่ได้ครับ..ผมต้องคุยกับชางมินให้รู้เรื่องในตอนนี้  ถ้าไม่งั้น..ผมก็ไม่ไปไหนทั้งสิ้น" คิบอมพูดออกมาอย่างไม่ยอมแพ้  ทั้งยังฝ่าฝูงพี่ๆ ของร่างบางเดินเข้าไปในบ้านอย่างหน้าตาเฉย

"...( -_-)..(-_-)..(-_- )..." ปล่อยให้แจจุง  จุนซู  ยูซอน  ต้องมองหน้ากันเองอย่างสงสัย  ว่าเมื่อกี้มีใครเชิญคิบอมเข้าไปในบ้านรึเปล่า  แล้วผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือ

"..เปล่าน้า..."  ก่อนที่ทั้งสามจะตามคิบอมเข้าไปในบ้านตัวเองบ้าง

......................................

"พี่ๆ ฮะ..เสียงใครมาเอ่ะอ่ะโวยวายเหรอฮะ.." เสียงร่างบางที่คุ้นเคยดังออกมา  พาทำให้ไอ้คนที่เอ่ะอะโวยวายรีบหันไปมองอย่างแสนจะคิดถึง....

"..(^_^)...ชะ...ชางงง..." แต่แล้วก็ต้องชะงักรอยยิ้มที่ฉีกจนจะถึงท้ายทอย  และหน้าที่กำลังจะเบ่งบานเท่าจานดาวเทียมลง..

"ใช่..รบกวนเวลาของชั้นกับชางมินจริง" ยุนโฮพูดออกมาบ้าง

‘วะ...เวลา.........(oOo)..........'

ภาพที่ทุกคนเห็นคือ...สภาพที่ดูไร้เรี่ยวแรง  เหมือนไปทำกิจกรรมอะไรมาอย่างสาหัสสากันอย่างนั้นแหละ  แล้วยังเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของทั้งสองคนอีก  สุดท้ายยุนโฮที่นอนใส่ชุดนอนหมีขาวสีน้ำเงินหลับตาซบหน้าลงกับหมอนบนโซฟาอยู่  โดยมีชางมินนอนใส่ชุดนอนกวางทองสีชมพูหลับตาทับคร่อมขี่หลังยุนโฮอยู่ข้างบน

ภาพเหล่านี้เป็นภาพที่ชินตาของดงบังทั้งสาม  แต่ไม่ชินมากๆ สำหรับแขกผู้มาเยือนซะดึกดื่นป่านนี้

"คิบอมมาน่ะ...พี่ไปนอนก่อนนะชางมิน  นายกับยุนโฮก็อย่าหักโหมกันนักล่ะ" แจจุงตอบคำถามยุนโฮกับชางมินก่อนจะเดินผละไปที่ห้องนอน  ทั้งยังพูดคำที่เหมือนยื่นมีดไปเสียดแทงหัวใจแขกผู้มาเยือนอีก

‘หะ...หักโหมมมมม.........(oOo)..........'

"ฮะ / อื้อ..." นี่คือคำขานรับจากชางมินและยุนโฮที่ยังคงปิดตากันอยู่

"มีอะไรก็คุยกันแล้วกันนะ..พี่ไปนอนก่อนล่ะ..ง่วงมากๆ เลย  นายกับพี่ยุนโฮก็นอนกันได้แล้วนะ..เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ลุกไปทำงานไม่ไหวกันพอดี" จุนซูพูดออกมาบ้างก่อนจะเดินไปยังห้องนอนบ้าง  ก่อนไปยังใช้หอกทิ่มแทงซ้ำไปที่รอยแผลเดิมกับแจจุงยังแขกผู้มาเยือนเป๊ะ

‘ละ...ลุกไม่ไหวววว.........(oOo)..........'

"ฮะ / อื้อ..." นี่คือคำขานรับจากชางมินและยุนโฮที่ยังคงปิดตากันอยู่เช่นเดิม

"รีบคุยให้เสร็จล่ะ..พี่ไปนอนแล้ว..แบบว่าง่วงที่สุดน่ะ  นายกับยุนโฮก็เพลาๆ กันบ้าง..ไม่รู้จะหักโหมอะไรกันนักกันหนา  ทั้งที่ก็อยู่ด้วยกันทุกวันยังจะทำอะไรที่มันหักโหมเกินไปอีก" ตามด้วยยูซอนที่เดินเข้าห้องนอนไปเป็นคนสุดท้าย  ก่อนไปก็ส่งกระบี่ทิ่มแทงไปซ้ำที่แผลเดิมที่แจจุงกับจุนซูทำไว้กับแขกผู้มาเยือนเป๊ะ

คราวนี้แขกยามวิกาลของเราคงได้สิ้นชีวีชีวาจนหาทางฟื้นไม่เจอแน่

‘พะ...เพลา..เพลา..ทุกวันนนน.......(oOo)..........'

"ฮะ / อื้อ..." นี่คือคำขานรับจากชางมินและยุนโฮที่ยังคงปิดตากันอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

........................................

               "ชางมิน..ชั้นขอคุยด้วยหน่อยสิ" หลังจากที่อดทนนั่งมองชางมินนอนอยู่บนหลังยุนโฮมานาน  ก็ไม่มีทีท่าว่าชางมินหรือยุนโฮจะยอมลืมตาตื่นขึ้นมาเลย  คิบอมจึงต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง

               "อื้อ..ก็พูดมาสิ" ชางมินพูดออกมาแม้เปลือกตาบางนั้นยังคงปิดสนิท

               "พูดตรงนี้ได้เหรอ" คิบอมย้ำถามออกมา

               "อื้อ.."

               "ต่อหน้าพี่ยุนโฮเลยนะ..ได้เหรอ.." คิบอมยังไม่แน่ใจอยู่ดี

               "อื้อ..ชั้นไม่มีความลับกับพี่ยุนโฮหรอก" ชางมินพูดออกมาแต่ตายังคงปิด

‘พี่ยุนโฮสำคัญกับนายมากขนาดนั้นเลยเหรอ....ชางมิน......'

               "ชั้นจะเริ่มล่ะนะ....  ชางมินยังไงชั้นก็ไม่เชื่อที่นายพูดที่กองถ่ายหรอกนะ  แล้วถึงแม้พี่ๆ นายจะพูดจาแปลกๆ ทิ่มแทงหัวใจชั้นแค่ไหน..ชั้นก็ไม่เชื่อพวกเค้าหรอก  ชั้นน่ะ..มั่นใจว่าชั้นเป็นคนแรกของนาย

ถึงแม้นายจะคบกับพี่ยุนโฮแล้ว..ชั้นก็จะแย่งนายมาจากพี่ยุนโฮให้ได้  ที่นายบอกว่าพี่ยุนโฮลีลาเร่าร้อนกว่าชั้นใช่มั๊ย..ชั้นก็ไม่เชื่อหรอก  ชั้นมั่นใจว่าชั้นทำให้นายมีความสุขได้มากกว่าที่พี่ยุนโฮทำให้นายแน่..

นายให้โอกาสชั้นเถอะนะ..รับรองว่าชั้นจะหื่นกว่าพี่ยุนโฮแน่นอน  ทั้งชั้นยังหนุ่มยังแน่น..แข็งแรงมากกว่าพี่ยุนโฮเยอะเลยนะ  นะชางมินนะ..มาเป็นแฟนชั้นเถอะนะ" คิบอมพูดออกมาซะยืดยาว  หวังอ้อนวอนให้ชางมินมาคบกับตัวเองให้ได้

               "นายพูดอะไรของนายน่ะคิบอม  ไร้สาระชะมัด  นี่นายเชื่อเรื่องที่ชั้นพูดที่กองถ่ายเหรอ..ทำไมซื่อบื้อขนาดนี้เนี่ย  นายจำไม่ได้รึไงว่าที่ชั้นพูดน่ะ..มันเนื้อหามันคล้ายบทละครที่เราจะถ่ายทำกันวันพรุ่งนี้น่ะ

ชั้นแค่เปลี่ยนจากชื่อคยูมาเป็นพี่ยุนโฮก็เท่านั้นเอง  แค่นี้นายก็ลืมแล้วเหรอ..แล้วนี่เป็นนักแสดงมาตั้งนานได้ไงเนี่ย  ว่าแต่ไม่มีอะไรแล้วใช่มั๊ย..ชั้นเข้าห้องก่อนนะ  ไม่ไหวแล้ว..เหนื่อย...ง่วง  สู้กับพี่ยุนโฮมาตั้งนานขืนไม่ให้ชั้นพัก..มีหวังพรุ่งนี้ไปทำงานไม่ไหวแน่เลย..." ชางมินก็เฉลยออกมาซะยืดยาว

ทั้งยังต่อว่าคิบอมที่ซื่อบื้อที่เชื่อที่เค้าพูดอีก  แม้ปากจะพูดไปแต่ชางมินก็ยังคงคอนเซ็ปเดิมคือตาปิด  เพื่อบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ไหวแล้ว...ง่วงง่วง

               "แล้วทำไมนายนอนบนตัวพี่ยุนโฮอย่างงั้นล่ะ  แล้วยังพี่แจจุง  พี่จุนซู  พี่ยูซอน  ยังชอบพูดอะไรแปลกๆ ให้ชั้นเข้าใจผิดกันไปใหญ่อีก" คิบอมที่เข้าใจในเรื่องที่ค้างคาใจมาตลอดแล้ว  แต่ยังคงมีเรื่องคาใจอีกอยู่ดีจึงรีบถามออกมา  แม้จะเห็นใจที่ร่างบางง่วงนอนแต่ก็ยังอยากรู้ความจริงทั้งหมดให้มันกระจ่างในวันนี้เลย

               "แปลกเหรอ..นายคงจะหมายถึงเรื่องที่ชั้นกับพี่ยุนโฮเล่นเกมต่อสู้กันทั้งวันทั้งคืน  จนพี่แจจุงต้องบอกว่าอย่าหักโหม  พี่จุนซูบอกว่าเดี๋ยวลุกไม่ไหว  แล้วพี่ยูซอนก็ว่าให้เพลาๆ สินะ.."

"แล้วที่ชั้นนอนบนหลังพี่ยุนโฮแบบนี้ก็เพราะชั้นขี่หลังพี่ยุนโฮออกมาจากห้องนอน  เพราะชั้นเดินเองไม่ไหวแล้ว..ซึ่งมันก็เป็นเพราะนายนั่นแหละที่รุนแรงกับชั้นนัก

แล้วเดี๋ยวชั้นก็ต้องขี่หลังพี่ยุนโฮกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง  ก็เลยไม่รู้ว่าจะลงจากหลังพี่ยุนให้เสียเวลาท